Omdat ik een weekje vrij heb, heb ik de januaristorm des doods beleefd vanuit mijn bed. Ervan overtuigd dat het wat ons betreft allemaal wel los zou lopen, besloot ik niet overeind te komen, maar me nog een keer om te draaien.

Dat was af en toe nog best spannend, want van de andere kant van het slaapkamerraam hoorde ik allerlei geluiden die ik normaal niet hoor als ik nog wat lig te doezelen. Het zullen onze wegwaaiende planten wel zijn, dacht ik, maar die waren door de winterkou toch al het meeste van hun aantrekkingskracht kwijtgeraakt. En onze antieke Egyptische poort klinkt anders.

Er bleek inderdaad weinig aan de hand. Toen de wind was gaan liggen, nam ik een kijkje op ons stukje van de galerij. Zelfs de planten die bij het minste geringste met pot en al naar beneden vallen, hingen nog keurig op hun plek aan de balustrade. Alsof er nooit iets gebeurd was.

Vandaag zag ik pas dat onze achterburen wel getroffen waren. Zij kunnen voortaan zonder te klimmen vanaf hun balkon naar beneden springen omdat de afscherming die hen uit de wind moest houden, zelf is weggewaaid. Vervelend voor hen, maar ook voor ons. Het zit er namelijk dik in dat wij nog jaren tegen dat afgebroken scherm aan moeten kijken.

 

Zouden er nog mensen zijn die hun foto’s laten afdrukken om ze vervolgens in een album te plakken? Zelf moet ik daarvoor zeker vijftien jaar teruggaan in de tijd en tijdens mijn recente opruimwoede zijn alle fotoboeken in een doos naar de berging verdwenen.

Een paar jaar lang leek het me nog een geniaal idee om fotoalbums kant en klaar af te laten drukken, maar al snel kwam ik tot de conclusie dat dat ook te veel werk was. Exit Albelli en co.

Vanaf dat moment plaats ik mijn foto’s in de cloud en gebruik ik mijn tablet om er doorheen te bladeren. Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Alle plaatjes moeten namelijk eerst bewerkt worden en soms moet ik nog een andere uitsnede maken. Toch ook nog best veel werk.

Twee keer per jaar ga ik er eens goed voor zitten en vandaag heb ik het tweede deel van 2017 definitief ingeblikt. Om het nog makkelijker te maken heb ik ook nog even geregeld dat ze voortaan automatisch naar de wolk worden gestuurd. Dat scheelt weer een handeling. Leuker kan ik het niet maken, wel makkelijker.

“Een schizofreen is nooit alleen”, zei mijn moeder altijd en ze had gelijk. In mij gaat niet alleen een verzamelaar schuil, maar ook een weggooier en die twee zijn het niet altijd met elkaar eens.

In januari is doorgaans de opruimer aan de winnende hand. Als de kerstbomen zijn ingepakt en afgevoerd, weet hij vaak niet meer van ophouden. En nu ik een weekje vrij heb, heeft hij zelfs ons rommelkamertje onder handen genomen.

Dat was nog geen eenvoudige klus. We hebben simpelweg te veel spulletjes voor ons toch niet al te kleine appartement. Zelfs de berging is tot de nok toe gevuld en ook het schuurtje van schoonmoeder begint al aardig vol te raken. Dat betekent dus dat er spullen weggegooid moeten worden. Apparaten, een tapijt, een stoel, vazen, bloempotten en andere frutsels.

De beloning van zulke opruimwoede is het afsluitende bezoek aan de milieustraat. Het is altijd weer een feest om je gescheiden afval in de juiste containers te kieperen. Liefst gaat er dan ook nog een wals overheen, maar dat mocht deze keer niet zo zijn. Desondanks: een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd en dat kan deze schizofreen wel gebruiken.

Daar sta je dan met je goede voornemen. Meer stukjes schrijven in 2018. Nou, mooi niet dus. Op 14 januari volgt hier update nummer twee. Een samenvatting van het voorafgaande.

Het was dan ook echt een gekkenhuis in de Wereld van Peer. Zo moest alles wat Anton in de aanloop naar de feestdagen zo zorgvuldig had opgebouwd, weer worden afgebroken. Omdat het eerste weekend van dit jaar zo laat viel, heeft kindje Jezus dit jaar zelfs de drie koningen mogen ontmoeten. Doorgaans is hij op 6 januari allang weer in een krant gewikkeld en steken wij goud, wierook en mirre in eigen zak. Voor wie niet weet wat mirre is: dat werd gebruikt als balsem bij begrafenissen. Altijd handig.

En dan was er de eerste nieuwjaarsreceptie van ons appartementengebouw. Veel bewoners hadden zich in het cafeetje om de hoek verzameld om elkaar de beste wensen te wensen. Ik kwam pas later want onze nieuwe hoofdredacteur kwam dezelfde avond met zijn nieuwjaarsboodschap waarin hij vertelde wat hij met onze omroep van plan was.

Maar het drukst was ik met de introductie van ons nieuwe redactiesysteem. Ik moest aan zoveel mogelijk collega’s uitleggen hoe we in de toekomst op onze website gaan publiceren. De meeste toehoorders reageerden enthousiast. Een enkeling had er meer moeite mee: “Dat is anders. Ik haat anders.” Moppersmurf bestaat echt.

Nieuwjaarsdag, de dag voor goede intenties. Mijn man heeft zich voorgenomen om (voorlopig) te stoppen met Facebook en ik heb besloten om mensen die irritante stukjes schrijven te ontvrienden. En dat allemaal om ergernis en tijdverspilling tegen te gaan.

Verder had ik bedacht om Facebook Messenger van mijn telefoon en mijn tablet te verwijderen. Ik heb namelijk een ontzettende hekel aan chatten. Van die gesprekken die nergens over gaan en waar je maar geen einde aan kunt breien.

Maar Messenger verwijderen klinkt eenvoudiger dan het is. Mark Zuckerberg is weliswaar gedwongen Facebook en Messenger van elkaar los te trekken, maar als je eenmaal Messenger hebt gehad kom je er nooit meer vanaf. Mensen blijven je maar berichten sturen ook als je die niet meer wilt en in Facebook staat er dan rood getalletje om aandacht te schreeuwen.

Gisteren heb ik het nog één keer gecheckt. Messenger maar weer gedownload en gekeken wat mensen te melden hadden. Het waren alleen maar filmpjes van vuurwerk en klokken die ze waarschijnlijk naar hun hele adresboek hadden gestuurd. Dus vanaf vandaag worden die berichten niet meer gelezen. Wie echt iets te melden heeft stuurt maar een appje of een sms’je. Een rustig 2018 toegewenst.

Mensen vragen wel eens of ik een kinderwens heb. Gelukkig niet, antwoord ik dan, want waar haal je zo snel een kind vandaan? Ik geloof niet dat een prominente plek bovenaan een verlanglijstje daarvoor voldoende is. (“Verrassing!”) Bovendien: we hebben al een hond.

Toch begint het af en toe wel eens te kriebelen. Zo vroeg ik me gisteren even af of we de Ziggo-monteur niet konden adopteren. En niet alleen omdat het altijd handig is om iemand in huis te hebben die je internetverbinding of je tv-aansluiting kan repareren.

Nee, vooral vanwege de sterke verhalen waarmee hij dan ’s avonds thuiskomt. Zo vertelde hij over die ene keer dat hij verrot werd gescholden door een klant die achteraf zelf de kabel tussen de straat en de voordeur kapot had getrokken. En had geprobeerd die met een kroonsteentje te repareren.

Of die keer dat zijn gereedschap meteen werd gestolen toen hij uit zijn busje stapte. De bewoner had zelf een illegale aansluiting geknutseld. Of hij dat maar wilde repareren. Maar dan moesten eerst de kinderen des huizes de gereedschapskoffer teruggeven en moesten ze toch ook iets van een abonnement gaan betalen. Dat soort verhalen. Na drie kopjes koffie en een geklaarde klus moest hij toch echt verder. Naar de man die zijn pornokanaal niet aan de praat kreeg. Heerlijk.

 

Het was best wel even schrikken toen ik onze polis checkte op de website van onze verzekeraar. De inboedelverzekering was namelijk wel meeverhuisd naar Valkenswaard, maar de opstalverzekering stond nog steeds op ons oude huis in Eindhoven.

God weet wat er het afgelopen anderhalf jaar allemaal had kunnen gebeuren en dan waren we niet verzekerd geweest. Ik heb meteen alle kaarsjes uitgeblazen, want tijdens de kerstdagen zijn ze daar natuurlijk niet bereikbaar.

Het begon allemaal toen ik de rekening voor 2018 kreeg. Die ging fors omhoog, dus wilde ik controleren of er niet ergens wat te bezuinigen viel. En toen ontdekte ik die fout. Op derde kerstdag belde ik meteen om een en ander te herstellen. Al snel bleek dat we nooit onverzekerd waren geweest, want als je in een appartement woont valt dat onder de servicekosten van de Vereniging van Eigenaren. We hadden gewoon anderhalf jaar te veel betaald, maar dat kunnen we waarschijnlijk wel terugkrijgen.

Resteerde nog die stevige prijsverhoging. Op een vergelijkingssite had ik gezien dat onze autoverzekering behoorlijk duur was. Of dat niet wat minder kon? Dat kon, maar dat vertellen ze pas als je zelf gaat bellen. Je moet eerst even schrikken voor het beste resultaat.

Kerstmis, de ideale tijd voor Chinees. Zelfs in het jaar 4 voor Christus toen Maria beviel van haar liefdesbaby liet ze al zo’n schoffie op een scooter naar de stal komen met een Chinese rijsttafel voor twee personen: “Je denkt toch zeker niet dat ik vandaag ga koken?” De kalender voor 3 voor Christus kreeg je er ook toen al gratis bij.

Wij hadden afgesproken bij mijn schoonmoeder en zouden onderweg wat te eten halen bij de Chinees om de hoek. Dat kon nog wel even gaan duren want we hadden niet vooraf besteld, maar we waagden het er maar op.

Het afhaalhoekje zat zo vol dat ik aanvankelijk moest staan, maar uiteindelijk kwam er een plaatsje vrij zodat ik ook kon zitten. Het wachten werd veraangenaamd met kerstmuziek, alleen was er iets misgegaan. Voor mensen die nog weten wat een grammofoonplaat is: het klonk alsof ze singeltjes op 33 toeren afspeelden.

Misschien was het een bewuste actie, zodat het leek alsof je maar een paar nummers hoefde te wachten. Na Laaaaast Chriiiiistmaaaaas, Haaaaappyyyyy Neeeeew Yeeeeeaaaar en Maaaaaryyyyy’s Boooooyyyyychiiiiild waren we eindelijk aan de beurt. Het duurde net zo lang als bij de mensen die wel vooraf besteld hadden en zo hoort het ook: bij de Chinees is iedereen gelijk.

 

Een stukje over Ziggo, altijd lachen! Het begon allemaal met een futiliteitje. In de digitale tv-gids ontbrak een deel van de programma-informatie waardoor we op die zenders niets konden opnemen. Vervelend, zeker dezer dagen met al die kerstfilms.

De tips op internet werkten niet, dus dan maar even bellen. Medewerker 1: “Waarmee kan ik u van dienst zijn?” Ik legde het probleem uit en hij stelde een diagnose vanaf afstand. “Alles ziet er prima uit. U moet alleen even uw tv-kastjes terugzetten op fabrieksinstellingen, waardoor ze automatisch gaan updaten. Fijne feestdagen.”

Zo gezegd zo gedaan, maar bij het eerste kastje ging het al mis. Het kon geen contact meer krijgen met het andere kastje en dan heb je op de slaapkamer dus geen tv meer. Dus maar weer bellen. Medewerker 2: “Ik zie dat het niet lukt. Ik zal een monteur moeten sturen. Donderdag pas. Feestdagen en zo. Maar doen dan?” Dat zal wel moeten, antwoordde ik. “Ik hoop dat ik u toch geholpen heb.” Nou nee, niet dus.

Even later kreeg ik de afspraak in de mail. Heel fijn altijd met de nodige dreigementen. “Als het probleem uw schuld is, betaalt u 40 euro.” Beste Ziggo, een paar weken geleden was er geen probleem en vanaf het moment dat we gingen bellen werd het probleem alleen maar groter. Zullen we er dus voorlopig maar vanuit gaan dat het jullie schuld is?

Ik heb een abonnement bij de NS, maar daar maak ik veel te weinig gebruik van. Ik ga nog maar zo zelden met de trein dat mijn voordeelurenkaart is veranderd in een nadeelurenkaart. Het kost meer dan het oplevert, dus hoog tijd om op te zeggen.

Makkelijker kunnen we het niet maken. Als er één organisatie is voor wie deze slogan geldt, dan zijn het wel de nationale spoorhobbyisten. Ooit beschreef ik hier hoe lastig het is om je kaart aan de praat te krijgen. Nou, om ervanaf te komen is zeker niet simpeler.

Bij iedere organisatie gaat dat dat tegenwoordig met één druk op je touchscreen, maar niet bij de NS. Daar gaat het met de snelheid van een stoomlocomotief. Je zou verwachten: inloggen en afmelden. Maar nee: bij de spoorvereniging moet je een mail sturen en beloven ze je binnen vijf werkdagen een reactie. Hun antwoord na een week: “Helaas is het ons niet gelukt binnen vijf werkdagen te reageren.”

Maar zelfs het traagste boemeltje komt ooit op zijn bestemming aan. Mijn abonnement wordt beëindigd, maar dan moet ik nog wel eerst naar een kaartjesautomaat op het station om mijn opzegging te bevestigen. Als ik dat niet doe, loopt mijn abonnement door en blijven ze de kosten gewoon afschrijven. Als je zoiets eenvoudigs zo ingewikkeld kunt maken, is het geen wonder dat het ze niet lukt om treinen op tijd te laten rijden.