Categorie: Uncategorized

20140415-162649.jpg
Mijn man en ik wonen in een rustige straat in het Eindhovense stadsdeel Woensel. Meestal gebeurt hier niet zoveel. Er wordt wel eens ingebroken, maar dat heb je overal.

De pizzeria aan het andere eind van de straat wordt af en toe overvallen, dat ook. En een stukje verderop is een keer iemand vanaf de straat door het raam van zijn huis doodgeschoten. Het was niet degene die ze moesten hebben, want die was naar het buitenland gevlucht. Ze hadden in ieder geval wel het juiste huis, dat is toch iets.

Meestal krijg ik het helemaal niet mee als er hier iets gebeurt of pas veel later. Toen er een bejaarde man op het kerkhof zwaar was mishandeld en beroofd door een zwerver, had ik eerst helemaal niet in de gaten dat dat bij ‘onze’ kerk was.

Toen er een gesluierde moslima werd mishandeld en haar niqaab van haar hoofd werd getrokken, bleek achteraf dat dat bij onze buurtsuper was gebeurd. “Dat had ik toch verteld”, zei Anton, maar blijkbaar sluit ik mezelf daarvoor af. In wat voor wereld leven wij? Ik hoef het allemaal niet te weten.

Jetlag

20140414-151137.jpg
Sommige mensen hebben een hekel aan de zomertijd. Feitelijk moet je zeven maanden per jaar een uur eerder opstaan zodat je iedere avond een uur extra daglicht overhoudt.

Ik zeg: stel je niet aan! Weet je wat pas erg is? Dat je een uur vroeger moet gaan werken. Bij de zomertijd schuift namelijk alles een uur mee, maar als je een uur eerder moet beginnen, blijft al het andere hetzelfde.

Mijn halfachtdienst is sinds kort een halfzevendienst. Dat betekent dat de wekker om kwart voor zes afloopt. Het was behoorlijk schrikken dat het dan nog donker is.

Wat nog erger is dan vroeger opstaan: je moet ook een uur eerder naar bed. Gelukkig heb ik deze dienst maar één week per maand, want dit ga ik nooit volhouden. Binnen de kortste keren wordt het weer ruim na twaalven. Ik ben toch geen kleuter? Dan maar vijf keer per maand een jetlag.

20140413-182303.jpg
Ik ben vandaag een beetje zielig. De hele dag alleen thuis, want Anton is naar een paranormaalbeurs en na afloop blijft hij daar eten.

Dus moet ik voor mezelf iets klaarmaken. Meestal betekent dit dat ik een bakje uit de vriezer pak met een kliekje uit een recent of wat grijzer verleden. Helaas waren de bakjes op.

Ik had al besloten dat ik dan maar wat zou gaan halen bij de friettent aan het einde van onze straat, toen ik bedacht dat er nog een zak met aardappelschijfjes in de vriezer lag.

Doorgaans is het Anton die hier kookt, maar dit moest ik toch tot een goed einde kunnen brengen. Ik heb de aardappeltjes gebakken, een uitje gesnipperd en de satésaus van gisteren opgewarmd. Met mayonaise en curry had ik mijn eigen frietje vrede. Een heuse keukenprins, dat ben ik.

20140412-185444.jpg
Appie wordt een dagje ouder. Dat is al zo sinds hij zevenenhalf jaar geleden bij ons kwam wonen, maar de laatste tijd begint het op te vallen.

Toen wij hem ophaalden in het asiel was hij vier jaar oud. Zijn precieze verjaardag is niet bekend, daarom vieren we dat op 4 oktober. Komend najaar wordt hij twaalf jaar oud. En dat terwijl voor de gemiddelde Franse bulldog een levensverwachting van tien jaar wordt aangehouden.

De laatste tijd begint hij steeds meer ouderdomsverschijnselen te vertonen. Hij heeft minder kracht in zijn poten en soms staat hij minutenlang voor zich uit te staren. Ik heb het idee dat hij niet meer zo goed ziet en dat zijn gehoor hem ook een beetje in de steek laat.

Soms lijkt het verouderingsproces mee te vallen en dan gaat het weer heel snel. “Ik denk dat Appie niet zo heel lang meer meegaat”, zei Anton gisteren. Ik hield snel zijn hondenoortjes dicht, maar het was al te laat. “Daar is niks van waar hoor”, stelde ik hem gerust. Appie gaat nooit dood. Appie is voor altijd.

20140411-173238.jpg
Dan wil je eens iets goeds doen voor je medemens, word je daar meteen weer zelf het slachtoffer van…

Een van mijn naaste collega’s is naast zijn werk nog bezig met de opleiding tot journalist. De meeste dagen werkt hij bij ons en één dag per week moet hij naar school. Geen enkel probleem, maar nu moet hij stage lopen. Omdat hij daarvoor niet betaald krijgt, werkt hij daarnaast nog zoveel mogelijk bij ons. Maar zo’n zevendaags werk- en stagerooster hou je niet oneindig vol.

Toen hij vroeg of ik zijn zaterdagdienst wilde overnemen, deed ik dat natuurlijk, want ik kan dan gewoon de vrijdag vrij nemen. Geen centje pijn.

Totdat bleek dat ik vandaag eindredactie moet plegen over twee websites van groepjes studenten, die volgende week af moeten zijn. Zo zit ik dus de hele dag hun teksten na te lezen en te verbeteren. Daar gaat je vrije dag. Maar nog steeds een klein probleem vergeleken met die collega. Ik krijg er namelijk gewoon voor betaald. En die vrije dag die komt nog wel.

20140410-183135.jpg
Vooropgesteld: iedereen moet helemaal zelf weten hoe hij zijn voortuintje inricht. Maar de combinatie van een weiland met een puinstortplaats en een parkeerplaats voor de auto lijkt niet helemaal voor de hand liggend. Zeker voor een hoekhuis.

De rest van het huis bevestigt het plaatje. Een kapot raam, gescheurde gordijnen, half rotte kozijnen en nog wat flarden van wat ooit zonneschermen waren.

Maar van de ene dag op de andere was er een nieuwe aanpak. Het puin is opgeruimd. Het tuintje is omgespit en in het midden staat nu trots een conifeer. Een goed idee: want op die manier kom je in ieder geval niet meer in de verleiding om er je auto neer te zetten.

Zak

20140409-183324.jpg
Ik ben een enorme soepliefhebber. Toen Bart BOOS nog leefde mocht hij mij er midden in de nacht voor wakker maken. Dat heeft hij nooit gedaan, maar daar had ik geen enkele moeite mee gehad.

De lekkerste soep is natuurlijk van Anton. Als ik braaf ben geweest maakt hij pompoensoep of mosterdsoep of een rijkgevulde groentesoep. Zalig.

Al het andere is behelpen, maar in gradaties. Je hebt soep uit restaurants, uit kantines, van hobbykoks en uit de supermarkt. Ook daar heb je weer veel mogelijkheden: van fond of bouillon, uit een pakje of uit een blik.

Sinds een tijd heb je soep in zakken en nu ook in melkpakken. Is die soep dan beter of lekkerder? Waarschijnlijk niet, maar uit marktonderzoek is gebleken dat consumenten bereid zijn meer te betalen voor soep in dat soort rare verpakkingen. De consument laat zichzelf namelijk graag voor de gek houden.

20140408-172730.jpg
Het was natuurlijk een heel krachtig gebaar dat ik zomaar mijn zilveren winterjas in de kliko had gegooid. Nooit vasthouden aan materiële spullen die hun tijd hebben gehad.

Maar toen was het nog ruim twintig graden. En nu is het minder dan de helft. Ik wil mijn ruimtepak terug! Nu fiets ik dus naar mijn werk met een groen zomerjasje én een lange wollen das. Anders vat ik nog kou.

Anton is het er ook niet mee eens. “Helemaal prima hoor, dat jasje van je, maar moet je hem niet eens uitwassen?” Zijn manier om me erop te wijzen dat ik stonk. Of het jasje dan toch. Iemand moet de harde waarheid vertellen.

Afvaltoerist

20140407-170410.jpg
Onze buurt heeft een afvaltoerist. Of een afvalterrorist, zo kun je het ook noemen. Geregeld duiken er in een duister hoekje langs de uitlaatroute van Appie volle vuilniszakken op.

Wie er verantwoordelijk is voor deze afvaldumpingen is nog een raadsel. Iedereen die hier woont, heeft immers twee kliko’s en je hoeft ook niet per geleegde container te betalen.

Wat zou er dan achter kunnen zitten? Als iemand geen kliko’s heeft, denk je al snel aan een zwerver. Maar ik moet de eerste zwerver nog tegenkomen die zijn afval netjes in een vuilniszak opspaart.

Bovendien was er laatst een zak opengescheurd en die bleek vol te zitten met wegwerpluiers. Niet zo’n prettige ontdekking, maar als zwerversgezin met baby heb je het toch al niet gemakkelijk. Ik zeg: geef die familie een eigen kliko.

20140406-133554.jpg
Na het iPad-incident van begin deze week heeft zich hier ten huize ook nog een koffiecrisis voorgedaan. Een ongeluk komt immers nooit alleen.

De meeste rampspoed vindt plaats in de badkamer, zo is opnieuw bewezen. Of bij ons dan toch. Anton lag te badderen met zijn laptop op een bijzettafeltje. Attent als ik ben, bracht ik hem een kopje koffie. Je hoeft geen Yomanda te zijn om te voorspellen wat er daarna gebeurde.

Gelukkig was er een föhn in de buurt om de schade te beperken. Dat werkt echt, want de grootste problemen ontstaan door roestvorming, wat je dus moet je zien te voorkomen. Wel opletten dat de föhn niet in het badwater valt, want dan ben je nog verder van huis.

Toen Anton beneden kwam en zijn ongelukje opbiechtte, waren er nog een paar toetsen die tegenstribbelden. Ik stelde voor de laptop nog even in de oven te leggen, maar dat paste niet. Gelukkig duurde het niet lang voordat alles weer werkte. Er hoefden dus geen onkosten gemaakt te worden. Een meevaller, want mijn gestuntel was al duur genoeg.