Als er iemand is van wie al die sneeuw niet zo nodig hoeft, dan is dat wel onze Billy. Zijn driemaaldagelijkse uitlaatrondje wordt onder de huidige weersomstandigheden een nog grotere uitdaging.

Zodra onze bordeauxdog eenmaal buiten is, vindt hij het doorgaans allemaal wel prima. En dankzij die koude prut tussen zijn tenen, heeft hij zijn dingetjes nog sneller gedaan dan anders. Maar voordat het zover is…

Je moet Billy zien te verrassen. Als hij je ver genoeg met de riem ziet aankomen, grijpt hij de kans om zo ver mogelijk weg te kruipen. Meestal betekent dat dat je hem ergens onder de eetkamertafel moet gaan zoeken. Liefst ook nog achter zoveel mogelijk stoelen.

Daarom moet je proberen hem ongezien te besluipen. Als hij je dan in de gaten krijgt, is hij te sloom om er nog vandoor te gaan. Het enige wat hij dan nog kan doen, is druk om zich heen kijken of hij zijn andere baasje ergens ziet. Met een blik van ‘dit hoeft toch niet echt’ probeert hij er dan nog onderuit te komen. Het is soms net een lastige kleuter die zijn ouders tegen elkaar probeert uit te spelen.

Hij kwam uiteindelijk toch nog vrij onverwacht: de horrorwinter des doods. Het is maar goed dat eekhoorntjes niet zo stressgevoelig zijn, anders hadden ze geen leven meer als er een pak sneeuw valt. Wij mensen slaan in ieder geval helemaal op tilt zodra de eerste vlokken blijven liggen.

Toen ik vanmorgen moest gaan werken, was er nog niets aan de hand. De meeste sneeuw diende zich pas tegen de middag aan. Maar hoe moest dat dan op de terugweg, want ik had geen zin om aan te schuiven in de horrorfile des doods. Op mijn gebruikelijke randweg N2 om Eindhoven heen stond alles muurvast.

Dan maar brutaal zijn en de route door de stad nemen. 1 uur en 50 minuten, zei Google dreigend. Omdat ik mijn sluipwegen een beetje ken, viel het reuze mee. Even leek het er zelfs op dat het binnen het uur ging lukken. Totdat ik in Aalst kwam. Het dorp dat bekend is van de overijverige flitskasten.

Het probleem was niet zozeer het drukke verkeer of de moeilijk begaanbare weg. Nee, het waren de slecht afgestelde verkeerslichten op de kruising van de Eindhovenseweg en de Raadhuisstraat. Op de doorgaande weg mochten steeds drie auto’s passeren, want daarna moest er weer een autootje uit een zijstraatje doorgelaten worden. Het kwam dus eigenlijk allemaal door de horrorstoplichten des doods.

 

 

Al dagenlang deden de wildste verhalen de ronde op Facebook. Mensen die hun auto onder een dik pak sneeuw hadden aangetroffen. Hele voetbalwedstrijden die werden afgelast. Maar bij ons in Valkenswaard was nog geen vlokje gevallen, laat staan dat er hier sprake was van een witte deken.

Ondanks een code oranje van het nationale weerinstituut was het hier vanmorgen nog steeds business as usual. Pas in de loop van de ochtend vielen er hier ijskristalletjes uit de lucht, die zich op de koude grond wisten te handhaven. Een echt winters wonderland.

Billy moet er helemaal niets van hebben, van al die kerstvreugde. Onze bordeauxdog blijft dan het liefst de hele dag binnen. Maar helaas moest hij toch zijn vaste rondje maken en uit protest pieste hij een engel in de sneeuw.

Aan het eind van de middag is het alweer afgelopen, dan gaan de vlokken over in druppels en verdwijnt de sneeuw net zo snel als hij gekomen is. Dan hebben we dat ook weer gehad. De winter viel dit jaar op 10 december.

De dozensupermarkt. Ons favoriete wekelijkse uitje. Het is altijd weer spannend welke tijdelijke artikelen er deze keer weer in de aanbiedingsbakken liggen. Spijkerbroeken, elektrische tandenborstels of boormachines? En altijd op het moment dat je ze net niet nodig hebt.

Natuurlijk hebben ze niet zo veel keuze. Slechts één soort tomatenpuree, augurken of groentesoep. Maar hoeveel verschillende soorten zilveruitjes of cola heb je nodig?

Gelukkig hebben ze ook de themaweken: de Franse week, de Belgische week, de Mexicaanse week en de Spaanse week. Dan hebben ze steeds allerlei lekkernijen uit het land dat die keer in de schijnwerpers staat. En ze hebben de Engelse week.

Behalve deze tijd van het jaar. Met het oog op de feestdagen liggen de schappen al maanden vol met exclusieve producten. Kaviaar en hertenbiefstuk en notenkaas. Maar hoeveel champagne en gourmetschotels kan een mens verdragen? Ik kan niet wachten totdat het januari is en we weer baba ganoush kunnen kopen tijdens de Arabische week.

Deze week hebben we zomaar ineens een nieuwe buitenlamp gekregen. Niet op de galerij van onze flat maar aan de kant van het parkeerterrein. En dat is bijzonder omdat we op 1 hoog wonen. Toen ik thuiskwam stond er ineens een lantaarnpaal op een meter van ons raam.

De gemeente heeft die verplaatst omdat het hele gebied naast onze flat opnieuw wordt ingericht. Ze vond kennelijk dat die paal beter op zijn plaats was bij de wandelpromenade die er nieuw is aangelegd.

Eerst hadden we een beetje onze bedenkingen. Die lantaarnpaal is de hele nacht aan en zouden we dan geen last hebben van het overvloedige licht?

Maar eigenlijk hebben we alleen maar voordelen. Als de buitenverlichting brandt, kunnen we binnen een lamp minder aan doen. Dat scheelt weer in de elektriciteitsrekening. Bovendien kunnen we er nu extra van genieten als het buiten sneeuwt. Dan worden al die vlokken mooi uitgelicht. En dat draagt dan weer bij aan de sfeer hier in huis. Ook de gemeente houdt blijkbaar rekening met ons kerstgevoel.

Het was alweer wat jaren geleden dat we met zijn tweeën een bezoek brachten aan Valkenburg aan de Geul of Santa’s Village zoals ze dat dezer dagen noemen. Steeds vanaf half november kun je jezelf daar onderdompelen in een zee van kerstprullaria. Vrij letterlijk zelfs want het speelt zich daar allemaal onder de grond af.

Maar zelfs de kerstmarkten in de Gemeentegrot en de Fluweelengrot hebben hun onschuld verloren. Het zag er antraciet van de beveiligers bij de ingang en in de gangen van het duistere labyrint.

Is dat tegenwoordig nodig bij zo’n evenement in zo’n schattig stadje? Zouden de Limburgse belhamels het soms voorzien hebben op de ballen en slingers? Maar daar ging het natuurlijk niet om. Uit de blokkades op de toegangswegen viel op te maken dat ze voorbereid zijn op mogelijke aanslagen.

Een kerstmarkt is tegenwoordig een doelwit, zeker hier in het thuisland van de grote blonde leider. Als een terrorist iets in zijn hoofd haalt, wil je niet opgesloten zitten in een mergelgrot. We waren bijna opgelucht dat we de uitgang gevonden hadden. Dat was wel een schietgebedje waard.

Korte samenvatting van het voorafgaande: lief dametje collecteert voor de Brandwondenstichting. Gratis lot met kans op 10.000 euro (geen prijs uiteraard), maar dan word je wel gebeld door de Vriendenloterij.

Dat was alweer een tijdje geleden. Ach, dacht ik, bellen mogen ze altijd, dan zeg ik gewoon dat ik niet geïnteresseerd ben. Maar zo gemakkelijk gaat dat natuurlijk niet.

Ik werd op mijn werk gebeld door een geheim nummer. Daar zul je de Vriendenloterij hebben en jawel hoor. Het was een nogal hardnekkige mevrouw. Steeds als ik ‘geen interesse’ zei, ratelde zij maar door. Geen idee wat ze allemaal te vertellen had, maar er viel met geen woord tussen te komen. Dus heb ik maar opgehangen en als ze dat niet gemerkt heeft, dan ratelt ze nu nog. Dat krijg je als ze een callcenter inschakelen op provisiebasis.

Ik vertelde dit tijdens de lunch, waarop een disgenoot met zijn verhaal kwam. Hij werd als vaste donateur van KWF Kankerbestrijding gebeld met de vraag of hij nog meer wilde geven. “Weet je wat je doet”, reageerde hij, “verbind me maar door met de afdeling opzeggingen.” Hard tegen hard, goede doelen = oorlog.

 

Op ons kleine kamertje ligt altijd een stapel kleren. Kleren met een beperking. Kleren waar iets mis mee is, maar die nog te goed zijn om weg te gooien. Kleren die het nog waard zijn om hersteld te worden. Eens in de zoveel tijd loop ik met die stapel naar het plaatselijke naaiatelier.

Deze keer was het maar een klein stapeltje. Aanleiding was mijn winterjas die een knoop miste. Daar moest dringend wat aan gebeuren. De dagen worden immers snel kouder.

Dus ging ik op pad met een broek die één knoop tekortkwam en de jas waarvan drie knopen vervangen moesten worden. Eén afwijkende knoop ziet er immers niet uit. Dat is samen vier knopen en ik ging ervan uit dat ik het gerepareerde goed de volgende dag kon ophalen.

“Het is over een week klaar”, zei de medewerker vriendelijk. Over een week? Dat is anderhalve dag per knoop (op zondag wordt er immers niet genaaid). Zouden ze topdrukte hebben met de naderende kerstdagen? Of willen de zwartepietjes nog snel hun pietenpakjes laten repareren? Over een week is het klaar. Waar zijn die kindarbeidertjes als je ze nodig hebt?

Lange rijen deze week voor de Taco Bell en de Happy Italy. Het was weer Glow en dat trekt drommen mensen naar Eindhoven. Voor wie het lichtkunstfestival niet kent: dat is een soort lichtjesroute voor intellectuelen.

Ik ben er zelf wel eens eerder geweest en het is erg mooi. Grootste nadeel is de drukte. Een enorme mensenmassa wurmt zich door de straten van de binnenstad. Eigenlijk moeten ze zo’n evenement stilhouden anders worden het er alleen maar meer.

Om de menigte te ontwijken besloot ik dit jaar overdag te gaan. De Catharinakerk was weer prachtig. Wel jammer dat hij niet bewoog. Ook het Stadhuisplein lag er weer mooi bij en het hoogtepunt was misschien wel de Blob.

Op de route was het zalig rustig en er straalde een heerlijk herfstzonnetje. Toch viel het totaal me een beetje tegen. Maar dat schijnt de algemene teneur geweest te zijn dit jaar, dus dat klopt dan ook wel weer.

Het aftellen voor Kerstmis is weer begonnen. Maria is over 44 dagen uitgeteld, dus hoog tijd om de kraamstal in orde te maken. We hebben een engeltje gevangen en dat aan het dak vastgespijkerd. Anders vliegt het weg en zonder engelengezang is zo’n bevalling toch veel minder plezierig.

Maar kerst is eigenlijk helemaal niet de dag dat Jezus geboren is. Zijn vroege volgers waren zijn verjaardag glad vergeten en besloten daarom een bestaande feestdag in te pikken. Dat werd het zonnewendefeest dat toch al massaal gevierd werd.

Maar dat feest gaat eigenlijk over het kwaad dat wordt verjaagd en de dagen die weer langer worden. We vieren dus eigenlijk dat de natuur weer de goede kant op gaat. Vandaar dus de groene spar die we naar binnen halen en volhangen met allerlei opsmuk. Alleen zijn onze twee bomen van plastic en is er één zilver van kleur.

Maar ze staan in ieder geval en dat is waar het om gaat. Voor wie eerst nog het feest van de heilige slavendrijver wil vieren: veel plezier daarbij. Wij slaan die stap over en gaan meteen voor de gezellige rode dikkerd en zijn rendieren. En nemen alvast een glühwein. Gewoon omdat het kan.