Laatste nieuws

We noemen het het Wonder van Valkenswaard. Het lijkt zo gewoon. Dat er iemand beneden aanbelt, dat je even vraagt waarom hij dat doet en dat je na enige bedenktijd beslist of je hem met een druk op de knop binnenlaat.

Maar zo vanzelfsprekend is dat dus niet. De Vereniging van Eigenaren had besloten dat het intercomsysteem aan vervanging toe was en twee maanden geleden begon het project dat sindsdien bekend werd als Mission Impossible. Zelfs Tom Cruise had een extra toeslag gevraagd om deze klus te klaren.

Wat was het probleem? We zouden een hypermodern digitaal systeem krijgen waarmee je zelfs op je mobiele telefoon kon zien wie er aan de deur stond. Toen alles aangesloten was, bleek bij de proef op de som dat al die nieuwerwetsigheden niet overweg konden met de ouderwetse bekabeling waarop ze aangesloten moesten worden.

Dus moest er een stap terug worden gedaan. Het akelige woord ‘analoog’ viel zelfs. Het voelt toch een beetje alsof we weer in de late Middeleeuwen zijn beland, maar het is in ieder geval een systeem dat werkt. Zegt Anton tenminste en ik geloof hem op zijn woord. Bel dus gerust eens aan en de deur zal opengaan. Of niet natuurlijk, want we kunnen nu weer vanuit ons appartement zien wie er op de stoep staat.


Zei Johan Cruijff het al niet? “Ieder voordeel heb zijn nadeel.” (Cruijff zei: “Ieder nadeel heb zijn voordeel”, maar dat slaat in dit geval nergens op.) Ieder voordeel heb dus zijn nadeel, hij had het niet beter kunnen zeggen (als hij het gezegd had).

Mijn man en ik beginnen steeds meer gesetteld te raken. We zijn nu zo ver gevorderd dat we de laatste verhuisdozen bij mijn schoonmoeder hebben opgehaald. Het is heerlijk om te weten dat je al je spullen weer onder je eigen dak hebt.

Maar ieder voordeel heeft zijn nadeel: ons appartement staat nu weer vol met dozen. In de gang, op het kleine kamertje en op de slaapkamer, overal dozen. Bovendien bevatten ze de spullen waar we het gemakkelijkst zonder konden. Ze zitten immers al een half jaar ingepakt, zonder dat we ze echt gemist hebben.

Daar komt bij dat onze nieuwe woning eigenlijk al vol is. Bij alles wat uit die dozen komt, moeten we ons nu afvragen of we er nog wel een plekje voor hebben. Of we het nog wel nodig hebben. Of het misschien niet beter naar de rommelmarkt kan. Of naar de kringloopwinkel. Weggooien daar geloven we niet in. Zo zijn we dus best nog wel even bezig met het laatste inhuizen. Maar er komt een dag…

Vissen

“Wat vind je van mijn haar?” Vissen naar complimenten is ook een kunst, maar met deze vraag kom je een heel eind. “Hoezo?”, luidt doorgaans de vertwijfelde reactie. “Ik heb nieuwe shampoo”, antwoord ik dan.

Het is speciale kappersshampoo. Die is weliswaar een stuk duurder dan normale shampoo, maar je doet er ook veel langer mee. “Vind je niet dat mijn haar nu veel mooier valt?” “Euh…”

Ik ben al een tijd bezig om mijn haar langer te laten groeien. Je wilt eens wat anders. Het voordeel is dat mijn haar dan gaat krullen (kortgeknipt is het kaarsrecht), maar het nadeel is dat het dan alle kanten op piekt.

Maar gelukkig heeft mijn man een kappersverleden. In de kapperswinkel heeft hij speciale shampoo gekocht die je haar extra laat krullen en mooier laat vallen. Iedereen die even niet oplet, wordt gevraagd om zijn mening. “En, wat vind je ervan?” “Heel mooi, hoor.” Zelf ben ik er erg tevreden over.


Misschien zijn er mensen die zich afvragen hoe het staat met onze Egyptische poort. Dat is inderdaad een goede vraag. Wij weten het ook niet. Hij staat er in ieder geval nog.

Alweer een hele tijd geleden kregen we een brief van de Vereniging van Eigenaren van ons appartementengebouw. Of we dat ding zo snel mogelijk wilden verwijderen van de galerij, want er was geen toestemming voor gegeven. Dan kunnen wij die poort natuurlijk weghalen, maar zij kunnen er net zo gemakkelijk toestemming voor geven. Dan is het probleem immers ook opgelost.

Dus schreef ik een brief waarin ik een beroep deed op hun welwillendheid en sindsdien hebben we niets meer vernomen. Ik vermoed dat ze het maar even laten gaan en wij dus ook. Het is namelijk voor hen op dit moment niet erg handig om de zaak hoog op te spelen.

De hele flat zit namelijk al maanden zonder bel. Die zijn door getrubbel met de leverancier buiten werking waardoor bezoekers niet kunnen aanbellen en bewoners niemand kunnen binnenlaten. Dat is voor ons niet zo erg, maar wel vervelend voor ouderen die afhankelijk zijn van thuiszorg. Die moeten nu telkens met hun rollator naar de hal om de deur open te maken. Dan is zo’n poort op de galerij ineens niet meer zo belangrijk.


Onze Suzuki Swif is misschien niet groot en heeft dan wel een spraakgebrek (hij slist een beetje), maar diep van binnen voelt hij zich een krachtige pick-uptruck. Tijdens onze verbouwing heeft hij al regelmatig laten zien dat hij groter is aan de binnenkant.

Ons Japaneesje heeft keer op keer bewezen dat hij een mannetjesputter is. Sloopafval of overbodige spullen, het maakt hem niet uit. Hij eet het op en spuugt het in de milieustraat weer uit. Bijkomend voordeel: ze rekenen daar steeds het lage tarief. In zo’n koekblik kan immers nooit veel passen. Nou, ze moesten eens weten.

Maar nu de grootste werkzaamheden achter de rug zijn, werd het tijd om hem eens een goede schoonmaakbeurt te geven. De stofzuiger en een poetsdoek voor de binnenkant en de wasstraat voor de buitenkant. Hij knapte er helemaal van op.

Zo blijkt ons wagentje eigenlijk zwart te zijn. En nu hij grondig is gereinigd is ook iedere plek waar zichtbaar waar hij ooit een tik heeft gekregen. Ach, dan weet je tenminste dat hij geleefd heeft. En dankzij die krassen over de achter- en de zijkant hebben we destijds besloten om te verhuizen. Die zijn we dus nog steeds dankbaar en mogen best gezien worden.


Bij Omroep Brabant hebben we korte interne nummers voor iedere telefoon. Als je hier lang genoeg werkt, weet je precies wie bij welk nummer hoort.

Nummer *** is de helpdesk (voor al uw technische problemen), *** is de internetsamensteller, *** is de dagchef, *** is de poortwachter (ik zal maar niet uitleggen wat dat is), *** is de tv-samensteller, *** is de planning (voor als je rooster niet klopt) en zo zijn er nog veel meer nummers. Nummer *** is de looptelefoon van de radiosamensteller en 112 is de vaste telefoon van de radiosamensteller. Waarom die twee telefoons nodig heeft is me trouwens nog nooit duidelijk geworden. 

De belangrijkste nummers ken ik van buiten, maar als ik de dagchef nodig heb (***), bel ik wel eens per ongeluk 112 en krijg ik de radiosamensteller.

Laatst overkwam me dat weer. Ik kreeg een raar stemmetje aan de lijn: “U spreekt met de alarmcentrale.” Ik dacht dat iemand me voor de gek wilde houden, zoals dat wel vaker gebeurt, en zei ge├»rriteerd: “Met wie spreek ik?” Het rare stemmetje: “Met de alarmcentrale.” Ik: “Ja, daaag!” en ik gooide de hoorn erop. Wat blijkt nu: sinds je geen nul meer hoeft te kiezen voor een buitenlijn is 112 echt de alarmcentrale. Weer wat geleerd.

N.B. Dit stukje is geen vrijbrief om zelf 112 te bellen om het rare stemmetje van de alarmcentrale te horen. Don’t try this at home!

Gepepen


Nu we het toch over ‘love and peace’ hebben: is het voltooid deelwoord van pijpen gepijpt of gepepen? Deze prangende vraag drong zich op toen ik terugkwam van mijn dagelijkse avondwandeling met Billy, onze bordeauxdog.

Zoals iedere avond leidde Billy’s uitlaatronde naar de nabijgelegen parkeerplaats. Daar nestelt hij zich ergens tussen de struiken om er zijn behoefte te doen. 

Deze keer koos hij een plekje vlakbij de enige auto op een verder verlaten parkeerplaats. Toen ik naast die wagen stond te wachten, viel me op dat de ruiten behoorlijk beslagen waren. Ondanks het halfduister zag ik duidelijk op dat de passagier op de bijrijderstoel bezig was de man achter het stuur middels snelle hoofdbewegingen iets dichter bij de wereldvrede te brengen.

Ik weet niet of de twee gemerkt hebben dat ik naast de auto stond te wachten terwijl Billy zijn ding deed. Ze lieten het in ieder geval niet merken. Gelijk hebben ze: de liefde van de man gaat immers door de maag (of door een ander lichaamsdeel naar keuze). Om de beginvraag te beantwoorden: het is gepijpt en sinds dit stukje begrijp ik waarom je pas vanaf je zestiende op Facebook mag.


Zo, alweer een paar dagen terug van het Folkfestival in Dranouter. Vier dagen ‘love and peace’ in het Heuvelland in de zuidwesthoek van Belgi├ź. Hoewel die liefde en vrede wel enigszins werden ondermijnd door de terrorismedreiging uit fanatiek-islamitische hoek.

Het begon al met enorme betonblokken op alle invalswegen van het Vlaamse dorp, die klaarblijkelijk Nice-achtige toestanden moesten voorkomen. Op straat stonden bijna 24/7 dronken, feestvierende Belgen waarop je geen vrachtwagen wilt zien inrijden.

We moesten ook meer dan ooit ons best doen om op het festivalterrein te komen. We werden extra gefouilleerd en dat kon zo intiem worden dat de mannen daarbij van de vrouwen gescheiden moesten worden. Helaas zag ik er zo onschuldig uit dat ik niet betast hoefde te worden.

Ook was het niet toegestaan om met een biertje in de hand het festivalterrein op te lopen. We konden immers stiekem onze beker hebben gevuld met een giftige of explosieve vloeistof. Giftiger of explosiever dan een hotshot werd het bij ons echter niet. Jammer genoeg zijn dit soort maatregelen tegenwoordig kennelijk onvermijdelijk, maar wij hebben onze pret er niet door laten bederven. Wij geven de gekkies niet hun zin.


Het leven is een bouwpakket. Het wordt niet kant-en-klaar aangeleverd, maar meestal moet je de stukjes zelf in elkaar zetten totdat je na veel passen en meten een bruikbaar resultaat hebt.

Onze flatwoning vordert gestaag. Hier en daar moet nog wat afgewerkt worden en ook de inrichting is nog niet compleet. Maar stapje voor stapje komen we er wel. Zo hebben we deze week loungestoelen gekocht voor in onze loggia. Je verwacht dan twee stoelen mee naar huis te nemen, maar je krijgt twee platte dozen met onderdelen die nog in elkaar geschroefd moeten worden.

Op internet hadden we vier barkrukken besteld. Die zouden deze week bezorgd worden, maar het helpt dan niet echt dat onze bel al een maand buiten werking is. Zeker als de bezorgdienst ons telefoonnummer niet heeft, wordt het lastig.

Maar uiteindelijk is het gelukt en wat denk je? Als je zo’n kruk in genoeg stukjes hakt, past hij in een heel klein doosje. Gelukkig kom je met veel geduld en een inbussleutel een heel eind. En eigenlijk geldt dat ook voor het leven: met veel geduld en het juiste gereedschap kom je een heel eind. Eigenlijk had ik filosoof moeten worden.


Ik zag aanvankelijk op tegen het woonwerkverkeer tussen Valkenswaard en Son, maar dat valt tot op heden alleszins mee. Een vroege of late dienst is sowieso geen probleem en voor mijn dagdienst heb ik de werktijden ook dusdanig kunnen aanpassen dat ik de grootste drukte kan vermijden.

Maar vandaag belandde ik door omstandigheden wel in de avondspits. Normaal moet dat nog best te doen zijn, zeker in de vakantieperiode, maar vandaag was het goed raak. Ik dacht: het zal wel aan het miezerige weer liggen, want dan trapt het verkeer doorgaans massaal op de rem.

Vanaf het moment dat ik de snelweg opdraaide was het raak. Verkeer richting Den Bosch en Tilburg kwam er nog relatief goed vanaf, maar alles wat om Eindhoven heen moest, zat muurvast. Dat gold zowel voor alles op de snelweg A2 als op de naastgelegen randweg N2 (ik dus).

Vele kilometers verderop zag ik pas wat er werkelijk aan de hand was. Er was een vrachtwagen gekanteld op de A2 en alle verkeer op de N2 nam uitgebreid de tijd om te aanschouwen wat er gebeurd was. Meteen voorbij de onheilsplek was ook mijn file opgelost. Het ging dus helemaal nergens over. Stelletje amateurs.