Laatste nieuws

 

De afstand van Valkenswaard naar ‘s-Heerenberg is 81 kilometer. Een goed getrainde postduif met de wind in de rug doet er zo’n veertig minuten over. Met de auto is de snelste route 136 kilometer lang, een rit van anderhalf uur. Als je je aan de maximumsnelheid houdt.

Met het openbaar vervoer ben je gemiddeld drie uur onderweg met bus, trein, een andere trein en nog een bus. Als je iemand ophaalt in Tilburg duurt het nog een half uurtje langer. Een slome fietser doet er zes uur over en een bedevaartganger drie keer zo lang. Zonder de omweg. De grote vraag is echter: waarom zou je van Valkenswaard naar ‘s-Heerenberg willen?

‘s-Heerenberg is een stadje met ruim 8000 inwoners. Het kreeg in 1379 stadsrechten. In 1605 werd de oude weduwe Mechteld ten Ham er levend verbrand omdat ze bleef drijven, waarmee bewezen was dat ze een heks was. Ze had beter kunnen verdrinken. Met carnaval heet ‘s-Heerenberg Waskupenstad. 

Grootste trekpleister van het stadje is kasteel Huis Bergh. En laat dat nu een van de bestemmingen zijn die ik kon kiezen uit het cadeauboekje dat ik op mijn verjaardag had gekregen van ‘mijn vrouw’ Mariëlle. Omdat de reis belangrijker is dan de bestemming kozen we voor de bus en de trein. Het was een zeer geslaagd dagje uit.

Gezellig

 

Volgens mij was Jezus in zijn laatste dagen ook aan een koolhydraatarm dieet. Het is niet voor niets dat het feest van zijn wederopstanding wordt gevierd met paaseieren en gourmetschotels. Allemaal dingen die we gewoon mogen eten.

Met paaseieren bedoel ik niet de chocolade exemplaren, want die zijn natuurlijk ernstig taboe, maar gewoon de gevallen die zijn gelegd door een kip. Door de supermarkt alvast gekookt en voorzien van een vrolijk kleurtje, hoef je die alleen nog maar te pellen. Je mag er zalfs een beetje mosterd of de juiste mayonaise bij eten.

In plaats van in de kerkbanken verzamelen we ons tegenwoordig op religieuze feestdagen rondom het gourmetstel. Want dat is veel gezelliger.

Nou, bij ons gaat dat heel anders. Anton heeft de hele gourmetschotel in een grote braadpan gedaan en in één keer gebakken. Net zo lekker en scheelt heel wat gehannes met die kleine pannetjes. Een salade erbij voor de broodnodige groentes en klaar is Pasen. Voor wie geïnteresseerd is: 4 kilo kwijt in 3,5 week. En het is helemaal geen lijdensweg.

 

Ik heb twee bankpasjes. Dat is een ingewikkeld verhaal, maar het komt er op neer dat onze hypotheekverstrekker wil dat we bij hem ook een lopende rekening hebben. Nou, vooruit dan maar.

Gisteren merkte ik dat de ene rekening bijna leeg was, dus dan maak ik snel wat over vanaf de andere. Maar niet met de paasdagen. God heeft namelijk geboden dat er op de dagen dat zijn zoon na de kruisiging is opgestaan uit de dood, niet zal worden geïnternetbankierd. “Zij die op de dagen van het ei geld van de ene bankrekening naar de andere sluizen, zullen het rijk der hemelen niet betreden.” (Mattheüs 26-29)

Je zou denken dat internetbankieren tegenwoordig automatisch verloopt, maar kennelijk is er toch nog ergens iemand ergens nodig die op een knopje drukt om iedere transactie goed te keuren. Ik zie dan de oude borrelnootjesreclame voor me: “Oké… oké… oké…”

En wie krijg je met deze dagen zo gek om die ondankbare klus uit te voeren? De bankdirecteur is met zijn gezin naar de wintersport. De boekhouder zit bij schoonmoeder. De baliemedewerkster is met haar kinderen aan het gourmetten en de schoonmaakster denkt: stikken jullie er maar in. Dus voorlopig blijven onze centen staan waar ze staan. Dinsdag zijn we de eerste.

 

“Hooray, hooray, it’s a holi-holiday!” Een weekje vakantie is pas echt begonnen als je bij IKEA bent geweest. We waren nog op zoek naar een vitrinekast en een staande lamp en als die niet al te duur mogen zijn, kom je al snel uit bij de Zweedse meubelpletters.

Ze hebben een aardige verzameling glazen kasten. Helaas was de ene te smal, de andere te laag en de volgende te lelijk. Uiteindelijk kwamen we uit bij een open kast. Aangezien je door glas heen kunt kijken, kun je het eigenlijk net zo goed weglaten. Scheelt ook weer behoorlijk in de prijs.

Dan die staande lamp nog. Een modern exemplaar uit de collectie Stockholm 2017. Zelfs die moet je zelf in elkaar zetten. Op de verpakking stond dat de bijbehorende ledlamp – het was nogal een apart model – niet was inbegrepen. Omdat we de juiste niet konden vinden, informeerden we bij het IKEA-lampenvrouwtje en zij kwam tot de conclusie dat ze op waren.

Voor de zekerheid vroeg ik het ook nog aan het computermannetje bij het magazijn. Misschien had hij stiekem nog ergens een voorraadje liggen? Nee, ze waren er echt doorheen en het zag er ook niet naar uit dat ze nog binnen zouden komen. Hij vond het zelf ook niet echt handig. IKEA, waar ze staande lampen verkopen voor mensen met een lichtallergie.

 

Vond u het ook zo’n leuk stukje gisteren? Ik was zelf best wel tevreden. Het leek me wel grappig om mijn blogje als productreview op de website van de verkoper te plaatsen. Daar kun je namelijk 100 euro mee verdienen en dat is altijd mooi meegenomen.

We hadden onze Bosch BBH625W60 steelstofzuiger gekocht bij Coolblue, gewoon omdat ze daar altijd zo vriendelijk zijn. Op de site en in hun e-mails zie je alleen maar foto’s van lachende medewerkers. Die mensen gun je toch gewoon al je zuurverdiende euro’s. Altijd beter dan bij MediaMarkt, waar ze je altijd van alles proberen aan te smeren. Wilt u een extra verzekering? Wilt u energie van Essent? Wilt u een ijsje voor onderweg?

Nee, Coolblue is gewoon aardig. En keurig, zo bleek gisteren. Mijn blogje werd namelijk de eerste keer geweigerd. Ik dacht nog even dat het door de songtekst van Katja Schuurman kwam. Plagiaat was namelijk niet toegestaan, zo stond in de spelregels. Maar zo flauw zouden ze toch niet zijn?

Ze eisten ook ‘verzorgd taalgebruik’. Zou ‘k*tklusjes’ niet door de beugel kunnen? Dan maak ik er toch gewoon ‘rotklusjes’ van. Verdorie, weer niet geaccepteerd. Misschien vallen ze over ‘Zuigen, kreng’. Dan schrap ik dat toch. Nog een keer proberen en jawel hoor: de censuurcommissie laat het door. Als jullie mijn stukje hier allemaal een duim omhoog geven dan is de buit al bijna binnen. 

 

“Haa-aalleluja, halleluja, hallelujah, haa-aalleluja, hallee-eeluja!” Soms ben je met je dagelijkse ding bezig en is het alsof er ineens van boven een engelenkoor uit volle borst begint te zingen. Bijvoorbeeld als je aan het stofzuigen bent.

Ik had me er al bij neergelegd dat stofzuigen een van die onvermijdelijke k*tklusjes was. Het moet nu eenmaal, maar leuker kunnen ze het niet maken en ook niet makkelijker. Ondanks alle valse beloftes van de fabrikanten laat het vervloekte apparaat de helft van het vuil liggen, is het snoer altijd te kort en valt het karretje voortdurend om.

Desondanks waren we toch weer in de beloftes van merk D. getrapt. Het leek een duivels handig apparaat, maar de zuigkracht liet toch ernstig te wensen over. Van de kruimels van Billy liet hij het merendeel liggen en zijn haren van het vloerkleed zuigen bleek een hels karwei.

“Maar nu heb ik er een, die precies weet hoe ’t moet, die er altijd voor me is en die alles voor me doet. En ik raak ‘m op de juiste plaats en hij doet wat ik vraag. Dat is wat iedereen toch wil, vandaag.” Katja Schuurman had het niet beter kunnen verwoorden. Onze nieuwe stofzuiger van het merk B. heeft geen snoer en geen karretje en toch werkt hij zich drie slagen in de rondte. Nooit geweten dat het zo gemakkelijk kon gaan. Zuigen, kreng!

 

Billy blijft een eigenaardige hond. Ze zeggen wel eens dat een hond op zijn baasjes gaat lijken (of was het andersom?), maar als het over raarheid gaat, steekt hij ons behoorlijk naar de kroon. Maf beest.

Met name als het om uitlaten gaat. Als hij moet poepen of plassen zou je denken dat hij blij is als je met de riem komt aanlopen. Maar nee, dan verstopt hij zich juist onder de tafel. Eerst dachten we dat het misschien aan zijn ketting lag, maar met zijn nieuwe halsband is het precies hetzelfde verhaal.

Nee, dan de galerij. Die vijftig meter voelen als de lijdensweg van Christus. Met zo’n slakkengangetje zou Onze Lieve Heer al van ouderdom zijn gestorven voordat ze hem aan ket kruis konden nagelen. Onderweg draait hij een keer of drie vier om, om te laten zien dat hij terug naar huis wil. Pas als de deur naar het trappenhuis opengaat, komt er enige vaart in.

Als hij eenmaal buiten is, is er niets meer aan de hand en op de weg terug is hij net een jong kalf. Dat kan het niet snel genoeg gaan. Is onze Billy een uitgesproken huismus? Of is er misschien een hondenfluisteraar die weet wat er zich in die gerimpelde kop afspeelt?

Complimentendag

 

Als het over etiquette gaat, ben ik niet de uitgesproken verpersoonlijking. Ik kan nog wel eens lomp uit de hoek komen als de spreekwoordelijke olifant op klompen of boer in de porseleinkast. Het zal wel iets met mijn opvoeding te maken hebben.

Deze week hadden we de jaarvergadering van de Vereniging van Eigenaars. De perfecte gelegenheid om je flatgenoten wat beter te leren kennen. Nadat we de lange lijst van agendapunten hadden afgehandeld konden we door naar de bar.

Daar kwam ik in gesprek met een altijd vriendelijke dame van de derde verdieping. Ik schatte haar ongeveer van onze leeftijd, misschien iets ouder. Hoewel je niet hoort te vragen hoe oud iemand is, flapte ik het er op mijn eigen ongemanierde wijze toch gewoon uit. 68, antwoordde ze. Dat had ik echt niet gedacht, dus ik wilde haar een compliment maken.

“Jij bent echt veel jonger dan je eruitziet!” Nee, dat klopt niet. “Jij bent echt veel ouder dan je zou denken.” Dat klinkt ook niet vriendelijk. “Jij ziet er echt veel jonger uit dan je leeftijd.” Probeer maar eens het juiste woorden te kiezen als je al de nodige wijntjes achter de kiezen hebt.

Buddha

 

Wanneer weet je dat het tijd is om te gaan lijnen? Als mensen vragen of ze een keer over je buik mogen wrijven, omdat ze denken dat dat geluk brengt. Sinds onze verhuizing naar Valkenswaard ben ik veranderd van een Thaise in een Chinese Buddha. 

Toen we nog in Eindhoven woonden, ging ik zo vaak mogelijk op de fiets naar het werk. Dat is nu niet meer reëel, want daar zou ik zeker een uur over doen. Dus werd het de auto. Dat is zeker zo gemakkelijk, maar funest voor mijn ranke lichaam. Twaalf kilo later is het tijd voor actie.

Omdat Anton toch al wilde afvallen, lift ik daar nu op mee. Het werd een koolhydraatarm programma, maar doordat mijn man alles lekker weet te maken is dat zeker geen straf. Bloemkool verandert hij in rijst, courgette in tagliatelli en wortel in spaghetti.

We zijn ruim een week aan de gang en ik ben nu anderhalve kilo kwijt. Vandaag had ik een dagje vrij en ben ik naar Eindhoven gefietst. Om te zien of het nog lukte. Het antwoord is ja, maar wel een stuk moeizamer dan voorheen. Ik heb een boek meegebracht met koolhydraatarme recepten. Lijnen is best, maar als het even kan wel op een smakelijke manier.

 

Mijn grote teen deed zeer. Aan de bovenkant, alsof hij lang genoeg gevangen had gezeten in die beknellende, winterse schoenen. Maar de L zit weer in de maand, dus de sandalen mogen weer uit de kast gehaald worden.

Je hebt geen idee hoe bevrijdend het voor mijn tenen is als ze na een half jaar weer worden vrijgelaten. Het voelt bijna als een geslaagde ontsnappingspoging uit de Fox River State Penitentiary. Als mijn tenen namen hadden, zouden ze Burrows, Scofield, Sucre, Mahone, Abruzzi, Bellick, Kellerman, Whistler, LJ en T-Bag heten.

Het voornaamste probleem is dat mijn voeten net iets breder zijn dan gemiddeld. Niet genoeg om aangepaste schoenen voor te kopen, maar wel voor een vermoeid gevoel aan het einde van de dag. En met sandalen heb ik daar geen last van.

Mensen dachten nog even aan een 1 aprilgrap toen ik gisteravond met op een verjaardagsfeestje verscheen, maar dit is mijn ware ik. De mens is immers niet voor niets met blote voeten geboren. Anders had God ons wel legerkistjes gegeven. P.S. Niet vergeten: woensdag Prison Break op FOX.