Categorie: Uncategorized

“Wilt u het bonnetje?”, vraagt de caissière vandaag de dag als je de inhoud van je winkelwagentje net hebt afgerekend. Het is beter voor het milieu als je de eindafrekening niet laat uitprinten, is de achterliggende gedachte.

Toch wil ik altijd het bewijsmateriaal van mijn aankopen. De caissière zit er namelijk geregeld naast. Een fles wijn te veel aangeslagen of de actieprijs van het gehakt zat niet in het kassasysteem. En hoe kan ik bewijzen dat ik die verwelkte rozen toch echt pas twee dagen geleden gekocht heb, als ik geen bonnetje heb. Vandaar dus een volmondig: “Ja, ik wil.”

Veel slechter voor het milieu is de Gouden Gids. Dat totaal achterhaalde relikwie uit de jaren negentig dat doet alsof het internet nooit is uitgevonden. Dat stoppen ze ongevraagd in je brievenbus, ook al heb je een JA-NEE-sticker. Alsof het niet één groot reclamefolder is. Weet je wel hoeveel kassabonnetjes er in zo’n Gouden Gids passen?

De afstand van onze brievenbus naar de papiercontainer is zes stappen. Zo lang hebben we dus plezier gehad van het gele boekwerk. Mijn advies aan de uitgever: bespaar je de moeite. Misschien moeten jullie gewoon vragen: “Wilt u de Gouden Gids?” Of zou het antwoord dan te vaak nee zijn?

Deze week zijn mijn man en ik bijna slachtoffer geworden van de goededoelenmaffia. De Al Capones en Lucky Luciano’s die menen dat alle middelen zijn toegestaan om jou je portemonnee te laten omkiepen voor de liefdadigheid.

Er kwam een lief dametje aan de deur voor de Brandwondenstichting. De goededoelenmaffia stuurt altijd lieve dametjes. Of we geld wilden geven om het leven van mensen met brandwonden wat draaglijker te maken. Natuurlijk wilden we dat en we kregen er zelfs een gratis kans op 10.000 euro bij. Geld geven is leuk, maar geld krijgen is natuurlijk nog veel leuker.

Winnen was nog niet zo simpel. Eerst moest je drie stickertjes van je lot verwijderen om te zien of je drie gelijke symbolen had. Wij winnen nooit wat, maar deze keer hadden we geluk. Daarna moesten we onze unieke wincode invoeren op de website van de Vriendenloterij. Daar voelden we al nattigheid want de Vriendenloterij zijn natuurlijk boeven, maar: “Deelname is gratis en vrijblijvend.” Ze wilden alleen ons telefoonnummer zodat ze ons één keer konden bellen.

Met een druk op de knop zouden we weten of we hadden gewonnen. Hoera! We mochten kiezen uit drie cadeaupakketten van 80 euro. Wij die nooit wat winnen! Gelukkig zag ik nog net op tijd dat je dan vastzat aan de Vriendenloterij. In kleine lettertjes erboven stond namelijk dat we niet hadden gewonnen. Maar hebberige mensen zien dat natuurlijk niet. Zo luist de Vriendenloterij je erin. Don Corleone zou het niet slimmer kunnen doen.

Het was rommelmarkt in het dorp en de opbrengst was voor de Scouting. Nu zijn rommelmarkten toch altijd al een beetje deprimerend, maar het regende ook nog. Bepaald geen vrolijke boel dus.

Als je iets nuttigs wilt vinden, moet je vroeg van de partij zijn. Niet vier uur wachten zodat anderen al met de bruikbare spullen aan de haal zijn gegaan. Als je het dan nog probeert, weet je waar de ‘rommel’ in het woord ‘rommelmarkt’ vandaan komt.

Ze hadden videobanden. Zouden er nog mensen zijn met een ouderwetse videorecorder? Ze hadden elektrische apparaten. Wie koopt er dat soort spul op een rommelmarkt? Zeker als het de hele dag in de regen gestaan heeft. Ze hadden meubels waarvan de gulle gevers vooral blij waren dat ze er niet mee naar de plaatselijke vuilstort hoefden te rijden.

Maar het opmerkelijkst was die enorme berg met afgedankte kleren. En die vrouwen (het waren alleen vrouwen) die er tot hun knieën in weggezakt waren terwijl ze nog iets van hun smaak probeerden te vinden. Dan is het toch net alsof je in een derdewereldland bent terechtgekomen.

Scheef

Je zult me niet snel betrappen op ijdelheid. Als ik mezelf bekijk zie ik her en der nog wel ruimte voor verbetering. Waar ik en mijn ouders wel mee wil complimenteren is mijn gebit. Mijn tanden staan echt keurig op een rijtje zoals God het in Zijn grote plan heeft bedacht. Alleen dat ene snijtandje, onderaan vooraan, staat een beetje scheef.

Als je je daar eenmaal bewust van bent, is het alsof hij door de jaren heen steeds schever gaat staan. Gelukkig heeft de objectieve toeschouwer het meestal niet in de gaten. Het is toch vooral mijn eigen probleem. En van de tandarts natuurlijk.

De beste man was deze keer binnen vijf minuten klaar. Hij hoefde eigenlijk niets te doen. Alleen een beetje tandsteen verwijderen: bij die scheve snijtand.

Om mijn goede wil te laten zien vroeg ik hem of ik daar bij het poetsen een beetje extra aandacht aan moest besteden. “Nee hoor”, zei hij, “volgens mij poets je prima en dat beetje tandsteen haal ik wel weg.” Dat is nog eens wat anders dan bij onze voormalige mondhygiëniste die met hel en verdoemenis dreigde als ik niet beter mijn best zou doen.

Van huis uit heb ik een behoorlijke hekel aan de tandarts. Een nare man die er alleen maar opuit is om je pijn te doen. Zijn assistente is overigens geen haar beter, want zij laat het allemaal maar gebeuren. De bus van de schooltandarts zag ik altijd als een rijdende martelkamer.

Gelukkig ben ik gezegend met een vrij stevig gebit. Mijn tanden en kiezen hoeven tegenwoordig nog maar zelden onder handen genomen te worden en daarmee is het verplichte bezoek meteen ook een stuk minder erg geworden. Bovendien heb ik nu een tandarts die het allemaal zo kort mogelijk probeert te houden.

Waar ik eerst een bezoek zag als noodzakelijk kwaad, vind ik het nu eigenlijk best oké. Ik zal niet zeggen dat ik ernaar uitkijk, maar vervelend vind ik het ook niet meer.

Ik was best verbaasd toen de assistente belde om de afspraak te verzetten. Haar baas ging op vakantie. En toen belde ze opnieuw. Hij moest naar het ziekenhuis. Daar sta je nooit bij stil, maar eigenlijk zijn het net mensen.m

 

 

 

 

Kortsluiting

Het is toch altijd even schrikken als je bij thuiskomst geconfronteerd wordt met een allesverduisterende kortsluiting. Gelukkig waren we deze keer niet zo lang van huis geweest toen we een eigenwijze hoofdschakelaar aantroffen en gelukkig gebeurde het overdag.

Bij een onaangekondigde kortsluiting zijn er twee mogelijkheden. Of er was een tijdelijke oorzaak, of het is iets blijvends. Daar kom je heel gemakkelijk achter door de hoofdschakelaar weer om te zetten. Als het beklijft was het tijdelijk en als hij meteen weer terugspringt is de oorzaak nog aanwezig.

Deze keer bleek het laatste het geval, dus moesten we op zoek naar de schuldige. Wat zou er aan de hand kunnen zijn. Misschien is dat oude koffiezetapparaat nu echt versleten? Of wellicht iets met vocht, want daat gaat ook lastig samen met elektriciteit.

Een korte analyse leidde naar mogelijkheid twee. ’s Morgens had ik een kopje koffie omgestoten. In de buurt van een verlengkabel. Aanvankelijk leek er niets aan de hand, maar kennelijk had de koffie nog doorgewerkt. Gelukkig hebben we dan reserveverlengkabels. Probleem opgelost.

 

Troost

Totale verwarring bij Omroep Brabant. Bij sommige collega’s meen ik zelfs iets van paniek in hun ogen te bespeuren. Het heeft allemaal niets te maken met de nieuwe hoofdredacteur die volgende week wordt bekendgemaakt. Nee, er zijn nieuwe koffieautomaten.

Vertwijfeld ijsberen mensen de pantry heen en weer. Hoe kom ik nu aan mijn vertrouwde kopje 0004, vragen zij zich af. 0004 is MI6-code voor sterke, zwarte koffie. Maar de nieuwe apparaten hebben helemaal geen cijfertoetsen meer. Wat nu?

Gelukkig hebben de pienterste medewerkers ontdekt dat de sneltoetsen tegenwoordig een laagje dieper zitten weggestopt. Verborgen achter een andere toets. Onduidelijk is nog of de 0004 van nu hetzelfde resultaat oplevert als voorheen. Of kennen de nieuwe toestellen hun eigen codes? De tijd zal het leren.

Vanzelfsprekend zijn de meningen verdeeld over de nieuwe koffie. De optimisten zien een vooruitgang, volgens de zwartkijkers was vroeger alles beter. Voor de een is het kopje halfvol, voor de ander halfleeg. Ik ben allang blij dat ons bakje troost nog steeds gratis is.

 

Mening

In het begin plaatste ik mijn stukjes alleen op Wereldpeer.nl, maar weblogs  werden steeds minder populair en dat ik ooit schreef dat ik ermee ging stoppen hielp ook niet bepaald. Dus moest ik op een andere plek publiek zien te vinden voor mijn schrijfsels.

Dat werd Facebook. Het maakt immers niet uit waar je stukjes gelezen worden, als ze maar gelezen worden. Ook Twitter wordt ondertussen ingezet om mensen naar mijn blogjes te lokken. Allemaal voor het algemeen nut.

Soms probeer ik nog op andere manieren lezers te bereiken. Bijvoorbeeld door mijn stukje over onze nieuwe stofzuiger als review op de site van Coolblue te plaatsen. Dan zou ik ook nog kans maken op een tegoedbon, maar helaas mocht het niet zo zijn.

Dan maar mijn mening over het ongevraagde reclamedrukwerk van de regionale krant. Dat vond ik wel iets voor hun opiniepagina. De krant heeft immers overal een mening over dus zij zouden mijn ingezonden mail over brievenbusvervuiling best wel kunnen waarderen. Jammer genoeg hebben ze hem niet geplaatst. Toch wel zwak.

Een dagje Efteling komt soms wat moeizaam op gang. Ik had met ‘mijn vrouw’ Mariëlle om kwart voor tien afgesproken op het station van Tilburg. Dan moet ik vijf kwartier eerder de bus nemen, want zo lang duurt het om daar te komen. Maar dan moet er natuurlijk geen seinstoring zijn.

Door de problemen reden er tot kwart over tien geen treinen tussen Eindhoven en Tilburg. Maar er reden ook geen bussen, dus er zat niets anders op dan wachten. Totdat er omgeroepen werd dat ze zelf ook geen idee meer hadden wanneer de seinstoring opgelost zou zijn.

Maar je kunt ook via Den Bosch in Tilburg komen. Naar Den Bosch reden door dezelfde storing minder treinen, maar er reed tenminste nog wat. Gelukkig vertrekken de treinen naar Tilburg en Den Bosch vanaf hetzelfde perron. Vanaf mijn strategische plek kon ik alles in de gaten houden. Niet dus: de trein naar Den Bosch vertrok voor deze keer vanaf spoor 1 en platgedrukt als een legbatterijkip kon ik er nog net bij.

Al met al kwamen we zo’n vijf kwartier later dan gepland aan in het pretpark. En na zo’n bioindustrierit was ik blij dat ik in de rij kon gaan staan voor Symbolica. Daar gaven ze tenminste wel vooraf aan dat de vertraging een half uur zou gaan duren.

 

 

De krant. Ik hou van de krant. Vroeger hadden mijn ouders de krant en als ik later met pensioen ben, wil ik zelf ook de krant. Niet digitaal, maar zo’n ouderwets pak papier waar je op je gemak doorheen kan bladeren om het nieuws van gisteren te lezen. Heerlijk Zen.

Het gaat niet zo goed met de krant en daarom houden ze De Week van de Krant. Ik zal ze een handje helpen. Ga nu naar de website Krant.nl en probeer je favoriete krant tot acht weken gratis. Je krijgt er zelfs een boek bij met mooiste foto’s, beste columns en meest spraakmakende interviews.

Daar kun je toch bijna geen nee tegen zeggen? Bijna. Net als IKEA meent de krant dat ze onze NEE-JA sticker kunnen negeren. Wij willen geen folders en zij menen dat te kunnen omzeilen door ‘Aan de bewoners van…’ op hun reclamedrukwerk te zetten.

Brievenbusvervuiling gaat ons niet overhalen om een abonnement te nemen. Bespaar je de moeite. Als ik 67 ben, meld ik me zelf wel, daar hoeven jullie helemaal niets voor te doen. Alleen als jullie Suske en Wiske weer bij de strips zetten, wil ik overwegen om eerder in te stappen.