Maandelijks Archief: november 2017

Het was alweer wat jaren geleden dat we met zijn tweeën een bezoek brachten aan Valkenburg aan de Geul of Santa’s Village zoals ze dat dezer dagen noemen. Steeds vanaf half november kun je jezelf daar onderdompelen in een zee van kerstprullaria. Vrij letterlijk zelfs want het speelt zich daar allemaal onder de grond af.

Maar zelfs de kerstmarkten in de Gemeentegrot en de Fluweelengrot hebben hun onschuld verloren. Het zag er antraciet van de beveiligers bij de ingang en in de gangen van het duistere labyrint.

Is dat tegenwoordig nodig bij zo’n evenement in zo’n schattig stadje? Zouden de Limburgse belhamels het soms voorzien hebben op de ballen en slingers? Maar daar ging het natuurlijk niet om. Uit de blokkades op de toegangswegen viel op te maken dat ze voorbereid zijn op mogelijke aanslagen.

Een kerstmarkt is tegenwoordig een doelwit, zeker hier in het thuisland van de grote blonde leider. Als een terrorist iets in zijn hoofd haalt, wil je niet opgesloten zitten in een mergelgrot. We waren bijna opgelucht dat we de uitgang gevonden hadden. Dat was wel een schietgebedje waard.

Korte samenvatting van het voorafgaande: lief dametje collecteert voor de Brandwondenstichting. Gratis lot met kans op 10.000 euro (geen prijs uiteraard), maar dan word je wel gebeld door de Vriendenloterij.

Dat was alweer een tijdje geleden. Ach, dacht ik, bellen mogen ze altijd, dan zeg ik gewoon dat ik niet geïnteresseerd ben. Maar zo gemakkelijk gaat dat natuurlijk niet.

Ik werd op mijn werk gebeld door een geheim nummer. Daar zul je de Vriendenloterij hebben en jawel hoor. Het was een nogal hardnekkige mevrouw. Steeds als ik ‘geen interesse’ zei, ratelde zij maar door. Geen idee wat ze allemaal te vertellen had, maar er viel met geen woord tussen te komen. Dus heb ik maar opgehangen en als ze dat niet gemerkt heeft, dan ratelt ze nu nog. Dat krijg je als ze een callcenter inschakelen op provisiebasis.

Ik vertelde dit tijdens de lunch, waarop een disgenoot met zijn verhaal kwam. Hij werd als vaste donateur van KWF Kankerbestrijding gebeld met de vraag of hij nog meer wilde geven. “Weet je wat je doet”, reageerde hij, “verbind me maar door met de afdeling opzeggingen.” Hard tegen hard, goede doelen = oorlog.

 

Op ons kleine kamertje ligt altijd een stapel kleren. Kleren met een beperking. Kleren waar iets mis mee is, maar die nog te goed zijn om weg te gooien. Kleren die het nog waard zijn om hersteld te worden. Eens in de zoveel tijd loop ik met die stapel naar het plaatselijke naaiatelier.

Deze keer was het maar een klein stapeltje. Aanleiding was mijn winterjas die een knoop miste. Daar moest dringend wat aan gebeuren. De dagen worden immers snel kouder.

Dus ging ik op pad met een broek die één knoop tekortkwam en de jas waarvan drie knopen vervangen moesten worden. Eén afwijkende knoop ziet er immers niet uit. Dat is samen vier knopen en ik ging ervan uit dat ik het gerepareerde goed de volgende dag kon ophalen.

“Het is over een week klaar”, zei de medewerker vriendelijk. Over een week? Dat is anderhalve dag per knoop (op zondag wordt er immers niet genaaid). Zouden ze topdrukte hebben met de naderende kerstdagen? Of willen de zwartepietjes nog snel hun pietenpakjes laten repareren? Over een week is het klaar. Waar zijn die kindarbeidertjes als je ze nodig hebt?

Lange rijen deze week voor de Taco Bell en de Happy Italy. Het was weer Glow en dat trekt drommen mensen naar Eindhoven. Voor wie het lichtkunstfestival niet kent: dat is een soort lichtjesroute voor intellectuelen.

Ik ben er zelf wel eens eerder geweest en het is erg mooi. Grootste nadeel is de drukte. Een enorme mensenmassa wurmt zich door de straten van de binnenstad. Eigenlijk moeten ze zo’n evenement stilhouden anders worden het er alleen maar meer.

Om de menigte te ontwijken besloot ik dit jaar overdag te gaan. De Catharinakerk was weer prachtig. Wel jammer dat hij niet bewoog. Ook het Stadhuisplein lag er weer mooi bij en het hoogtepunt was misschien wel de Blob.

Op de route was het zalig rustig en er straalde een heerlijk herfstzonnetje. Toch viel het totaal me een beetje tegen. Maar dat schijnt de algemene teneur geweest te zijn dit jaar, dus dat klopt dan ook wel weer.

Het aftellen voor Kerstmis is weer begonnen. Maria is over 44 dagen uitgeteld, dus hoog tijd om de kraamstal in orde te maken. We hebben een engeltje gevangen en dat aan het dak vastgespijkerd. Anders vliegt het weg en zonder engelengezang is zo’n bevalling toch veel minder plezierig.

Maar kerst is eigenlijk helemaal niet de dag dat Jezus geboren is. Zijn vroege volgers waren zijn verjaardag glad vergeten en besloten daarom een bestaande feestdag in te pikken. Dat werd het zonnewendefeest dat toch al massaal gevierd werd.

Maar dat feest gaat eigenlijk over het kwaad dat wordt verjaagd en de dagen die weer langer worden. We vieren dus eigenlijk dat de natuur weer de goede kant op gaat. Vandaar dus de groene spar die we naar binnen halen en volhangen met allerlei opsmuk. Alleen zijn onze twee bomen van plastic en is er één zilver van kleur.

Maar ze staan in ieder geval en dat is waar het om gaat. Voor wie eerst nog het feest van de heilige slavendrijver wil vieren: veel plezier daarbij. Wij slaan die stap over en gaan meteen voor de gezellige rode dikkerd en zijn rendieren. En nemen alvast een glühwein. Gewoon omdat het kan.

Mensen zeggen wel eens: “Peer, wat zie jij er nog jeugdig uit. Hoe oud ben jij eigenlijk?” “51”, antwoord ik dan vanaf vandaag. “O, ik dacht dat jij veel ouder was”, mompelen ze dan verontschuldigend. Mijn haar in een paardenstaart helpt wat dat betreft niet erg. Een overjarige hippie.

Mijn man en ik doen niet zo veel aan onze verjaardagen. We kopen natuurlijk wel cadeautjes voor elkaar, maar we kunnen nooit het geduld opbrengen om die te bewaren totdat de ander echt jarig is.

Zo kreeg ik een paar weken geleden al een Alice in Wonderlandkonijn. Met een klokje dat ook echt de tijd aangeeft. De juiste tijd zelfs, totdat ze zo nodig weer de klok moesten verzetten. Ik hoop dat ze daar eens een keer mee stoppen, met die flauwekul. Gewoon het hele jaar zomertijd. Dan verjaar ik ook eens in de zomer.

Een paar dagen terug kreeg ik voor mijn verjaardag een heel mooi T-shirt. Inderdaad: in mijn wereld is het altijd zomertijd. En wat kreeg ik vandaag? Een hand en een paar zoenen. Aan mijn geluk komt geen einde.