F-23!

Nog niet zo lang geleden beschreef ik hier vol bravoure hoe ik onze wasmachine had gerepareerd en een lampje bij een buurvrouw had vervangen. Ik heb het gecheckt en het lampje van de buurvrouw doet het nog steeds.

De wasmachine is een heel ander verhaal. Het apparaat meldde storing F-18, wat betekent dat de afvoerpomp verstopt is. Met de gebruiksaanwijzing erbij kreeg ik hem zover dat hij weer zijn wasjes draaide. Maar een week later was het weer hetzelfde verhaal: “F-18! F-18!”, riep hij luidkeels vanuit de berging.

Blijkbaar was het niet die euro die de verstopping veroorzaakte, dus ik ging opnieuw op onderzoek uit. Ik voelde wel iets zitten, maar ik kon er net niet bij. Misschien met een stuk ijzerdraad? Nee, ook niet. Nog maar eens proberen of het probleem spontaan was opgelost. “F-23! F-23!”, knipperde het display daarop dreigend. Oftewel: “Water in de bodemplaat! Servicedienst inschakelen!”

Nu kosten hulptroepen al gauw een paar honderd euro en dat leek me voor zo’n oudgediende niet echt zinvol. Daarom heb ik maar meteen een nieuwe besteld. Wel eentje die zuiniger is, want dan heb ik toch nog het gevoel dat ik geld heb bespaard.

De kortebroekenweken zijn begonnen. Welke kant het weer ook op gaat, lange pijpen of mouwen zijn de komende zeventien dagen uit den boze. Het heeft mijn baas behaagd om mij een tijdelijk gebiedsverbod op te leggen, waar ik met alle plezier mee heb ingestemd.

“En waar gaan jullie naartoe?”, is het eerste wat mensen dan vragen. Ze gaan daarbij zonder meer uit van een bestemming als Thailand of Las Vegas, maar het zullen eerder dagjes Den Bosch en Maastricht worden. Billy heeft namelijk vliegangst.

Onze trouwe bordeauxdog alleen thuislaten is geen optie. En we willen ook niet iemand anders met zijn verzorging opzadelen. Twee weken in een kennel vinden we zielig. Daarom worden het vooral dagtripjes niet al te ver van huis, maar wie heeft er ooit beweerd dat de Beekse Bergen niet leuk is?

Verder mag ik van mijn man een lang weekend naar een dichtbijzijnd buurland en laat er nu juist op dat moment in België een obscuur folkfestival plaatsvinden. Een fijn vooruitzicht om mijn hele verlof naar uit te kijken. Anton past dan op de hond en volgens mij vindt hij dat helemaal geen straf. Alles beter dan op een luchtbed in een koepeltentje. Zalig.

 

Wij wonen in een appartement vlakbij het centrum van het dorp, maar desondanks zitten we hier heerlijk rustig. De flats zijn dusdanig ingedeeld dat ze eigenlijk niet geschikt zijn voor kinderrijke gezinnen. Het enige lawaai dat je af en toe hoort is een wagen die met loeiende sirene wegrijdt bij het politiebureau een stukje verderop.

Desondanks worden we dezer dagen tot in de kleine uurtjes geteisterd door krijsende jongelui. Zij ondergaan op dat moment de Booster Maxxx. Dat is een draaiende arm met aan weerszijden tien stoeltjes. Als die arm op topsnelheid rondtolt gaan die stoeltjes over de kop en daar hoor je natuurlijk bij te gillen. Dat zouden wij zelf ook doen.

En dan is er nog die dj in die feesttent die tot na middernacht hippe plaatjes draait. “Ik ben een kind van de duivel” en dat soort werk. Van artiesten die sommige christelijke dorpjes niet in mogen. Bij ons is iedereen welkom en bij deze nachttemperaturen is het slaapkamerraam dichtdoen geen optie.

Vandaar dat ik de afgelopen dagen een beetje moeilijk de slaap kon vatten. Maar vandaag is de laatste dag van de kermis en daarna haal ik de schade wel weer in. Het is een klein offer om te brengen.

Het gaat natuurlijk helemaal nergens over, maar het moet me toch even van het hart: wat zijn het toch een stelletje prutsers daar bij Ziggo. Gisteren zou het zevende seizoen van Game of Thrones beginnen, exclusief bij onze kabelboer, maar het lukte ze maar niet om het programma beschikbaar te krijgen.

Maandenlang maakte Ziggo al reclame. Op maandag 17 juli om 21.00 uur zou seizoen 7 aflevering 1 bij hen te zien zijn op Movies en Series XL. Sinds abonneezender HBO er de brui aan heeft gegeven zijn haar series alleen nog bij Ziggo te zien. Omdat Game of Thrones mijn lievelingsserie is, zat ik natuurlijk op tijd klaar, maar er kwam urenlang niets. Alleen excuses op Twitter.

Ziggo levert internet, tv en telefoon aan bijna vier miljoen huishoudens. Laat die gemiddeld 50 euro per maand betalen. Dan komt er iedere maand zo’n 200 miljoen binnen. En dan lukt het je niet om een simpel tv-programma op tijd te laten beginnen?

Ach, er zal best wel een goede verklaring voor zijn, maar het is vooral genant voor Ziggo zelf. Een uitgebreide reclamecampagne voor het paradepaardje van het extra tv-pakket en dan valt het zo in het water. Ze gaan ervan uit dat het volgende week wel op tijd begint. Gelukkig werkt onze internetverbinding wel altijd…

 

Mijn man en ik horen weer een paar maanden bij de happy many. Dan kunnen we weer zien hoe het Frank Underwood vergaat en of de meisjes van oranje alweer netjes in het gareel lopen. Ja, we zijn weer eventjes lid geworden van de familie die Netflix heet.

Netflix is leuk, maar niet leuk genoeg om je het hele jaar bij aan te sluiten. Daarvoor brengen ze net te veel ouwe meuk. Maar zo af en toe is het een leuk extraatje om weer even een paar series bij te kijken. De hele Star Trekgeschiedenis kun je er bijvoorbeeld terugzien. Meer dan 700 afleveringen als ik ik het goed heb. Dat is nog eens bingewatchen.

Voor de liefhebbers mijn topvijf:
1. House of Cards
2. Fargo
3. The Expanse
4. Orange is the New Black
5. Stranger Things

Voor wie nu denkt: het is toch veel te warm om Netflix te kijken. Wij hebben een airconditioning. Bij ons binnen merk je er helemaal niets van dat het zomer is. En anders blijf je ’s avonds rondzappend weer bij Jinek hangen. Of erger nog: bij RTL Boulevard. Dan kun je nog beter bingen met Uhura en Chekov.

Gisteren ben ik een echte held geweest. Een ontredderde buurvrouw kwam vragen of ik haar kon helpen. Dat vroeg ik mezelf ook af, maar gelukkig had de hulpvraag een goede afloop. 

Ze had een kapot halogeenspotje in de keuken. Omdat ze haar arm in een mitella had, kon ze die zelf niet vervangen en haar naaste familie was op vakantie. Als een heuse klusjesman beklom ik het keukentrapje. Het was nog niet zo eenvoudig als het leek, want door het onpraktische armatuur kon je er maar moeizaam bij. Maar na wat gepriegel en gedraai zat het nieuwe lampje op de juiste plek.

Toen ik weer thuis was, besloot de wasmachine er halverwege het programma mee op te houden. F-18, riep hij dreigend. Gelukkig heb ik de handleiding van dat apparaat nog. F-18 betekent dat de afvoerpomp verstopt zit, maar na een tijdje had ik hem toch gevonden.

Eerst moest ik de trommel leeg laten lopen, want die zat nog vol met water. Daarna moest ik de pomp opendraaien en schoonmaken. En wat denk je dat ik tegenkwam? Een euro. Onze wasmachine heeft een ingebouwde fooi voor amateurklussers die haar weer op gang helpen.

Als je de eerbiedwaardige leeftijd van 50 bereikt hebt, kun je wel blijven doen alsof je de jeugdigheid zelve bent, maar op een gegeven moment zul je toch moeten accepteren dat je te oud bent voor Ronnie Flex, Lil’ Kleine en Jebroer. Net zoals je grootouders niets begrepen van de Beatles en de Rolling Stones.

Op een gegeven moment moet je je verzoenen met je sterfelijkheid en je leeftijd accepteren. Omroep MAX kijken op tv, dagjes uit naar Giethoorn en Volendam, jezelf in plooibroeken en ruitjesoverhemden hijsen, de haartjes kortgeknipt en op tijd naar bed. Er moet bij ons dus nog veel gebeuren.

Dat we gisteren gingen shoppen bij Van Cranenbroek, was een mooi begin. Een enorme hal vol met middelmatigheid in alle soorten en maten. Kleren en tuinmeubels, speelgoed en dierenvoer, feestartikelen en huishoudspulletjes. Ze hebben er echt alles.

Wij kwamen buiten met een setje dobbelstenen voor aan de autospiegel. Verfraaiing en luchtverfrisser in één. Buitengeur stond er op de verpakking. Als dat niet degelijk is. Helaas moesten we onderweg het raam opendraaien omdat de lucht niet te harden was. Ze zien er wel leuk uit. Ook belangrijk.

Soms heb ik dringend de behoefte om mijn kleerkast op te ruimen. Om al mijn broeken en T-shirts en bloesjes weg te doen die ik ooit in een vlaag van wansmaak heb aangeschaft. Ruimte scheppen in je kleerkast is ruimte scheppen in je hoofd.

Maar kleren weggooien die nog niet versleten zijn, is een van de zeven hoofdzonden. Gelukkig is er dan de daklozenopvang. Ook daklozen hebben kleren nodig, maar zij hebben geen kleerkast om ze in te leggen en te hangen.

Met een liefdadig gevoel bladerde ik door mijn garderobe. Deze blijft, deze gaat, deze blijft… Zo kregen de blijvertjes meer ademruimte en de kledingstukken die moesten gaan hadden uitzicht op een tweede leven bij iemand die het niet zo goed getroffen heeft als wij.

Soms moest ik even twijfelen. Niet over de vraag of ik iets wel weg moest doen. Daar was ik zo uit. Maar over de vraag of ik iets wel aan een dakloze kon geven. Met zo’n afgeknipte spijkerbroek ziet zo’n dakloze er zo uit als een zwerver. Dat moet je zo iemand niet willen aandoen. Die gaat dan dus toch maar in de vuilniszak.

Twee of drie. Meestal maakt het niet zo veel uit. Twee of drie suikerklontjes in de koffie. Het is allebei vies. Twee of drie koekjes erbij? In beide gevallen een klein feestje. Maar soms is twee of drie een wereld van verschil.

Zo liep laatst onze voorraad wc-papier ten einde. Als je dat constateert is het hoog tijd om op te treden. Je wilt niet dat je uiteindelijk naar de voorpagina van het Eindhovens Dagblad moet grijpen. Zeker niet als je die dezer dagen digitaal leest.

Gelukkig is er dan de dozensupermarkt om de hoek. Die heeft immers altijd een hele berg klaarliggen. Hoewel: deze keer waren ze helemaal door het drielaags toiletpapier heen. Dan kun je dus uitwijken naar vierlaags of tweelaags. En aangezien onze wc ooit verstopt is geraakt door vierlaags papier werd het dus tweelaags.

Iets minder luxe dan we gewend zijn, maar voor een keertje moest dat dan maar. Nou dat hebben we geweten. Dubbellaags papier van de dozenwinkel kun je zo doorheen kijken. En als je het rolletje afwikkelt, valt het al bijna in snippers uit elkaar. Daarom zijn we toch maar snel ergens drielaags gaan halen. Vandaar: gratis ter overname aangeboden elfeneenhalve rol tweelaags toiletpapier om mee te papiermacheeën of om propjes van te maken.

Ik heb helemaal niets met abseilen en ook bungeejumpen is niet mijn ding. Er gaan maanden voorbij zonder parachutesprong. Toch is mijn leven af en toe best wel avontuurlijk. Vanmorgen nog.

Om negen uur wilde ik mijn auto naar mijn werk rijden. Vanuit onze parkeerkelder moet ik dan via een steile hellingbaan naar de uitgang. Normaal gesproken opent zich dan de roldeur, maar vanmorgen ging hij juist dicht. Daar sta je dan bovenaan een steile helling en je kunt geen kant op.

Ik weet al waar het waarschijnlijk misging. Vlak voor mij vertrok er een knul op een fiets en die heeft waarschijnlijk de roldeur gebruikt in plaats van de gewone deur, zoals volwassen fietsers doen. Daarmee het hele ritme van de roldeur in de war gooiend.

Eerst moest ik proberen of ik met de afstandsbediening de roldeur ook van bovenaf kon openen. Dat lukte gelukkig. Daarna kreeg ik een hellingproef van buiten categorie: mijn auto aan de rol zien te krijgen bij een enorm stijgingspercentage. En dan liefst naar buiten in plaats van achteruit terug naar beneden. De derde poging lukte. Het waren een paar spannende seconden. Genoeg voor de komende maanden.