Laatste nieuws

 

Mijn man en ik wonen nu bijna acht maanden in Valkenswaard en ik moet zeggen: naar volle tevredenheid. Als mensen vragen hoe het bevalt, zeg ik altijd: “Dat hadden we veel eerder moeten doen.”

Ons dorp is al mooi van zichzelf en ze proberen het ook nog steeds verder te verfraaien. Zo is er een centrumplan dat onder meer de omgeving van onze flat moet opfleuren. En met een opknapbeurt voor een van de belangrijkste wegen, willen ze het doorgaand verkeer uit de dorpskern weren. Alleen maar fijn!

Als ik dan toch een klein puntje van kritiek moet leveren, zou het zijn dat ze ondertussen wel heel erg lang met die weg bezig zijn en al die tijd moet ál het verkeer door het centrum. En dat zorgt weer voor opstoppingen. Maar het project nadert zijn ontknoping. We mogen ondertussen over de vernieuwde weg, alleen de aansluitingen moeten nog gefikst worden.

Wel jammer is dat ze gekozen hebben voor een treiterstoplicht op de nieuwe weg. Dat verkeerslicht bij een oversteekplaats voor fietsers en voetgangers springt voor iedere auto op rood, ook als er niemand wil oversteken. Bedoeld om het verkeer af te remmen. Dat gaat straks dus massaal genegeerd worden “want er komt toch niets aan”. Totdat er een kind onder een vrachtwagen ligt. En dat is toch een beetje jammer. Gebruik stoplichten gewoon waarvoor ze bedoeld zijn.

 

Rechts inhalen. Kent u die uitdrukking? Het gebeurt tegenwoordig steeds vaker, bijvoorbeeld op de snelweg. Waar je vroeger bijna zonder te spiegelen een rijbaan kon opschuiven, kun je er in deze tijd vrijwel automatisch van uitgaan dat iemand je rechts voorbij wil.

Volgens mij is het allemaal begonnen toen je op de uitvoegstrook langzamer verkeer voorbij mocht rijden dat op de snelweg bleef. Vanaf dat moment was er geen houden meer aan. Iedereen lijkt tegenwoordig te vinden dat je overal maar rechts mag inhalen. Halsbrekende toeren levert het soms op.

Maar ook in de journalistiek lijkt het een trend. De Telegraaf, GeenStijl, PowNed, WNL zijn elkaar voortdurend rechts aan het inhalen en ook de gedegener media ontkomen er niet aan. Bovendien duiken er op social media steeds meer bronnen op die het nieuws zelf verzinnen als het nodig is om hun vooroordeel te staven.

Maar het ergst is de politiek. De Kamerzetel lijkt tegenwoordig belangrijker dan de mening die verkondigd wordt. De populisten rollen over elkaar heen als er ergens stemmen te halen zijn. Of het nu gaat om de boze witte man, de ontevreden 50-plusser, de mopperende medelander of de boer die niets vreet wat hij niet kent. Soms verlang je terug naar de tijd dat rechts inhalen nog gewoon verboden was.

 

Niemand vindt een bezoek aan het ziekenhuis leuk, maar als je de parkeerautomaten ziet, zou je bijna denken dat je een middagje gaat funshoppen. Nu begrijp ik ook wel dat die kostbare grond te gelde gemaakt moet worden: ze zouden er immers ook kantoorgebouwen neer kunnen zetten.

Een beetje cynisch is het wel. Hoe erger je aandoening en hoe langer je dus binnen de witte muren van het akelige gebouw moet verblijven, des te hoger is de rekening die je achteraf ook nog gepresenteerd krijgt. Dan had je immers maar de fiets moeten nemen, want die kun je gratis kwijt.

Voorbij de schuifdeuren is het alsof je een docudrama binnenwandelt. Om iedere hoek verwacht je een cameraploeg die je op de voet volgt. “Hoe voelt dat nu?” Of: “Wat ging er door u heen?” Emoties doen het immers altijd goed.

Er gebeurt genoeg binnen. Bij de koffiecorner wordt een bezoeker omver gelopen door een snelwandelende verpleegkundige. Hij geschrokken. Zij onder de hete koffie. Maar het kopje is gelukkig nog heel. In de wachtruimte wordt de tergend langzaam voortschrijdende tijd gedood met mobiele telefoons. Een ideale plek om mensen te observeren. Dat mag best wat kosten.

 

Mijn man en ik konden ons niet herinneren wanneer ik voor het laatst een boete voor te hard rijden had gekregen. Dat moet minstens tien jaar geleden zijn. Misschien was mijn man nog niet eens in beeld. Het mag dus duidelijk zijn dat ik geen jakkeraar ben.

Maar deze week kreeg ik een brief van het Centraal Justitieel Incasso Bureau. Of ik eventjes 48 euro wilde overmaken. Ik had namelijk 59 kilometer per uur (gecorrigeerd 56) gereden op een plek waar maar 50 is toegestaan. Omdat ik zeker weet dat dit bedrag een goede bestemming krijgt, doe ik dat natuurlijk graag. De kindertjes van de directeur van het CJIB moeten immers ook eten.

Verder was de boete natuurlijk volkomen onterecht. Het was op een plek waar 50 of 70 totaal niet uitmaakt. Geen scholen in de buurt. Fietsers rijden er volkomen veilig op een aparte ventweg. Bovendien is de maximumsnelheid er niet duidelijk aangegeven en reed ik keurig met het overige verkeer mee.

Maar ja, fout is fout. Helaas dit jaar dus geen zwarte/roetpieten (doorhalen wat niet bevalt) die schoentjes komen vullen in huize Wereldpeer. Je kunt je zuurverdiende centen immers maar één keer uitgeven. En voor mijn collega’s: ik ben morgen wat later, want ik moet me aan de maximumsnelheid houden.

Besmet

 

Met het vallen van de bladeren, het verzetten van de klok en de eerste serieuze nachtvorst is ook de tijd van de virussen weer aangebroken. Gelukkig ben ikzelf niet besmet, maar mijn website daarentegen des te meer.

Ja, Facebookvriendjes, jullie lezen het goed: ik heb ook een website. Je komt er via www.wereldpeer.com en www.wereldpeer.nl, maar bespaar je de moeite want de teksten zijn precies dezelfde als je hier bij de Firma Zuckerberg leest. 

Vroeger was het daar een levendige boel. In 2003 waren weblogs namelijk helemaal hot. Tegenwoordig trek je alleen nog publiek met vlogs over makeup, recepten of treiterpraktijken. Allemaal niet mijn ding, vandaar dat ik mijn activiteiten heb verplaatst naar Facebook, maar mijn site bestaat ook nog steeds. Al is het maar als een soort van archief.

Maar mijn blog had dus kou gevat en daardoor werd ikzelf bestookt met spammailtjes en via mijn e-mailadres ook de rest van de wereld. Ik had me er al bij neergelegd dat Wereldpeer een noodlottige dood zou sterven, totdat mijn gastheer met goed nieuws kwam. Ik ben genezen verklaard en daarom laat ik weer van me horen. In blakende gezondheid.

Muziekdoosje

 

Wij van Peer adviseren Appel. Jammer genoeg wel veel te duur. Ik zou wel een iPad Pro willen, maar die begint zo’n beetje bij 1000 euro. De iPhone 7 schijnt ook tegen de 1000 euro te lopen en de nieuwste MacBook is er vanaf 1500. Daarom werd mijn nieuwe laptop toch maar een Asus, dat scheelt een paar maanden eten.

Maar het moet gezegd, het is wel mooi spul van meneer Cook en degelijk ook. Ik heb geen idee hoe oud mijn iPod Classic precies is, maar de iFirma heeft intussen laten weten dat ze hem niet meer repareren mocht hij kapotgaan. 

Dat vinden ze de moeite niet meer waard. Koop maar gewoon een nieuwe, redeneren ze daar. Dat is ook voor hun omzet veel beter. Helaas is de ouderwetse iPod niet meer te krijgen en kom je dan al snel bij de Nano of Touch uit, waarop je veel minder muziek kwijtkunt.

Vandaar dat ik dus erg zuinig ben op mijn oude iMuziekdoosje en soms ontdek ik zelfs nog iets nieuws. Zo was het nadeel van mijn iPod dat het ene nummer veel harder klonk dan het andere. Niet zo’n probleem als je in de auto zit, want dan geef je gewoon een draai aan de knop, maar erg lastig op de fiets. Jarenlang heb ik het apparaat en het bijpassende iTunes-programma afgespeurd naar een functie om het geluidsniveau gelijk te trekken. Deze week heb ik het gevonden. Ver weggestopt in een uithoekje van iTunes. Erg iBlij mee. Net iNieuw.

Kras en Win!

 

Nu mensen steeds minder te besteden hebben, schieten de discountwinkels de grond uit. Na de Action hebben we hier op loopafstand nu ook de Big Bazar en de T€di. Handig, want aan al die kerstrommel wil je natuurlijk niet al te veel geld uitgeven. 

Big Bazar heeft nu een Kras-en-Winactie met kans op één minuut gratis winkelen*. Het sterretje verwijst naar ‘Voor maximaal €250,-‘ in piepkleine lettertjes. Dan moet je dus als een razende gek door de winkel rennen en eindig je met een winkelwagen vol theelichthoudertjes, cupcakevormpjes of schuursponjes. Kunnen ze je dan niet beter rustig voor 250 euro laten shoppen, zodat je thuiskomt met spullen die je ook echt kunt gebruiken?

Big Bazar heeft wel geleerd van mijn kritische stukje over de Lidl. Bij hun Kras-en-Winactie had je nooit prijs. Bij Big Bazar heb je altijd prijs. We wonnen tot nu toe iedere keer een hele rits reclame-e-mails waar je je verplicht voor moet aanmelden en 10 procent korting. Ik draai zo’n prijs altijd om. Eigenlijk betaal je bij Big Bazar dus altijd 10 procent te veel.

En voor de klantvriendelijkheid hoef je het ook niet doen. Als je een vakkenvulster vraagt of ze misschien nog ‘Product X’ hebben, word je afgescheept met het antwoord “Als het er niet staat, dan is het er niet.” Maar eigenlijk moet ik niet zeuren. Gedienstigheid heeft ook zijn prijs.

Ontsnapping

 

Het heelal telt tal van zwarte gaten, waar zelfs het licht niet aan kan ontsnappen. Vandaar de kleur. Uiteindelijk zal onze planeet ook verdwijnen in zo’n punt van oneindige zwaartekracht. Als we tenminste niet daarvoor al worden verzwolgen door onze zon die steeds verder op zal zwellen.

Recent is er een zwart gat ontdekt, niet ver van huis. In de koelkast achter de pantry op de begane grond van de studio van Omroep Brabant om precies te zijn. Daarin verdwijnt voedsel waarna er nooit meer iets van wordt vernomen.

Het begon zo mooi. Bij de Lidl hadden ze namelijk tijdelijk tomatentapenade in diverse smaken. Heerlijk voor op het biologische meergranenbrood van dezelfde dozensupermarkt. Ik had het bakje en een paar boterhammen meegenomen naar mijn werk, vergetende dat ik een lunchoverleg had inclusief broodjes. Vervolgens vergat ik ook nog eens mijn middagmaal weer mee naar huis te nemen.

Dat was op de woensdag voor mijn extra lange verjaardagsweekend, dus ik was heel benieuwd wat ik ’s maandags zou aantreffen. Wat denk je? Verdwenen! Nu heb ik diverse scenario’s. Door iemand weggegooid. Of door iemand opgegeten. Of de tapenade heeft tijdens het ontbindingsproces armpjes en beentjes ontwikkeld en heeft zelf het hazenpad gekozen. Straks nog even de muizenval naast de koelkast checken.

Leven na de dood

 

Niets op deez’ planeet heeft het eeuwige leven en dat geldt zeker voor elektronische apparaten in huize Wereldpeer. Eigenlijk stond ik er dus niet eens zo van te kijken dat mijn laptop het loodje had gelegd. Het was bijna iets wat je zou verwachten.

Wat ik ook probeerde, mijn schootcomputer weigerde op te starten. Er was alleen een piepklein oranje lichtje dat drie maal knipperde en daarna weer doofde. Verder niets. Misschien was de accu niet opgeladen? Misschien was de adapter ter ziele? Wellicht moest ik de accu een keer eruit halen en terugplaatsen? Alles zonder resultaat. Ook een zoektocht op het www (via mijn tablet) leverde niets op.

Wat nu? Naar een monteur brengen? Dat is vaak hartstikke duur en dan heb je nog steeds een oud barrel. Tijd dus om in de buidel te tasten en een nieuwe te bestellen. Ik zag het maar als een verlaat verjaardagscadeau aan mezelf. Wel jammer van al die muziek die op mijn oude laptop stond.

De volgende dag zag ik het apparaat liggen en er brandde een wit lichtje waar voorheen het oranje lampje zo wanhopig knipperde. Het zou toch niet? Het zou wel. Eén druk op de startknop en de computer kwam weer in beweging zoals hij voorheen altijd had gedaan. Er is dus werkelijk leven na de dood. Nu alleen nog een doel bedenken voor mijn toekomstige reservelaptop.

Mijlpaal

 

Een heuse mijlpaal. Vandaag ben ik precies 50 jaar en 3 dagen oud. Afgelopen vrijdag liep ik hier met een klein feestje op vooruit. Familie en vrienden trokken uit de wijde omgeving naar Valkenswaard om erbij te zien. Het werd een erg gezellige avond die tot in de kleine uurtjes (wintertijd) duurde.

De bovenburen hadden een feestballon zien hangen en vroegen gisteren wie er eigenlijk jarig was geweest, Anton of ik. Nadat ik me uitgebreid had laten feliciteren, informeerde ik of ze niet te veel overlast hadden gehad. Nee hoor, ze hadden wel horen praten maar als ze de tv wat harder zetten, kregen ze er verder weinig van mee.

We hadden nog even getwijfeld of we een briefje op het mededelingenbord moesten hangen, maar briefjes is daar nooit een lang leven gegund. Bovendien wordt de hinder door zo’n melding niet minder.

Later bedacht ik pas dat de bovenburen zich misschien wel degelijk hadden geërgerd. Ze hadden immers de ballon gezien die bij onze flat hing. Daarvoor moesten ze op onze verdieping zijn geweest. Misschien waren ze op hoge poten aan onze deur gekomen en bedachten ze zich toen ze zagen dat het een speciaal feestje was. Het zou zomaar kunnen. Gelukkig doen we dit maar één keer.