Maandelijks Archief: september 2017

Mening

In het begin plaatste ik mijn stukjes alleen op Wereldpeer.nl, maar weblogs  werden steeds minder populair en dat ik ooit schreef dat ik ermee ging stoppen hielp ook niet bepaald. Dus moest ik op een andere plek publiek zien te vinden voor mijn schrijfsels.

Dat werd Facebook. Het maakt immers niet uit waar je stukjes gelezen worden, als ze maar gelezen worden. Ook Twitter wordt ondertussen ingezet om mensen naar mijn blogjes te lokken. Allemaal voor het algemeen nut.

Soms probeer ik nog op andere manieren lezers te bereiken. Bijvoorbeeld door mijn stukje over onze nieuwe stofzuiger als review op de site van Coolblue te plaatsen. Dan zou ik ook nog kans maken op een tegoedbon, maar helaas mocht het niet zo zijn.

Dan maar mijn mening over het ongevraagde reclamedrukwerk van de regionale krant. Dat vond ik wel iets voor hun opiniepagina. De krant heeft immers overal een mening over dus zij zouden mijn ingezonden mail over brievenbusvervuiling best wel kunnen waarderen. Jammer genoeg hebben ze hem niet geplaatst. Toch wel zwak.

Een dagje Efteling komt soms wat moeizaam op gang. Ik had met ‘mijn vrouw’ Mariëlle om kwart voor tien afgesproken op het station van Tilburg. Dan moet ik vijf kwartier eerder de bus nemen, want zo lang duurt het om daar te komen. Maar dan moet er natuurlijk geen seinstoring zijn.

Door de problemen reden er tot kwart over tien geen treinen tussen Eindhoven en Tilburg. Maar er reden ook geen bussen, dus er zat niets anders op dan wachten. Totdat er omgeroepen werd dat ze zelf ook geen idee meer hadden wanneer de seinstoring opgelost zou zijn.

Maar je kunt ook via Den Bosch in Tilburg komen. Naar Den Bosch reden door dezelfde storing minder treinen, maar er reed tenminste nog wat. Gelukkig vertrekken de treinen naar Tilburg en Den Bosch vanaf hetzelfde perron. Vanaf mijn strategische plek kon ik alles in de gaten houden. Niet dus: de trein naar Den Bosch vertrok voor deze keer vanaf spoor 1 en platgedrukt als een legbatterijkip kon ik er nog net bij.

Al met al kwamen we zo’n vijf kwartier later dan gepland aan in het pretpark. En na zo’n bioindustrierit was ik blij dat ik in de rij kon gaan staan voor Symbolica. Daar gaven ze tenminste wel vooraf aan dat de vertraging een half uur zou gaan duren.

 

 

De krant. Ik hou van de krant. Vroeger hadden mijn ouders de krant en als ik later met pensioen ben, wil ik zelf ook de krant. Niet digitaal, maar zo’n ouderwets pak papier waar je op je gemak doorheen kan bladeren om het nieuws van gisteren te lezen. Heerlijk Zen.

Het gaat niet zo goed met de krant en daarom houden ze De Week van de Krant. Ik zal ze een handje helpen. Ga nu naar de website Krant.nl en probeer je favoriete krant tot acht weken gratis. Je krijgt er zelfs een boek bij met mooiste foto’s, beste columns en meest spraakmakende interviews.

Daar kun je toch bijna geen nee tegen zeggen? Bijna. Net als IKEA meent de krant dat ze onze NEE-JA sticker kunnen negeren. Wij willen geen folders en zij menen dat te kunnen omzeilen door ‘Aan de bewoners van…’ op hun reclamedrukwerk te zetten.

Brievenbusvervuiling gaat ons niet overhalen om een abonnement te nemen. Bespaar je de moeite. Als ik 67 ben, meld ik me zelf wel, daar hoeven jullie helemaal niets voor te doen. Alleen als jullie Suske en Wiske weer bij de strips zetten, wil ik overwegen om eerder in te stappen.

Er zijn een paar dingen waar ik ieder jaar naar uitkijk en een daarvan is het Brabants Stripspektakel in Veldhoven. Daar kan eindelijk het kind in mij weer eens ongegeneerd zijn gang gaan. Ouderwets op zoek naar oude Suske en Wiskes.

Als kind had ik een hele verzameling. Ik knipte ze zelfs uit de krant. Als er een nieuwe uitkwam, moest die meteen aangeschaft worden. Maar ergens op de middelbare school word je daar te oud voor en toen heb ik ze allemaal verkocht (voor veel te weinig).

Decennia later komt er een leeftijd waarop de nostalgie toeslaat. Dan ga je op zoek naar de boeken waar je als kind zo gek op was. Daarvoor is er het Stripspektakel. Deze keer moesten het wel de eerste drukken zijn. Ze hoeven er niet smetteloos uit te zien, want strips zijn bedoeld om gelezen te worden. En ze mogen niet al te duur zijn, anders is het geen sport. De jacht was succesvol, nog maar vijftien exemplaren te gaan.

En dan was er nog die afspraak met de Fameuze Fanclub. Waarschijnlijk ga ik schrijven voor hun blad dat vier keer per jaar verschijnt. Over alles wat er te weten valt over mijn jeugdhelden. Zoveel wijsheid wil je immers niet voor jezelf houden. Een wonderkind van vijftig.