Categorie: Uncategorized

  

Als je naar Canada op vakantie gaat, word je steevast gewaarschuwd voor de beren. Fozzie en Yogi lijken misschien erg knuffelbaar, maar in werkelijkheid zijn ze levensgevaarlijk. Hetzelfde geldt een beetje voor onze Billy.

Onze bordeaux dog houdt erg van knuffelen. Hij doet een beetje denken aan Big Brother Ruud. Maar soms kent onze Big Brother Billy zijn eigen kracht niet. Toen ik thuiskwam en eens stevig wilde rollebollen, haalde hij in al zijn enthousiasme met zijn poot uit naar mijn mijn gezicht.

Dat was niet alleen behoorlijk pijnlijk, maar de volgende dag zag ik in de spiegel nog steeds de kras van Billy’s nagels.

Natuurlijk neem ik het hem niet kwalijk. Billy wil alleen maar spelen. Ondanks zijn zestien maanden en zijn stevige omvang is hij eigenlijk nog steeds een pup. Maar voordat hij van mij weer een knuffel krijgt, neem ik hem eerst in de houdgreep. Anders zijn wij straks The Beauty and The Beast. Billy is al een beauty, maar met nog wat littekens ben ik straks the beast.

 

Onze Appie is weer thuis. Een zakje met as in een keurig blik. Billy heeft natuurlijk geen benul dat zijn voorganger een plekje op onze schouw heeft gekregen.

Onze trouwe Franse bulldog is afgelopen vrijdag gecremeerd in Roermond. We wilden graag dat we zijn as retour zouden krijgen omdat hij negen jaar lang een belangrijk deel van ons leven is geweest. Misschien lopen we nog een keer tegen een mooie pot aan, die we bij hem vinden passen. Wellicht strooien we een deel van zijn as uit.

Vorige week konden we nog niet vermoeden dat we nu al een nieuwe hond zouden hebben, maar Appie zou het vast en zeker prima vinden. Hij wil immers het liefst dat zijn baasjes gelukkig zijn. Ook nu nog.

Vast staat dat we heel veel geluk hebben met honden. Appie was destijds een toevalstreffer in het asiel. Ook met onze bordeaux dog had het niet beter kunnen uitpakken. Ondanks zijn reusachtige omvang een enorme lieverd die geen vlieg kwaad doet. Wij doen ons best hem een vertrouwd thuis te bieden. En Appie zag dat het goed was.

  

Wat is het verschil tussen HBO en Netflix? HBO heeft een aantal recente tv-series, wat nieuwe films en een paar oudere films. Netflix heeft een aantal nieuwe series, heel veel oudere series en een hele rits oudere films.

Wij kozen voor HBO. Dat kwam vooral door Game of Thrones en een paar andere series. Collega’s hadden vooral Netflix, maar die lachte ik uit. “Wat moet je nou met al die ouwe meuk”, zei ik dan. 

Maar na een jaar of zo begon ik het aanbod van HBO toch wel wat magertjes te vinden. Zoveel interessante series hadden ze nu ook weer niet. En tussen die films zaten toch wel heel veel slechte. Was dat eigenlijk wel die 15 euro per maand waard?

Niet dus, want we zijn om. HBO is opgezegd en we kijken nu Netflix. Dat is een stuk goedkoper al betalen we wel een euro extra, zodat we op twee schermen tegelijk kunnen kijken. Anton kijkt op tv naar cabaret en ik kijk met oordopjes op mijn tablet naar horrorseries. Zo kunnen we eindelijk toch samen tv kijken. Dat deden we vroeger nooit.

Sarcasme-modus

  

Sarcasme, cynisme en leedvermaak zijn eigenschappen die ik zoveel mogelijk tot een minimum probeer te beperken. Als ik hier stukjes schrijf, doe ik mijn best om zo vrolijk, gezellig en amusant mogelijk te zijn. Maar dat valt niet altijd mee.

Wij wonen in een gemiddeld rijtjeshuis in een gemiddelde wijk in Eindhoven met bewoners van allerlei pluimage. Wij hebben een voortuintje met krulhazelaars en ginkgo’s. Onze buren en de buren daarnaast hebben een verharde voortuin met een gemetseld muurtje eromheen. Moet iedereen voor zichzelf weten.

Wat wel een beetje jammer is, is dat de buurtkinderen de tuintjes van onze buren als voetbalveldje gebruiken. Dat is om verschillende redenen niet handig. De ballen vliegen geregeld over straat met een hollende kleuter erachteraan, met alle gevaren van dien. Ballen die tegen de gevel getrapt worden maken een naar lawaai. Verdwaalde ballen belanden bovendien geregeld in onze voortuin.

Toen ik de overbuurvrouw wees op de nadelen van hun privĂ©-Cruyff Court, reageerde ze: “Ik kan ze moeilijk vastbinden.” Maar je kunt ze wel vertellen dat ze ergens anders moeten voeten voetballen, dacht ik bij mezelf. Een paar dagen geleden zag ik dat hun rolluik op apegapen hing. <Sarcasme-modus aan> Zou het niet grappig zijn als dat kwam doordat een van die koters er een bal tegen had getrapt? Er wordt in ieder geval al een tijdje niet meer gevoetbald. <Sarcasme-modus uit>

  

Na al die familieperikelen in huize Wereldpeer zijn er ook nog belangrijke problemen zoals onze internetverbinding. Of liever: gebrek aan. Er gingen hele kwartieren voorbij dat we niet konden facebooken. In deze moderne tijd kan dat natuurlijk niet.

Ik begon met een probleemanalyse. De verbinding met ons wifinetwerk werd steeds verbroken, doordat een krachtiger netwerk in de buurt ons er steeds uit donderde. Erg frustrerend. De medewerker van voorheen UPC kon ons alleen maar adviseren om een router te kopen, zodat ons signaal sterker zou worden en wij de buren op hun beurt uit hun wifi zouden duwen.

Maar een nieuwe router achter een kabelmodem aansluiten is nog niet zo simpel. Mij lukte het in ieder geval niet. Zelfs met tips van vrienden, internet en de helpdeskmedewerker van voorheen UPC kwam ik er niet uit. 

Toen pas zag ik het licht: had die Horizon-mediabox van voorheen UPC niet een ingebouwde router? Daar had zelfs de medewerker van voorheen UPC niet aan gedacht. Even uitproberen en binnen twee minuten had ik hem aan de praat. En weet je wat het koddige is? Dat krachtige netwerk dat ons steeds uit onze wifi duwde, dat waren niet de buren, maar dat was onze eigen Horizon met ingebouwde router. Een duidelijk gevalletje kip en ei.

  

Voorlopig mijn laatste stukje over dierenleed en dierenplezier. Ik lijk onderhand wel een hondenblog. Maar een overleden huisdier en een nieuwe hond hebben natuurlijk wel een behoorlijke impact op een mensenleven.

We hadden het geluk dat we van de vorige eigenaar van Billy er zijn bench en zijn riem zomaar bij kregen. Ook zijn laatste brokken mochten we meenemen, maar dat was net genoeg om het weekend door te komen.

Dat betekende dat we vandaag inkopen moesten gaan doen. Voor zo’n kalf van een hond moeten we behoorlijk wat voer inslaan. Vroeger dachten we in zakken van drie kilo, nu hebben we meteen vijftien kilo meegenomen. En hoewel Billy al zestien maanden is, krijgt hij nog steeds puppyvoer, maar dan wel speciaal voor enorme pups.

Maar daarmee waren we er nog niet. Speciale koekjes om tandsteen te voorkomen, spray voor zijn vacht en een ‘furminator’ voor als hij in de rui is. Na Appie moeten we toch een beetje omschakelen. Voor Billy moeten we groot denken.

Van A naar B

 

Toen ik gisteren thuiskwam van mijn werk was mijn man een beetje verdrietig. Hij kon het zelf niet meteen plaatsen. De vorige dag had hij namelijk het gevoel dat hij het overlijden van Appie best wel een plaatsje had kunnen geven.

Toch was het nog behoorlijk wennen dat hij de hele dag alleen thuis was, zonder zo’n klein mormel om zich heen. Daarom was hij al op internet gaan zoeken naar een nieuwe hond. 

Het aanbod van de asiels in de buurt viel tegen. “Wat vind je van deze pup?”, vroeg hij. “We moeten geen pup nemen, want die moet nog opgevoed worden. En heb je wel eens gehoord van de puppymaffia?”, antwoordde ik. “En deze?” “Die is te oud.” “En deze?” “Die kunnen we niet betalen.”

Totdat ik gisteravond door Marktplaats zat te bladeren. Een bordeauxdog van zestien maanden. Hij stond er nog maar twintig minuten op. Anton belde meteen en we zijn snel in de auto gestapt. Hij heet Billy en vond ons meteen leuk. En wij hem ook. We propten hem met zijn bench en zijn andere spulletjes in ons kleine autootje. Zelf konden we er ook nog net bij. Hij kan wel 70 of 80 kilo worden. Hij is niet beter dan Appie, maar wel meer.

Dombo

Op het aanrechtblad lag een half hondenkoekje. Het ene stuk had Appie nog opgegeten, de rest hoefde hij niet meer. Nu hebben we alleen nog dat halve koekje. 

Eigenlijk wilde ik helemaal niet met Appie naar de dierenarts. Na het beroerde paasweekend ging het immers weer wat beter met hem. Op deze manier konden we hem misschien nog wel weken of met wat geluk zelfs maanden bij ons houden.

Ergens moet ik hebben beseft dat dat bezoek aan de dierenarts wel eens het afscheid kon betekenen. Maar dat had ik ver weggestopt. Nee, we zouden gewoon een potje met antibiotica meekrijgen. Toen bleek dat we dat punt al ver gepasseerd waren, was dat een behoorlijke schok. Meer dan ik had verwacht.

Voor mij is dat een van de grootste nadelen van huisdieren. Je kinderen overleven je normaal gesproken, maar je hond of kat moet je na een beperkt aantal jaren afgeven. Anton en ik denken al heel voorzichtig na over een opvolger voor Appie. We twijfelen nog tussen een schildpad, een papegaai of een olifantje.

P.S. Bedankt voor al jullie meelevende reacties. Appie is vanmorgen gecremeerd en komt volgende week weer naar huis.

  

Het is leeg hier in huis. Appies kleedje ligt nog bij de bank. Zijn voederbak is nog halfvol. Op de mat bij de voordeur kun je een plek zien waar hij heeft gespuugd. Alleen Appie zelf ontbreekt.

De laatste dagen ging het weer iets beter met onze Franse bulldog. Tijdens de paasdagen leken zijn uren geteld, maar daarna had hij weer een opleving. Hij at en dronk weer wat en als je hem overeind hielp, drentelde hij weer door het huis. Zouden we hem dan toch nog een tijdje bij ons mogen houden?

Vanmorgen gingen we met Appie naar de dierenarts. Ik hoopte op een wondermiddeltje: drie maal daags twee druppeltjes of een pilletje door zijn voer. Zij hoefde maar even naar hem te kijken om te zien dat hij ‘op’ was. Vermoedelijk had hij een tumor in zijn keel of zijn bek. Hij had dan misschien geen pijn, maar ze vertelde dat er ook andere vormen zijn van lijden. Het was beter om hem te laten gaan.

Na het eerste spuitje hoorden we even weer het vertrouwde snurken dat we zo van Appie gewend waren. Een spuitje later stopte hij al snel met ademen. Hij had zijn weg gevonden naar het hondenparadijs. Wij moeten nu verder zonder onze vriend die er altijd was. Zijn riem hang ik nog maar even aan de kapstok. Dan is het alsof hij toch nog ieder moment om de hoek kan komen wandelen.

 

Als ik vroeger een beroepskeuzetest moest doen, kwam daar nooit uit dat ik cv-monteur moest worden. Eerlijk gezegd was de uitkomst ook nooit journalist. Misschien zegt dat iets over de waarde van die onderzoeken.

Volgens mij zou ik een uitstekende verwarmingsmonteur zijn. Ik heb namelijk in mijn eentje het mysterie van de immer stokende radiatoren en de koude ochtenddouche opgelost. Twee echte monteurs gingen mij voor, maar die kwamen er niet uit.

Het probleem zat in een palletje. Het palletje dat bepaalt of ik warm water krijg of een warme woonkamer, was de weg kwijt. Onderdelen werden vervangen. Onderdelen werden zelfs voor de tweede keer vervangen. Als de monteur er was, werkte het. Als hij naar huis ging, was het weer hopeloos.

Ik besloot er zelf eens naar te kijken. Ik schroefde de voorkant van de ketel en gaf het apparaat een reset. Alles werkte en twee weken later werkte alles nog steeds. Ik, de wondermonteur, had alles opgelost. Toen ik de voorkant terugplaatste, begonnen de problemen opnieuw. Wat blijkt: door de voorkant kan het palletje niet op en neer. Het vervangende onderdeel is namelijk te lomp voor ons type ketel. Helemaal alleen uitgemonteurd.