Laatste nieuws

 

Vroeger was winkelen bij de Lidl altijd een feestje. Je kon je wagentje helemaal volladen met dagelijkse boodschappen en dan maakte je bij de kassa nog een klein vreugdesprongetje als je de eindafrekening hoorde.

En dan hadden ze ook nog die leuke tijdelijke artikelen. Die weegschaal waar je al een tijd naar op zoek was. Of dat opklapbed dat je net nodig had. Schoenen, broeken en truien komen altijd van pas. En dan hebben we het nog niet eens over sokken en ondergoed. Iedere keer krijg je het gevoel dat je geld hebt bespaard.

Tot maandag 29 augustus. Toen begon de XXL Kras & Win-actie. “Maak kans op meer dan 1 miljoen prijzen!”, schreven ze. Bij iedere 20 euro die we in de winkel achterlieten, kregen we een kraslot. 

Sinds die maandag 29 dagen geleden loopt ieder bezoek aan de Lidl uit op een deceptie. Wat hebben we gekrast. “Helaas, je hebt niet gewonnen.” Keer op keer lazen we deze teleurstellende mededeling. Soms word ik ’s nachts zwetend wakker en vraag ik me af of we gewonnen hebben. Maar helaas. We doen onze boodschappen voortaan wel bij de Aldi. Daar hoef je niet te krassen.

 

Mijn man is een groot kunstenaar. Hij schudt met gemak de fraaiste schilderwerken en tekeningen uit zijn mouw. Ik ben een klein kunstenaartje. Ik heb me gestort op het kleurboek van Suske en Wiske. Je moet immers onderaan beginnen.

Mijn artistieke uitingen hebben met name therapeutische waarde. Ze zijn vooral bedoeld om tot rust te komen en als remedie tegen al mijn dwangneuroses. Ik neem uitgebreid de tijd om alleen maar aan die ene plaat te denken en alle andere gedachten uit mijn hoofd te bannen.

Toch is het obsessieve in mij nooit ver weg. Dan denk ik: ik moet er vandaag nog één doen. Of: het moet zo netjes mogelijk. Van wie moet dat dan? Alleen van mezelf en van niemand anders.

Er komt een moment dat ik alleen naar de stiften of potloden grijp als ik daar zelf zin in heb. Of dat ik een kleurplaat helemaal verknal. Omdat dat niet erg is. Op een dag durf ik buiten de lijntjes te kleuren. Gewoon omdat het kan.



Ik kan een kunstje. Een klein kunstje weliswaar, maar het is me toch maar mooi gelukt. Waarschijnlijk kan ik het maar één keer, dus eigenlijk had ik het moeten filmen, maar op de momenten die er écht toedoen, heb je je telefoon natuurlijk niet binnen handbereik.

Vanmorgen had ik de statiegeldflessen ingeleverd en meteen ook wat nieuwe boodschappen gedaan. Brood, vlees, groenten en quinoa [spreek uit: kienwa] om het weekend door te komen. En zes flesjes witbier als extraatje.

Thuis moesten de spullen verdeeld worden over de meest aangewezen plekken. Het witbier moest dus in de koelkast, want bier drink je koud. Eerst de verpakking opengescheurd, want die flesjes stoppen ze tegenwoordig in van die vervelende kartonnetjes.

Toen ik ze drie-aan-drie in de frigidaire wilde zetten, ontsnapte er eentje aan mijn grip. Het was een mooi gezicht: hij viel een meter omlaag, was niet kapot, stond zelfs keurig rechtop, de kroonkurk sprong eraf en er ontstond een heuse bierfontein. Je moet erbij geweest zijn om het optimaal te kunnen appreciëren. Het flesje zat nog halfvol. Vandaar dat ik vanmorgen om twaalf uur al aan het bier zat. Voor wie zich dat afvroeg.


De Efteling is best eng: al die achtbanen, Villa Volta, de monstervis van Pinokkio, het Meisje met de Zwavelstokjes, het Spookslot en op de terugweg… spookfiles!

Eigenlijk rijd ik met mijn auto normaal gesproken maar één traject: van Valkenswaard naar Science Park Eindhoven en omgekeerd. Toen ik woensdag een afspraak had in de stad zelf werd me duidelijk dat ik inmiddels heb verdrongen wat een gedoe dat is. Al die drukte en verkeerslichten. Dat is heel wat anders dan mijn dagelijkse rondje om de stad. Op de randweg N2 rijdt het eigenlijk altijd wel door.

Maar dan de avondspits op de A58 van Tilburg naar Eindhoven, de snelweg waar ze de spookfiles hebben uitgevonden. Wel vijf keer stonden we stil om niets. Ik kan me voorstellen dat je files krijgt als er twee snelwegen bij elkaar komen, maar hier was echt geen enkele aanleiding.

Dan kon je een paar kilometer 100 rijden en dan stond je weer stil. En daarna begon het hele circus weer opnieuw en dat tot vijf keer toe op dat korte stuk weg. Zouden die mensen niet in de gaten hebben hoe gevaarlijk het is om midden op de snelweg stil te gaan staan? Daar komen ongelukken van.

Als Brabander ben je vanaf je geboorte verplicht om minimaal één keer per jaar een bezoek te brengen aan de Efteling. Mijn man en ik hadden behoorlijk verzaakt, want het was alweer een paar jaar geleden. Vandaar dat we bij de ingang eerst onze excuses moesten aanbieden voordat we naar binnen mochten.

Een van onze verplichte nummers was Baron 1898. Nou, voor mij dan, want Anton had vooraf al aangegeven dat hij deze achtbaan met vrije val niet zag zitten. Maar eerst gingen we samen in de Vogelrok, de Vliegende Hollander en Joris en de Draak. Na al dat geweld gingen we even staan kijken bij de nieuwste aanwinst. Laat ook maar, dacht ik, een hartverzakking kan altijd nog.

Een andere ‘eerste keer’ was Monsieur Cannibale. Zolang ik in de Efteling kom, was ik daar nog nooit in geweest. Nog nooit een reden gehad ook. Maar nu wordt deze kermisattractie bedreigd omdat ze racistisch is. Desondanks erg leuk, maar ik wil hier wel even zeggen dat niet alle negers mensen eten. Laat dat duidelijk zijn.

Ook racistisch: het Carnaval Festival. Desondanks hebben we die toch maar laten schieten. Sterker nog, als er iets is in de Efteling dat we bereid zijn op te offeren voor de lieve vrede, dan is het wel het Carnaval Festival. Verenigde Naties en Amnesty International, jullie mogen hem hebben, maar niet ruzieën wie eerst mag.

 

Leuk hoor, zo’n weekje vakantie! Heerlijk alles rustig aan doen en genieten van het mooie herfstweer. En ondertussen kan ik ook nog de laatste rafelrandjes van onze verhuizing afwerken.

We kunnen nu eindelijk zeggen dat alle laatste rommeltjes een eigen plekje hebben gekregen. Dat is nog niet zo gemakkelijk als je gewend bent aan een zolder met volop opbergruimte. Hier hebben we namelijk geen zolder en de berging in de kelder is ook niet bepaald groot te noemen.

Toch wil je na zo’n verhuizing niet alles weggooien, waarvan je niet zo snel weet waar je het moet laten. Het resultaat is een kantoortje waarvan alle muren optimaal worden benut. Boekenkasten kun je vullen met boeken, maar er past nog veel meer in, op, naast en tussen. En we hebben nu een stapel opbergboxen tot aan het plafond. Hopelijk hebben we nooit meer iets uit de onderste nodig.

Vandaag ben ik ook nog even bij onze hypotheekadviseur langs geweest. Of hij ons wilde helpen met alle aftrekposten die met de verhuizing te maken hebben. Anders had ik nog tot april tegen de belastingaangifte aan zitten hikken. En nu krijgen we al vervroegd een zakcentje terug waar we leuke dingen mee kunnen doen. Weekjes vakantie houden bijvoorbeeld.

Weet je wat het rare is van Valkenswaard? Sinds we hier wonen krijgen we nauwelijks nog post. We hebben geen idee hoe het komt. Misschien hebben ze hier wel last van struikrovers die de dagelijkse postkoets overvallen.

Als we al post krijgen, is het meestal van de BankGiro Loterij. Dat we een extra lot hebben gewonnen waarmee we vervolgens toch niets winnen. Van die post die ze net zo goed achterwege hadden kunnen laten, zodat ze de uitgespaarde kosten aan de arme kindjes in Afrika hadden kunnen geven.

Gelukkig is er dan nog de gemeente Valkenswaard. Die wonen hier om de hoek, maar communiceren via de post. Eerst kreeg ik een brief over een informatieavond over de opknapbeurt die onze straat gaat krijgen. Daarna kreeg ik nog een keer dezelfde brief. En Anton kreeg die brief ook nog.

Daarna kreeg ik een brief dat er ook een informatieochtend komt over een subsidiemogelijkheid als je je gevel wilt verfraaien. En daarna kreeg ik nog zo’n brief en Anton kreeg hem ook. Onze brievenbus draait momenteel overuren dankzij de op hol geslagen postkamer op het gemeentehuis. We hopen dat het probleem is opgelost voordat de belastingaanslagen de deur uit gaan.

Zoals iedereen hebben wij ook een abonnement op Netflix. Af en toe hebben ze een leuke nieuwe serie, maar voor de rest is het vooral ouwe meuk. En daar betaal je dan 7,95 euro 8,95 euro 9,95 euro per maand voor. Nog zoiets: ze zetten ieder jaar vrolijk een euro bovenop de abonnementsprijs.

Tussen al die ouwe meuk komen ze nu met de oudste van alle meuk: Star Trek en dan de originele serie die begon in 1966 toen ik nog niet eens geboren was. Het is een wonder dat ze toen al televisie in kleur maakten.

Star Trek dateert uit een tijd dat het leven nog heerlijk overzichtelijk was. Kapitein Kirk, Meneer Spock, Dokter McCoy, Scotty, Sulu, Uhura en Chekov overleefden altijd, wat er ook gebeurde. Als er een onbekend bemanningslid van het ruimteschip Enterprise mee moest naar een net ontdekte planeet, wist je dat hij ten dode opgeschreven was.

Dat is tegenwoordig wel anders. In Game of Thrones zijn al hele families uitgeroeid. In The Walking Dead zijn nog maar zes mensen uit het eerste seizoen over. Alle anderen zijn op een vreselijke manier aan hun eind gekomen. De filosofie van Star Trek maakt het leven een stuk gemakkelijker. Mensen die je kent, zijn onkwetsbaar en in nieuwkomers hoef je niet te investeren, want die hebben toch in no time het loodje gelegd.

Ja hoor, u mag me feliciteren. Ik begin aan mijn eerste vrije week sinds mensenheugenis. De herinnering reikt nog net tot april toen ik een maand verlof had om mij te concentreren op onze verhuizing. De laatste echte vakantie was rond Kerstmis en Nieuwjaar. Lang genoeg om een kind te verwekken en te baren.

Heel bijzonder dus, dat weekje vrij, en dan hoop je maar op echt vakantieweer. Het kon deze zomer alle kanten op. We hadden hagelstenen als pompoenen. Het regende zo hard dat ze hier door de straat kwamen kanoën en het was zo heet dat de duiven gebraden en al onze loggia kwamen binnenvliegen.

Je krijgt het weer dat je verdient, dus de komende week wordt het allemaal wat minder extreem: een gemiddelde temperatuur, af en toe een buitje, maar vooral heel aangenaam. Perfect dus om tot rust te komen. 

En wat staat er op de planning? Uitslapen, een Suske en Wiske lezen op de galerij, af en toe een blogje schrijven. De grootste uitspatting die we ons hebben voorgenomen is een bezoekje aan de Efteling. Dat is alweer en paar jaar geleden en nu er nergens op de wereld schoolvakanties zijn, moeten we die kans grijpen. Kinderen denken namelijk dat de Efteling voor hen bedoeld is. Het grootste misverstand sinds het haar van Donald Trump.

Orgaandonatie. Ik heb me er nooit druk over hoeven te maken, want mijn nieren of bloed willen ze toch niet. Als homo is mijn lichaam namelijk een wandelende tijdbom. Voordat je het weet heb je aids, hiv of schurft. Oké, graag of niet, was mijn conclusie. Dan gaat alles na mijn dood gewoon de oven in, zoals God het bedoeld heeft: stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren.

Maar nu wil de overheid ineens alle Nederlanders fysiek claimen. Weliswaar met de beste bedoelingen, want er gaan mensen dood die met een orgaan van een (bijna) overleden medelander hadden kunnen blijven leven. 

Toch wringt het bij mij wel enigszins. Je moet straks namelijk zelf aangeven dat je niet wilt dat ze in je gaan snijden en dat lijkt me toch wel de omgekeerde wereld. Want ze wachten niet eens totdat je 100% dood bent. En wat gebeurt er met de organen van demente bejaarden of verstandelijk gehandicapten die zelf niet kunnen aangeven wat ze willen? En checken ze in alle haast wel goed of je bezwaar hebt gemaakt?

Ik vind het wel een beetje eng. Orgaandonatie is prima, maar het moet wel een vrijwillige keuze zijn. Dan gooien ze er nog maar een paar campagnes tegenaan om mensen te overtuigen. Natuurlijk is een hartpatiënt blij met een nieuw hart, maar je moet het wel krijgen, je kunt het niet eisen.