Maandelijks Archief: augustus 2017

“Eén stap vooruit en twee stappen terug.” Kent u die uitdrukking? Klinkt als behoorlijke tijdsverspilling, maar niet meer sinds ik een stappenteller op mijn mobieltje heb. Voortaan zijn één stap vooruit en twee stappen terug gewoon drie stappen.

Ik ben geen fanatieke sporter. Daarom moet ik van mijn dagelijkse beweging een uitdaging zien te maken. Mijn teller wil dat ik iedere dag 10.000 stappen zet en dat valt nog niet mee. Zeker als ik moet werken. Daar loop je niet veel verder dan van bureau naar pantry naar toilet naar kantine en af en toe een trap op of af, maar daarmee haal je het gestelde doel bij lange na niet.

Maar af en toe zijn er ook meevallers. Bijvoorbeeld als ik een stukje heb gefietst. Dat ziet de teller ook als stappen en zo kom je een heel eind.

Het ergste is als je per ongeluk ergens je telefoon hebt laten liggen. Een stap heeft immers pas zin als hij is geteld. Vandaar dat ik af en toe op mijn stappen terugkeer. Om mijn mobieltje te pakken zodat ik geen nutteloze stappen zet. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.

Ik zie om me heen mensen die lange afstanden lopen, tot Vierdaagses van Nijmegen en Kennedymarsen aan toe. Dat ziet er vaak kinderlijk eenvoudig uit, dus dan denk ik in mijn naïviteit: dat kan ik ook.

Deze week mag ik mijn weekeinde al op vrijdag beginnen, altijd fijn zo’n dag extra. Omdat mijn man vandaag twee consulten had, besloot ik me maar uit de voeten te maken. Meestal fiets ik dan naar Eindhoven, maar omdat ik daar deze keer niet zo’n zin in had, besloot ik de afstand te lopen. Wat anderen kunnen, kan ik immers ook en tien kilometer is nog wel te overzien. En als het tegenvalt, kan ik altijd nog op de bus stappen.

Misschien was het slimmer geweest om wandelschoenen aan te trekken. Op mijn sandalen begon ik namelijk al te haperen voordat ik mijn bestemming had bereikt. Ik was in ieder geval blij dat ik de bus terug kon nemen.

Als je me een dezer dagen voorbij ziet waggelen, komt dat door de blaar onder mijn linker- en mijn rechterhak. De wijze les van vandaag: 20.000 stappen zijn er toch een paar te veel en voor die voettocht naar Santiago de Compostela zoeken ze maar iemand anders.

Ja-Nee

Ja-Nee. Kent u die uitdrukking? Dat je een sticker op je brievenbus plakt, waardoor bezorgers weten dat je wel huis-aan-huisbladen wilt maar geen reclamefolders. Op die manier kun je je kleine steentje bijdragen aan een beter milieu en folders lees je tegenwoordig gewoon in een app.

Toch zijn er af en toe van die boeven die menen dat ze hun reclame bij je in de brievenbus mogen proppen. De bestellijst van de shoarmatent of de kapper aan huis, dat soort spul. Nou, als ze zeker willen weten dat we nooit zaken met hun doen, dan moeten ze het zo doen.

Maar dan is er de IKEA. Dat bedrijf meent dat ze ondanks die Ja-Nee-sticker hun catalogus voor 2018 gewoon in je brievenbus mogen duwen. ‘Aan de bewoners van…’ zetten ze er dan op, want dan valt het niet onder ongeadresseerd reclamedrukwerk.

Gewiekst hoor, die Zweden, maar daar trappen wij natuurlijk niet in. Die 340 bladzijdes met bouwpakketten gaan linea recta terug in de PostNL-brievenbus. Retour afzender. Als iedereen dat nou doet, dan leren ze er misschien nog iets van.

Iedereen wil wel eens weten wat de toekomst gaat brengen. Bij wie kun je dan beter aankloppen dan bij de Chinezen? Zij worden namelijk wijs geboren en hun voorspellende boodschap wordt ook nog eens verpakt in een smakelijk vanillekoekje.

Collega Hessel vierde vandaag zijn verjaardag en trakteerde op de toekomst. Gelukkig hoefden we niet eerst een complete Chinese rijsttafel weg te werken (probeer dat maar eens in een koolhydraatarm dieet te passen), maar mochten we meteen door naar het nagerecht.

“Je zult meer zekerheid en vertrouwen krijgen in je relatie met je collega’s.” Nou, daar kun je wat mee. Doe dan maar een andere.

Gelukskoekje nummer twee: “Vele plezierige en gedenkwaardige belevenissen liggen in het verschiet.” Kijk, daar heb je tenminste wat aan. Dan heb je in ieder geval iets om naar uit te kijken.

 

Mijn man en ik hebben vandaag weer eens avontuurlijk gedaan. Abseilen, bungeejumpen, parachutespringen? Nee, we zijn naar een supermarkt geweest waar we anders nooit komen. De EMTÉ. Zo kom je nog eens ergens en bovendien was de pulled beef er in de aanbieding. Dat wilden we altijd al eens uitproberen.

Doorgaans gaan we naar de Lidl, de Aldi en de Albert Heijn. De EMTÉ is net iets verder weg en waarom ver gaan als het ook dichtbij kan? Behalve als het op een zondagmiddag begint te kriebelen.

Het was een ruime en goedgesorteerde winkel. Eigenlijk zijn alle supermarkten hetzelfde maar het verschil zit hem in de huismerken en de versproducten. Zo zijn er winkels die bij al hun gekruide of gemarineerde vlees gistextract gooien. Daarmee kun je zelfs rot vlees lekker laten smaken. Wat de Chinezen met vétsin doen. Ook als er ‘ambachtelijk’ op een verpakking staat kun je er blind vanuit gaan dat er veel rotzooi in zit. De EMTÉ is wat dat betreft geen uitzondering.

Bij de kassa vroegen ze of we een bonnetje wilden. Hoe hoog je het milieu ook hebt zitten, altijd ‘ja’ zeggen. Die aanbieding van de pulled beef was namelijk pas vanaf donderdag geldig. Sterker nog: op de kassabon stond nog eens drie dubbeltjes meer dan op de verpakking. Daarom moet je ook nooit iets zeggen als je in de supermarkt te veel geld terugkrijgt. Dat heb je eerder al dubbel en dwars te veel betaald.

Gejojo

Leuk hoor, zo’n koolhydraatarm dieet, maar tijdens zo’n muziekfestival ga je daar natuurlijk geen rekening mee houden. Er moet immers bier gedronken en festivalvoer gegeten worden. En chips en nootjes horen er ook bij.

Met als gevolg dat ik op the morning after drie kilo zwaarder was dan op the morning before. Maar zo zeg ik altijd tegen mezelf: wat er snel aan komt, gaat er ook weer snel af. Ondertussen is het vrijdag en is de schade gehalveerd.

Gelukkig is het in de eigen vertrouwde omgeving een stuk gemakkelijker om op te letten wat je eet. Er zijn hier immers veel minder verboden verleidingen dan op zo’n festival. En mijn man maakt lekkere dingetjes die wél mogen.

Over anderhalve kilo zit ik dus weer op mijn streefgewicht. De grote vraag is hoe je dat vasthoudt, want van al dat gejojo wordt niemand gelukkig.

 

In deze verlichte tijden waar gevangenen, asielzoekers en zelfs studenten kunnen douchen, kunnen muziekfestivals natuurlijk niet achterblijven. Ook folkliefhebbers hebben immers het recht om modder, voedselresten en gemorst bier met warm water van zich af te spoelen.

Vandaar dat het Dranouter Festival beschikt over warm en stromend water waar je tegen een geringe financiële vergoeding onder mag gaan staan. Vroeger maakte ik daar geen gebruik van omdat ik vond dat een festivalganger er groezelig uit hoort te zien, maar tegenwoordig sta ik vier ochtenden vooraan in de rij.

Gewapend met een big shopper vol verzorgingsproducten neem ik plaats in de cabine die na de vorige gebruiker zelfs een soort van schoonmaakbeurt heeft ondergaan. De waterstraal is weliswaar niet erg krachtig, maar als je dicht genoeg tegen de wand aan gaat staan, word je helemaal nat. Met de nodige shampoo, douchegel, tandpasta, gel en aftershave is er dan best nog wat van te maken.

Maar wat als je op vakantiemaandag drijfnat tot de conclusie komt dat je je handdoek in je tent hebt laten liggen? Dan ben je dolblij als je twee washandjes in je boodschappentas vindt. Daarmee kun je jezelf namelijk verrassend goed afdrogen, alleen bepaalde delen van je rug zijn wat moeilijker te bereiken. Maar ach…

Iedere door de wol geverfde festivalbezoeker weet dat wc-papier een verplicht onderdeel van zijn uitrusting is. Nu is het Dranouter Festival in het Vlaamse Heuvelland steevast tot in de puntjes verzorgd, maar wie met een rolletje drielaags van huis gaat, grijpt nooit mis.

#DranouterFest17 begon op vakantiedonderdag met een stevige wind, waardoor het opzetten van de nieuwe tent nog een extra dimensie kreeg. Nu is de eerste kennismaking met een kampeeronderkomen  altijd al een uitdaging, maar als de haringen en het zeildoek om je oren vliegen, is het bijna onbegonnen werk. Met wat hulp is het uiteindelijk toch gelukt.

Gelukkig werden de weersomstandigheden per dag mooier, zodat we languit in de zon konden genieten van Bazart, Raymond van het Groenewoud, Doe Maar en wat minder bekende muzikale pareltjes. Samen met een koud biertje en diverse culinaire delicatessen was het plaatje weer compleet.

Inclusief het onvermijdelijke moment dat het toiletpapier begon op te raken. Het was net een slechte jaren 70 quiz: “En, welke deur kiest u?” Je verwacht niet eens een kleurentelevisie of een tropische vakantie, alleen wat velletjes om je billen mee af te vegen. Maar helaas. En bij de volgende deur het zelfde probleem. Op dat moment ben je de koning te rijk met die Popla van thuis.