Ja, ik wil

“Wilt u het bonnetje?”, vraagt de caissière vandaag de dag als je de inhoud van je winkelwagentje net hebt afgerekend. Het is beter voor het milieu als je de eindafrekening niet laat uitprinten, is de achterliggende gedachte.

Toch wil ik altijd het bewijsmateriaal van mijn aankopen. De caissière zit er namelijk geregeld naast. Een fles wijn te veel aangeslagen of de actieprijs van het gehakt zat niet in het kassasysteem. En hoe kan ik bewijzen dat ik die verwelkte rozen toch echt pas twee dagen geleden gekocht heb, als ik geen bonnetje heb. Vandaar dus een volmondig: “Ja, ik wil.”

Veel slechter voor het milieu is de Gouden Gids. Dat totaal achterhaalde relikwie uit de jaren negentig dat doet alsof het internet nooit is uitgevonden. Dat stoppen ze ongevraagd in je brievenbus, ook al heb je een JA-NEE-sticker. Alsof het niet één groot reclamefolder is. Weet je wel hoeveel kassabonnetjes er in zo’n Gouden Gids passen?

De afstand van onze brievenbus naar de papiercontainer is zes stappen. Zo lang hebben we dus plezier gehad van het gele boekwerk. Mijn advies aan de uitgever: bespaar je de moeite. Misschien moeten jullie gewoon vragen: “Wilt u de Gouden Gids?” Of zou het antwoord dan te vaak nee zijn?

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *