Categorie: Uncategorized

IMG_2370.JPG
Dus kan ik op eerste kerstdag niet ‘mijn bijvrouw’ Karin naar ‘The Hobbit: The Battle of the Five Armies’. Maar ik hield mezelf groot en zei dat er slechte kritieken waren die zeiden dat het ‘alleen maar vechten’ was.

Stiekem vond ik het natuurlijk best jammer. Daarom zocht ik bevestiging bij ‘mijn vrouw’ Mariëlle. Zij was al geweest en misschien vond zij hem ook tegenvallen. “Nee hoor, hartstikke leuk.” Maar werd er niet heel veel gevochten? “Ja, maar dat moet ook wel, want dat was in het boek ook zo.

Nu heb ik het boek niet gelezen, maar ik neem het meteen van haar aan. In ‘The Lord of the Rings’ was dat namelijk ook al het geval.

“Ik had het wel origineel gevonden als ze er een andere draai aan hadden gegeven”, probeerde ik nog. “Als ze met zijn allen om de tafel waren gaan zitten en er in goed overleg uit waren gekomen.” “Maar met Orcs overlegt het niet zo gemakkelijk, laat staan met een draak”, zei Mariëlle. Volgens mij kan met die moderne filmtechnieken alles. Waar een wil is, is een weg.

IMG_2364.JPG
Je oudedagsvoorziening is een serieus onderwerp waar je ondubbelzinnig over moet communiceren, zodat er geen misverstanden over ontstaan. De brief van mijn pensioenfonds was voor verschillende interpretaties vatbaar en positivo als ik ben, koos ik de meest optimistische.

“Van de overheid mag u fiscaal vriendelijk minder pensioen opbouwen”, schreef mijn pensioenboer. Dat is nog eens aardig, dacht ik bij mijzelf. Als je wilt, mag je minder pensioen opbouwen en dat is ook nog eens fiscaal vriendelijk.

Dank je, maar nee dank je, dacht ik bij mezelf. Ik blijf liever evenveel pensioen opbouwen zodat wij straks ook nog een beetje rond kunnen komen.

Maar wat gebeurt er als ik niet op deze brief reageer?, vroeg ik mezelf af. Toch maar even bellen: “Ik mag minder pensioen opbouwen, maar dat hoeft niet, toch? Ik blijf liever evenveel pensioen opbouwen, als het u om het even is.”
“Nee, dat kan niet. U bent verplicht minder pensioen op te bouwen.”
“Oké, maar dan ga ik ook minder betalen?”
“Nee, u blijft wel evenveel betalen.”
Minder pensioen voor hetzelfde geld, dat is nog eens een kerstcadeau.

IMG_2359.JPG
Steeds tegen het eind van het jaar heeft onze afdeling Nieuwe Media een heidag. Ik moet toegeven: het klinkt ruiger dan het is en er komt geen hei aan te pas.

Bij heidag denk ik aan stoere soldaten, die tijdens een zware oefening onder prikkeldraad door kruipen, aan lange touwen slingeren om vervolgens op handen en voeten in een modderpoel te eindigen. Dat kan aan mij liggen. Misschien komt het doordat wij vroeger thuis in de buurt van een militair oefenterrein woonden: de Oirschotse Heide.

Maar genoeg gefantaseerd. Onze heidag vond plaats in een vergaderlocatie op het platteland. We spraken over het bijna afgelopen jaar. Wat gaat er goed, wat ging er verkeerd en wat willen we volgend jaar anders? Altijd fijn om met zijn allen mooie plannen in de steigers te zetten.

Bij heidagen hoort natuurlijk een picknick. Of in ons geval een bijzonder smakelijke lunch. En toen onze dagtaak was geklaard togen we met zijn allen naar een eetcafé een paar dorpen verderop, waar we proostten op de goede afloop. Eindigde ieder jaar maar zo. Wat zeg ik? Eigenlijk eindigt ieder jaar zo. Een goede traditie.

IMG_2354.JPG
Met ‘mijn bijvrouw’ Karin ga ik zo af en toe naar de film. Dat is best nog een heel geregel, want onze tegengesteld meanderende roosters sluiten meestal niet op elkaar aan. Als het er dan een keer van komt, is dat extra bijzonder.

Karin wilde op tweede kerstdag naar het afsluitende deel van The Hobbit. Dan wilde ik voor die tijd nog wel een keer de voorgaande delen bekijken, maar dat moest te doen zijn. Tweede kerstdag is immers pas over een week.

En natuurlijk moest ik ook nog even met Anton overleggen. We praten immers wel over een van de belangrijke christelijke feestdagen waarop je 24 uur samen hoort door te brengen. Mijn man houdt wel van films, maar niet van hobbits en die krijg ik daar echt niet mee naartoe. Hij vond het geen probleem: “Ga maar.”

Toen ik Karin liet weten dat ik meekon, was ze helemaal blij: “Dan kun je eerst bij ons glühwein komen drinken en dan rijden we daarna naar de bioscoop.” “Dus ik noteer tweede kerstdag, hoe laat zullen we afspreken?” Karin schrok: “Had ik tweede kerstdag gezegd? Ik bedoelde eerste kerstdag!” “Maar dan kan ik dus niet”, zei ik teleurgesteld, “en trouwens: het schijnt een slechte film te zijn. Alleen maar vechten.” Ik wacht wel op de dvd.

IMG_2347.JPG
Een van de hoogtepunten van het arbeidzame jaar is de traditionele kerstborrel. Om gezellig bij te kletsen met collega’s maar vooral om het kerstpakket op te halen.

Meestal wordt dit feestje gehouden in onze kantine, maar dit jaar vond het plaats bij de buren. Dat bedrijf heeft een kroeg nagebouwd in de kelder en dat is natuurlijk wel zo gezellig.

Er was gezorgd voor een drankje en een hapje en er was genoeg stof voor een goed gesprek. Over de toekomst van de omroep en de regionale kranten en over dat recente gezondheidsonderzoek waardoor ik me sinds kort een dikkerdje voel.

Het kerstpakket was een retrotas met Brabanderlogo. Er waren twee tafels met tassen. Toen ik mijn kerstpakket wilde ophalen, werd ik naar de andere tafel gestuurd. Ik vroeg me af of er een speciale tas voor mannen en vrouwen was. Of voor mensen in vaste dienst en freelancers. “Nee”, zei een collega, “volgens mij krijg jij een obesitas.” “Ik hoop het”, antwoordde ik, “want die is natuurlijk goed gevuld.”

IMG_2341.JPG
Omroep Brabant heeft het beste voor met mijn gezondheid, maar ondanks alles voel ik me steeds meer verbonden met een gebouw in de binnenstad van Eindhoven. Ik ben de blob.

Ik dacht dat het met mijn gezondheid best wel goed gesteld was, maar onze arbodienst heeft me duidelijk gemaakt dat er volop reden is om me zorgen te maken. Mijn vetpercentage is 27,5 procent. Paniek! De wijzer slaat uit naar obesitas. Om te overleven moet je eerder denken aan 20 procent.

Mijn BMI is met 25,5 net iets boven de acceptabele 25. Ik weeg 79 kilo maar ik zou tussen de 57 en 77 moeten wegen. Voor het perfecte gewicht zou ik dus nog twaalf kilo moeten afvallen. Omroep Biafra.

Voor enige bevestiging vroeg ik aan ons hoofd P&O wat haar uitkomst was. Haar reactie was: “Ik ben nog te jong.” Het onderzoek was voor 45-plussers. Van onze adjunct-hoofdredacteur wist ik zeker dat ze tot de doelgroep behoorde: “En jij?” “Ik doe daar niet aan mee”, was haar duidelijke antwoord.

IMG_2335.JPG
Een bezoek aan onze mondhygiëniste is een avontuurlijk uitje. Dat komt doordat het niet één, maar meerdere mondhygiënistes zijn en je steeds maar weer moet afwachten welke je krijgt. En dat maakt nogal verschil.

Bij onze tandartspraktijk hanteren ze het principe ‘Good doc, bad doc’. Soms krijg je de strenge mondhygiëniste en zit je zowat vastgenageld aan je stoel. Hopend dat je geen toespraak krijgt over wat je de afgelopen zes maanden allemaal verkeerd hebt gedaan: “Iedere dag geragerd? Nou, daar geloof ik helemaal niets van!”

Soms heb je geluk en tref je een vriendelijke mondhygiëniste en biecht je meteen op hoeveel snoepjes je in een half jaar hebt weggewerkt. En hoe vaak je zonder te poetsen in slaap bent gevallen. “Dat moet echt twee keer per dag”, zegt ze dan, “niet voor mij, maar voor jezelf.”

Deze keer had ik de good doc en Anton de bad doc. Hij meende te bespeuren dat ze toch wat milder was geworden. Dat zal wel gemoeten hebben van de baas. Ze jaagde waarschijnlijk de klanten weg en daar moeten ze het toch van hebben.

IMG_2457.JPG
Als ik droom heeft het meestal te maken met iets wat pas geleden gebeurd is of binnenkort staat te gebeuren. Daarom was die droom van laatst zo uitzonderlijk.

Iedereen zal wel meegekregen hebben dat er na 25 jaar een vervolg komt op de legendarische tv-serie Twin Peaks. Regisseur David Lynch van het paranormale moordmysterie had het destijds ook al enigszins aangekondigd. “See you in 25 years”, zei de vermoorde Laura Palmer in een droom tegen FBI-agent Dale Cooper. Maar was het een droom of was Cooper echt in de geheimzinnige ‘black lodge’?

Het leek erop dat we er nooit achter zouden komen, totdat Lynch wereldkundig maakte wat hij van plan was. In 2016 meer Twin Peaks, maar of je er iets wijzer van wordt, weet je met hem nooit.

In mijn droom kreeg ik een exclusieve preview. Iedereen was er en opvallend genoeg was niemand ouder geworden. En zoals het Lynch betaamt, was er geen touw aan vast te knopen. Maar, was het een droom of was ik even in de ‘black lodge’? Wie zal het zeggen?

Je stinkt

IMG_2326.JPG
Dat hele lijnen stelt niet zo veel voor. Onze interpretatie van het Atkins dieet houdt in dat we alles mogen eten zolang we koolhydraten maar zoveel mogelijk vermijden. Dus geen brood, aardappelen, pasta of rijst.

Maar dan blijft er nog genoeg lekkers over: vlees, vis, groenten, eieren, kaas… Anton weet er altijd weer iets bijzonder smakelijks van te maken.

Maar op mijn werk moet ik mezelf natuurlijk ook zien te redden. Dan flans ik meestal wat in elkaar van tonijn, olijven, stukjes augurk en zongedroogde tomaatjes. Bepaald geen straf en het vult prima.

Als tussendoortje nam ik een stuk chorizo mee. Ook verrukkelijk, maar mijn collega’s hadden er iets meer moeite mee. “Peer, je worst stinkt!”, zei er één. “Dan hoef je niet meteen zo persoonlijk te worden”, was mijn antwoord. Wat zullen we nou krijgen…

Levenslang

IMG_2320.JPG
Drieënhalve week en vierenhalve kilo later. Het gaat niet heel hard, maar iedere week gaat er nog wel iets af. Gisteren heb ik de mijlpaal van tachtig kilo bereikt. Nog twee kilo en ik ben tevreden.

Een collega relativeerde het tot nu toe behaalde resultaat. “Als je op die manier afvalt, verlies je alleen vocht. Als je stopt met lijnen, komt dat er zo weer aan.” Ik wist niet dat ik zoveel vocht had.

“Je kunt veel beter gaan sporten”, ging mijn collega verder. Nu heb ik in het verleden volop gesport: jarenlang ging ik zwemmen en zat ik op fitness, maar dat wordt zo saai op den duur. Nu fiets ik alleen nog op en neer naar mijn werk, dan heb je tenminste een doel. “En als je stopt met sporten, komt dat verloren gewicht er net zo goed weer aan”, zei ik tegen die collega, “dat klinkt ook behoorlijk als levenslang.”

De feestdagen worden natuurlijk nog wel een ding. Probeer al die verleidingen maar eens te weerstaan. Maar mijn schoonmoeder is heel wijs: “Een asperge met een plakje ham is ook lekker!” En zo is dat.