Gribus

Heel lang geleden was ik op vakantie in Londen. Tijdens rondzwervingen door ons enorme hotel belandden we in het gedeelte waar het personeel verbleef. Daar werden de gangen nauwelijks gestofzuigd en in de krappe lift waren we bang dat we tussen twee verdiepingen zouden blijven steken. Duidelijk geen hoge prioriteit bij de eigenaar.

Daaraan moet ik wel eens terugdenken als ik vanuit onze woonkamer naar de parkeerplaats bij ons appartementengebouw kijk. Het deel voor de bezoekers van het winkelgebied en het uitgaanscentrum wordt keurig onderhouden.

Maar achter een poort ligt nog een stukje waar winkelpersoneel zijn auto neerzet. Overwoekerd door onkruid en met bergen dorre bladeren die in de uithoeken zijn gewaaid. Bepaald geen visitekaartje. De meeste parkeerders krijgen dat niet mee, maar wij kunnen vanuit ons appartement alles overzien.

Totdat een man dat afgelegen stuk aan het fatsoeneren was. Misschien wel omdat iemand er A4’tjes had opgehangen, wellicht met kritiek op die gribus. Ik moest een verrekijker zoeken om het opschrift te kunnen lezen. Het lag toch anders: een winkelier had de parkeerplaatsen geclaimd en wilde waarschijnlijk in en uit zijn auto stappen zonder door die rommel te hoeven waden.

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *