Maandelijks Archief: december 2017

Bakjes

Vrienden van ons gaan verhuizen. Ze hebben hun huis al verkocht en moeten er in januari uit. Voordat het zover is, kregen we nog de kans om afscheid te nemen van het onderkomen waar ze negentien jaar hebben gewoond. Voor alle spulletjes die ze niet meer meenemen, hielden ze een ‘garagesale’ maar dan weggeef.

De laatste keer dat Lowie en Liesbeth bij ons langskwamen, hadden ze twee bakjes met soep meegebracht. De soep was allang op, maar de bakjes hadden we nog. We zijn ze zelfs gewoon gaan gebruiken. Komen altijd van pas.

Toen wij van de zomer bij hen op bezoek gingen, waren we de bakjes vergeten. Zoals dat gaat. Regelmatig denk je eraan, maar als het eropaan komt, zijn ze uit je geheugen gewist.

Maar deze keer hadden we er wel aan gedacht, zodat ze nog mee konden met de verhuizing. Toen we na een middagje gezellig keuvelen naar huis wilden rijden, duwde Liesbeth ons vier nieuwe bakjes met soep in onze handen. En we moesten nog wat uitzoeken in de garage. We kwamen met twee bakjes en vertrokken met een doos vol.

Als er iemand is van wie al die sneeuw niet zo nodig hoeft, dan is dat wel onze Billy. Zijn driemaaldagelijkse uitlaatrondje wordt onder de huidige weersomstandigheden een nog grotere uitdaging.

Zodra onze bordeauxdog eenmaal buiten is, vindt hij het doorgaans allemaal wel prima. En dankzij die koude prut tussen zijn tenen, heeft hij zijn dingetjes nog sneller gedaan dan anders. Maar voordat het zover is…

Je moet Billy zien te verrassen. Als hij je ver genoeg met de riem ziet aankomen, grijpt hij de kans om zo ver mogelijk weg te kruipen. Meestal betekent dat dat je hem ergens onder de eetkamertafel moet gaan zoeken. Liefst ook nog achter zoveel mogelijk stoelen.

Daarom moet je proberen hem ongezien te besluipen. Als hij je dan in de gaten krijgt, is hij te sloom om er nog vandoor te gaan. Het enige wat hij dan nog kan doen, is druk om zich heen kijken of hij zijn andere baasje ergens ziet. Met een blik van ‘dit hoeft toch niet echt’ probeert hij er dan nog onderuit te komen. Het is soms net een lastige kleuter die zijn ouders tegen elkaar probeert uit te spelen.

Hij kwam uiteindelijk toch nog vrij onverwacht: de horrorwinter des doods. Het is maar goed dat eekhoorntjes niet zo stressgevoelig zijn, anders hadden ze geen leven meer als er een pak sneeuw valt. Wij mensen slaan in ieder geval helemaal op tilt zodra de eerste vlokken blijven liggen.

Toen ik vanmorgen moest gaan werken, was er nog niets aan de hand. De meeste sneeuw diende zich pas tegen de middag aan. Maar hoe moest dat dan op de terugweg, want ik had geen zin om aan te schuiven in de horrorfile des doods. Op mijn gebruikelijke randweg N2 om Eindhoven heen stond alles muurvast.

Dan maar brutaal zijn en de route door de stad nemen. 1 uur en 50 minuten, zei Google dreigend. Omdat ik mijn sluipwegen een beetje ken, viel het reuze mee. Even leek het er zelfs op dat het binnen het uur ging lukken. Totdat ik in Aalst kwam. Het dorp dat bekend is van de overijverige flitskasten.

Het probleem was niet zozeer het drukke verkeer of de moeilijk begaanbare weg. Nee, het waren de slecht afgestelde verkeerslichten op de kruising van de Eindhovenseweg en de Raadhuisstraat. Op de doorgaande weg mochten steeds drie auto’s passeren, want daarna moest er weer een autootje uit een zijstraatje doorgelaten worden. Het kwam dus eigenlijk allemaal door de horrorstoplichten des doods.

 

 

Al dagenlang deden de wildste verhalen de ronde op Facebook. Mensen die hun auto onder een dik pak sneeuw hadden aangetroffen. Hele voetbalwedstrijden die werden afgelast. Maar bij ons in Valkenswaard was nog geen vlokje gevallen, laat staan dat er hier sprake was van een witte deken.

Ondanks een code oranje van het nationale weerinstituut was het hier vanmorgen nog steeds business as usual. Pas in de loop van de ochtend vielen er hier ijskristalletjes uit de lucht, die zich op de koude grond wisten te handhaven. Een echt winters wonderland.

Billy moet er helemaal niets van hebben, van al die kerstvreugde. Onze bordeauxdog blijft dan het liefst de hele dag binnen. Maar helaas moest hij toch zijn vaste rondje maken en uit protest pieste hij een engel in de sneeuw.

Aan het eind van de middag is het alweer afgelopen, dan gaan de vlokken over in druppels en verdwijnt de sneeuw net zo snel als hij gekomen is. Dan hebben we dat ook weer gehad. De winter viel dit jaar op 10 december.

De dozensupermarkt. Ons favoriete wekelijkse uitje. Het is altijd weer spannend welke tijdelijke artikelen er deze keer weer in de aanbiedingsbakken liggen. Spijkerbroeken, elektrische tandenborstels of boormachines? En altijd op het moment dat je ze net niet nodig hebt.

Natuurlijk hebben ze niet zo veel keuze. Slechts één soort tomatenpuree, augurken of groentesoep. Maar hoeveel verschillende soorten zilveruitjes of cola heb je nodig?

Gelukkig hebben ze ook de themaweken: de Franse week, de Belgische week, de Mexicaanse week en de Spaanse week. Dan hebben ze steeds allerlei lekkernijen uit het land dat die keer in de schijnwerpers staat. En ze hebben de Engelse week.

Behalve deze tijd van het jaar. Met het oog op de feestdagen liggen de schappen al maanden vol met exclusieve producten. Kaviaar en hertenbiefstuk en notenkaas. Maar hoeveel champagne en gourmetschotels kan een mens verdragen? Ik kan niet wachten totdat het januari is en we weer baba ganoush kunnen kopen tijdens de Arabische week.

Deze week hebben we zomaar ineens een nieuwe buitenlamp gekregen. Niet op de galerij van onze flat maar aan de kant van het parkeerterrein. En dat is bijzonder omdat we op 1 hoog wonen. Toen ik thuiskwam stond er ineens een lantaarnpaal op een meter van ons raam.

De gemeente heeft die verplaatst omdat het hele gebied naast onze flat opnieuw wordt ingericht. Ze vond kennelijk dat die paal beter op zijn plaats was bij de wandelpromenade die er nieuw is aangelegd.

Eerst hadden we een beetje onze bedenkingen. Die lantaarnpaal is de hele nacht aan en zouden we dan geen last hebben van het overvloedige licht?

Maar eigenlijk hebben we alleen maar voordelen. Als de buitenverlichting brandt, kunnen we binnen een lamp minder aan doen. Dat scheelt weer in de elektriciteitsrekening. Bovendien kunnen we er nu extra van genieten als het buiten sneeuwt. Dan worden al die vlokken mooi uitgelicht. En dat draagt dan weer bij aan de sfeer hier in huis. Ook de gemeente houdt blijkbaar rekening met ons kerstgevoel.