Categorie: Uncategorized

“Eenvoudig veranderen van betaalrekening”, schrijft mijn nieuwe bank op een folder over de overstapservice voor mensen die van bank willen veranderen. Een peulenschil zou het moeten zijn.

Nou, dat zullen we nog wel eens zien. Afgelopen weekend ben ik begonnen met een aantal bedrijven die geld bij mij willen af- of bijschrijven. In deze moderne tijd moet het toch mogelijk zijn om via internet je nieuwe bankrekeningnummer door te geven.

Dat valt dus nog niet mee. Bij de meeste bedrijven kun je alles aanpassen, behalve je rekeningnummer. Dat betekent dus dat ik binnenkort bij bijvoorbeeld de gemeente en UPC langs moet. Ik weiger namelijk een formulier in te sturen waar een postzegel op moet. Op die manier zou ik het uitgespaarde geld namelijk meteen alweer kwijt zijn.

Vandaag ging ik ook langs bij mijn oude bank. Of ik mijn lopende rekening per 31 maart kan opzeggen. “Nee”, was het antwoord. Dat was wel heel bot. Zijn uitleg was wel begrijpelijk. Als ik nu opzeg en einde van de maand rood sta, moeten ze dat bedrag nog maar zien terug te krijgen. Daarom kan het alleen per direct. Boter bij de vis. Eind maart nog maar eens terug dus.

(null)
“Hé, carnaval is voorbij!”, krijg ik de laatste dagen geregeld te horen. Dat weet ik ook wel, denk ik dan bij mezelf, maar ze doelen daarmee op mijn rood met wit geblokte das, die kennelijk maar vier dagen per jaar is toegestaan.

De das, ook bekend als Brabantsjaal, heeft de kleuren van de Brabantse vlag. Die ziet er namelijk uit als een ouderwets tafelkleed. Alleen de koffiekringen ontbreken.

Niemand kan mij beschuldigen van Brabants chauvinisme. Als geen ander weet ik dat Brabanders ook maar mensen zijn met alle veelvoorkomende gebreken en meer. Ook met carnaval heb ik de laatste jaren niet zoveel meer, alleen op mijn werk krijg ik daar nog wat van mee.

Nee, ik draag die das gewoon omdat ik die zo vrolijk vind en omdat hij daarmee zo goed bij mijn karakter past. Bij mijn donkere jas en mijn zwart met witte muts is het net dat stukje blijheid dat de wereld nodig heeft. En niet alleen met carnaval.

(null)
Eigenlijk vond ik het bijna vanzelfsprekend dat ik geen rente krijg op mijn lopende rekening. Dat is iets van vroeger, dacht ik. Maar ondertussen lacht de bank zich natuurlijk kapot, want die gebruikt het geld op al die lopende rekeningen natuurlijk vooral om er meer van te maken.

Toen ik een klein onderzoekje deed op internet bleek echter dat er banken zijn die nog wel rente betalen op je lopende rekening. Niet veel, maar alles is mooi meegenomen.

Toen ik nog wat verder keek, bleek roodstaan er ook minder duur. En je creditcard is er goedkoper. En je bankpas ook.

Eigenlijk alleen maar voordeel, dus als je blijft zitten waar je zit ben je een dief van je eigen portemonnee. Alleen is veranderen van lopende rekening natuurlijk wel een behoorlijk gedoe. Of zou het wel meevallen? Nou, daar ga ik achterkomen. Al is het maar omdat ik banken zo min mogelijk van mijn geld gun.

(null)
Na onze papieren, kartonnen, leren, vruchten, houten, ijzeren, blikken, donzen en bronzen bruiloft, vieren mijn man en ik vandaag ons aardewerken huwelijksfeest. Ieder jaar op vierde valentijnsdag mogen wij weer een jaartje bijschrijven.

Negen jaar zijn we getrouwd. Daarbij hoort natuurlijk een cadeautje, maar wat geef je iemand die mij al heeft? Ik wilde hem iets blijvends geven, iets unieks. Iets wat niemand in onze omgeving al heeft. Iets wat je niet in geld kunt uitdrukken.

Na de nodige omzwervingen in de binnenstad vond ik een speciaal winkeltje met allerlei Scandinavische designproducten. Unieke hebbedingetjes die je nergens anders vindt. Mijn man is iets echt speciaals waard.

Uiteindelijk kwam ik uit bij een dansende en jodelende roze flamingo. Waarom de dansende en jodelende roze flamingo zul je je afvragen. Nou, omdat er meer gelachen moet worden in de wereld en een dansende en jodelende roze flamingo is een mooi begin. Anton was er in ieder geval erg blij mee. Zei hij.

(null)
UPC heeft Ziggo overgenomen, dus UPC wordt Ziggo. Je zou het eerder andersom verwachten, maar wie ben ik. Kennelijk heeft Ziggo een betere reputatie of een vertrouwdere naam, zoiets zal het wel zijn.

Nou maakt me de naam van onze kabelboer niet zoveel uit. De vraag is vooral wat er verder gaat veranderen.

Er gaan wat zenders verdwijnen en er komen een paar zenders bij. Vooral kinderzenders, daar zal Appie blij mee zijn. Om het ingewikkeld te maken verandert een aantal zenders van kanaal. In het kader van de vooruitgang gaat Uitzending Gemist nog maar zeven dagen terug in plaats van tien. Maar als we na een week nog niet gekeken hebben, zullen we de uitzending niet heel erg gemist hebben.

Maar dan het goede nieuws: ons abonnement wordt goedkoper. 5 cent per maand maar liefst. Nu kun je daar heel lullig over doen, maar ze hadden de gelegenheid ook kunnen aangrijpen om alles een stuk duurder te maken. Het kost immers nogal wat, zo’n operatie: nieuw briefpapier, een nieuwe website en een mailtje naar alle klanten…

(null)
Natuurlijk doen wij niet mee aan Valentijnsdag. Commerciële flauwekul die alleen maar uit Amerika is overgewaaid om de winkeliers hier wat extra omzet te bezorgen.

Die wc-bril die ik van mijn man had gekregen, was dan ook geen echt valentijnsgeschenk, maar puur een noodzakelijkheid omdat de vorige versleten was.

Dat mijn man vannacht kort na twaalf uur een enorme badeend van mij kreeg, kwam alleen maar doordat zijn vorige badeendje verdronken was. En een man kan nu eenmaal niet zonder badeend.

En dat ik vandaag na mijn werk werd verrast met een mooi boeket, kwam vooral doordat de tulpen uitgebloeid waren. In ons huis horen nu eenmaal bloemen. En dat het vandaag Carnavalentijnsdag is, is puur toeval.

(null)
Donderdag 12 februari is een gedenkwaardige dag. Niet zo memorabel als woensdag 11 februari, de dag waarop ik de strijd tegen de valentijns-wc-bril won, maar toch behoorlijk gedenkwaardig. Vandaag ging ik voor het eerst zonder jas naar buiten. Met een fleecetrui, dat dan weer wel.

Door het broeikaseffect reken je er zo’n beetje op dat de winters voor onbepaalde tijd worden opgeschort.

Het was geen ouderwetse winter. Het heeft twee keer gesneeuwd en er is geen moment gesproken over een Elfstedentocht. De ijsmeesters zijn de deur niet uit geweest, maar toch begon het weer behoorlijk te irriteren. Het was vlees noch vis. Vorst noch dooi. Schaats noch slee. Zo’n saai weer dat je dacht dat er nooit een einde aan zou komen.

Maar toen werd het donderdag 12 februari. Vanochtend moest ik de ruiten van ons autootje nog openkrabben. Maar toen ik vanmiddag onze hond wilde uitlaten was de temperatuur waarlijk aangenaam. Appie dartelde als een lammetje en blafte als een puppie naar alles wat bewoog. Er hangt lente in de lucht en het zou hoog tijd worden ook.

(null)
Het is woensdag 11 februari en ik heb mijn valentijnscadeau al binnen. Mijn man had een verrassing voor me. Ik hou wel van surprises, dus ik was erg benieuwd. “Het staat in de gang”, zei hij. Het was een nieuwe wc-bril.

Wij zijn altijd van de nuttige cadeaus en onze oude toiletbril was behoorlijk versleten. Fijn dus dat mijn man een opvolger had gevonden. Het was een mooie witte.

Maar met een wc-bril cadeau krijgen, ben je er natuurlijk nog niet. Dat ding moest ook nog gemonteerd worden. Voor mensen die IKEA-handleidingen al ingewikkeld vinden: de firma Aldi kan er ook wat van. De gebruiksaanwijzing kwam neer op: ‘Dit zijn de onderdelen, doe er maar wat mee.’

Gelukkig ben ik erg handig en hoefde ik maar honderd keer te vloeken voordat de toiletbril zich gewonnen gaf. Onze design wc-pot heeft nu gelukkig weer een bijpassende haute couture zitting. En het echte valentijnscadeau is natuurlijk niet die bril, maar de trots van mijn man. Zijn bewondering voor mijn montagevaardigheden kende geen grenzen en dat is het mooiste geschenk.

(null)
Als je bij mij punten wilt verdienen, moet je vragen hoe oud ik ben en heel verrast reageren als je het antwoord hoort. Vandaag was er weer iemand die het heel goed wist te brengen. “48? Dat zou je écht niet zeggen! Jij lijkt écht veel jonger!” Met name de her en der toegevoegde ‘écht’ werkt heel overtuigend. Soms heb ik dat nodig.

Met name de afgelopen weken. Twee weken geleden had ik last van een griepaanval en die is nog steeds niet helemaal uitgewerkt. Sinds die ziekdagen voel ik me het oude mannetje dat zich diep van binnen ergens schuilhoudt.

Alles gaat een stuk moeizamer dan ik gewend ben. Als ik naar mijn werk fiets, word ik ingehaald door bejaarden en door moeders met kinderen. Allemaal van die types die ik normaal gesproken het nakijken geef en daarbij keihard uitlach.

Als ik dit stukje klaar heb, laat ik mezelf omvallen totdat ik languit op de bank lig. Ik weet niet of het ergens toe bijdraagt, maar die positie voelt op dit moment het meest natuurlijk aan. Ik zie het maar als onderdeel van de herstelwerkzaamheden.

(null)
Zes volwassen mannen die met elkaar bespreken welk biertje het lekkerst is en waarom. Leuke traditie, zo’n bierproefavond, maar alweer veel te lang geleden. Het is dan ook niet zo gemakkelijk om al die drukke baasjes op één avond bij elkaar te krijgen.

Heel vroeger ging dat met belrondes, later met een uitgebreide mailwisseling, maar altijd was er wel een reden dat iemand niet kon. Verjaardagsfeestjes, buurtbarbecues, Boer zoekt Vrouw, er is altijd wel wat. Maar gelukkig is er tegenwoordig de datumprikker, een website waarop iedereen zijn beschikbaarheid kan invullen.

De laatste poging was november/december. Vrijdagavonden, zaterdagavonden, zelfs zondagmiddagen had ik in de strijd geworpen, maar geen enkele optie werd algemeen geaccepteerd. Smoesjes als sinterklaasavond, kerstdiner, je kent dat wel.

Nog één poging ga ik ondernemen. Eerst wachten tot carnaval voorbij is, want dat gaat natuurlijk voor. Daarna krijgt iedereen nog één kans. Anders ga ik zelf zes biertjes kopen en na elkaar opdrinken. Wedden dat ze steeds lekkerder worden.