Categorie: Uncategorized

(null)
Vandaag is de eerste dag van de rest van ons leven. De eerste donderdag dat we geen biologisch groentepakket hoefden op te halen. We hoeven ons niet langer geïntimideerd te voelen door de enorme voorraad bietjes die iedere week groeide.

Niemand wordt gelukkig van bietjes. Die groenten lijken toch eerder bedoeld om koeien te voeren. Tuinbonen zijn best lekker voor een keertje, maar in de zomer blijven ze maar komen. We hebben inmiddels zoveel pompoenen dat we vooruit kunnen tot de eerstkomende halloween.

We zullen de wekelijkse lading ook wel een beetje missen, hoor. De wortelen waren lekkerder dan we ooit geproefd hadden. Tomaten konden we ons niet meer heugen met smaak. En waar vind je nog pastinaak en schorseneren en raapsteeltjes?

Gelukkig hebben gewone supermarkten ook steeds meer verantwoorde groenten. In de folder van de Lidl zag ik biologische pastinaak. En dat is natuurlijk de kant die het op moet. Dat je in de winkel geen scharrelworteltjes meer vindt, maar alleen nog vrije uitlooppeentjes.

(null)
Na drie moeizame dagen kan ik melden dat ik een beetje beter ben. Beter genoeg in ieder geval om vanmorgen achter het stuur van ons autootje te stappen en mezelf naar mijn werk te rijden. Het ging nog niet helemaal van harte, maar het begin is gemaakt.

De algehele malaise kwam in de loop van zondag opzetten. Ik neem aan dat het de heersende griep was. De nachten waren het moeilijkst. Ik ben gewend dat ik binnen vijf minuten in slaap val. Dan valt het niet mee als alle uren voorbijkruipen, vergezeld van een barstende hoofdpijn.

Dan denk je dus dat je de volgende nacht wel behoorlijk zult slapen, want je hebt nogal wat in te halen. Maar het valt niet mee om weg te doezelen als er voortdurend snot uit je neus loopt. Ik had de wekker gezet voor het geval ik fit genoeg was om dinsdag te gaan werken, maar ik was ruim op tijd wakker om te voorkomen dat hij ook echt zou aflopen.

Dan de afgelopen nacht. Ik kon niet zo gedraaid komen dat ik lekker lag. Ik had al aangekondigd dat ik weer zou komen opdraven, dus ik moest sterk zijn. Jammer dat we juist vandaag geen warm water hadden, dan gaat douchen toch minder spontaan. Al met al ging de eerste werkdag wel redelijk, maar ik denk toch dat ik zo maar weer even ga liggen.

Vast

IMG_2577.JPG
“Weet jij ons huisnummer?”, vroeg mijn man. “Ja”, antwoordde ik en ik vertelde hem het getal naast onze voordeur. Maar dat bedoelde hij natuurlijk niet. Hij bedoelde het nummer van onze vaste telefoon. “Nee, geen idee.”

Mobiele nummers zijn nog wel te doen. Zeker die van mijn man. Als je die twee keer hebt gehoord vergeet je die nooit meer, zo gemakkelijk. Ik had minder geluk bij het uitdelen van mijn mobiele nummer. Ik moet nog steeds nadenken als mensen mijn nummer vragen. Ik bel mezelf namelijk nooit.

Maar dan heb ik het nog niet gehad over onze vaste telefoon. Dat abonnement kregen we destijds opgedrongen toen we een pakket van onze kabelboer namen. Dat zat er nu eenmaal standaard bij. Sindsdien staat er een toestel ongebruikt op onze vensterbank. Geen van beiden gebruiken we dat apparaat ooit. Sterker nog: hij maakt zo’n raar geluid dat we het niet eens doorhebben als er iemand belt.

Maar wat was nu eigenlijk ons nummer? Ik moest het opzoeken op internet. Ik heb het meteen ingevoerd in mijn adressenbestand. Voor als ik mezelf ooit wil bellen. Of voor als mijn man vraagt wat ons huisnummer is.

IMG_2567.JPG
Eindhoven heeft een probleem met zijn verkeerslichten. Dat hebben ze zelf toegegeven in de krant, maar er is geen geld om er iets aan te laten doen.

Ze hebben de stoplichten laten inregelen door studenten van de stoplichtenschool, want dat is lekker goedkoop. Resultaat is dat je regelmatig voor rood moet wachten, terwijl je weet dat er van geen enkele kant iets kan komen. Of dat de stadsbussen de logische volgorde helemaal in het honderd schoppen.

Dat heeft me al een keer een boete van zestig euro opgeleverd. Dan zie je dat auto’s voor rechtdoor groen hebben en auto’s voor rechtsaf rood. Dan weet je als fietser dat je voor niets staat te wachten en rijd je door. Helaas staat er dan soms een agent met een bonnenboekje verdekt opgesteld.

Ik heb besloten om er een positieve draai aan te geven. Ik maak er gewoon een spel van. Zoals vanochtend. De vragen waren: waarom staat dit verkeerslicht op rood? Is er ergens ander verkeer te bekennen? Duikt er ineens ergens een stadsbus op? Hoe lang duurt dit onnodige oponthoud? Ondertussen wacht ik rustig af. Het leven is een quizprogramma en ik laat me graag verrassen. Ergernis is een negatieve energie waar je vooral zelf last van hebt. Ik laat het los.

IMG_2558.JPG
Een week vroege dienst betekent dat ik vijf dagen om halfzeven moet beginnen. Omdat ik eerst nog de krant wil lezen op mijn iPad laat ik de wekker om halfzes aflopen.

Maar er moet zoveel meer in dat uur. Even Facebook en Twitter checken. Mezelf scheren. Kleren uitkiezen. Douchen. Wegen. Aankleden. Iets ontbijtachtigs naar binnen werken. Appie een hondenkoekje geven, want hij komt altijd even aantrippelen, hoe vroeg het ook is. Lunch klaarmaken om mee te nemen. Snel nog even mijn tanden poetsen.

En vanmorgen moest ik ook nog het ijs van mijn autoruiten krabben. Dat kostte iets meer moeite dan de vorige keer, want het had best flink gevroren vannacht. Dus eigenlijk was het helemaal niet zo vreemd dat ik met tien minuten vertraging op mijn werk arriveerde. Gelukkig beginnen ze zich daar pas na een kwartier zorgen te maken.

IMG_2552.JPG
Nu we het ergste winterweer wel zo’n beetje gehad hebben wordt het tijd om de balans op te maken. En om ons alvast voor te bereiden op het naderende voorjaar.

Eerst heb ik de stormschade opgeruimd. Hoewel het behoorlijk heeft gespookt is de dakkapel niet weggewaaid en ook de dakpannen zijn keurig op hun plek blijven liggen. Dat is toch altijd mijn grootste angst, dat ik het dak op zou moeten om ze weer terug te leggen.

Wel was onze tuinhaard omgewaaid, maar die is van blik, dus die hoef je alleen weer rechtop te zetten. Hetzelfde geldt voor de terrasstoel op ons balkon, die onder de harde wind was bezweken. Kinderspel dus.

Verder stonden er nog wat kamerplanten in de achtertuin. Die waren eigenlijk al afgeschreven en dus is het ook niet verwonderlijk dat ze die lichte nachtvorst niet hebben overleefd. Voor mij kan het niet snel genoeg 15 graden worden. Dan kan ik de kussens van onze tuinbank weer tevoorschijn halen. Tot die tijd vind je mij in een lekker warm ligbad. Lente maak je zelf.

IMG_2681.JPG
Weet je nog, de winter van 1997? Dat waren nog eens winters. 30 was ik toen de laatste Elfstedentocht werd geschaatst. Met de winters van tegenwoordig kunnen ze beter een paar marathonzwemmers inhuren.

Van mij hoeft die kou niet zo nodig. Die zware sneeuwbui van derde kerstdag was voor mij ook meer dan genoeg: zo, iedereen weet weer welk seizoen het is en nu kunnen we onze blik alvast richten op het voorjaar.

Ook wat stookkosten betreft, kan de winter mij niet kort genoeg duren. Liever dat je bij het opmaken van de rekening een paar honderd euro terugkrijgt in plaats van hetzelfde bedrag bij te moeten leggen.

Toch kan het om kwart over zes ‘s morgens nog best fris zijn. Daarom hul ik mij steeds in een dikke jas met handschoenen en muts voordat ik naar de auto loop. Vanmorgen moest ik zelfs ijs krabben, maar gelukkig vloog het ervanaf. Dat was in de winter van 1997 wel anders.

IMG_2541.JPG
Sommige mensen gaan op vakantie in Noord-Korea. Anderen gaan bungeejumpen of nemen een vogelspin als huisdier. Ik reis met de trein naar Tilburg. Living on the edge!

Het nadeel van het spoor is dat je nooit weet of je wel op je bestemming aankomt en zo ja: of je achterban je ooit nog thuis mag verwelkomen. Er kan onderweg natuurlijk van alles gebeuren: vallende herfstblaadjes, onaangekondigde sneeuw, een aanrijding met het een of ander. Alles is mogelijk.

Gistermiddag stapte ik rond zes uur in Tilburg op de trein naar Eindhoven. De deuren gingen dicht en daarna gebeurde er niets. En dat duurde ruim een uur. Op het perron patrouilleerde politie, maar de intercom zweeg in alle talen.

Mijn fantasie slaat dan op hol. Bankovervallers die zich verschanst hebben. Een uitbraak van ebola. Iemand die een satirisch tijdschrift heeft gekocht en de dientengevolge onvermijdelijke moslimterroristen. Een gaslek. Niemand vertelt je wat, maar gelukkig heb ik dan de telefonische hulplijn met de omroep nog. Het was iets met twee groepen vechtersbazen. Ik heb het overleefd. Met de groeten van de NS.

IMG_2529.JPG
Ik heb een haat-liefdeverhouding met mijn weegschaal. Hoewel mijn pogingen om van mijn obesitas af te komen op een iets lager pitje zijn gezet, zou het toch fijn zijn als hij iets meer de rol van objectieve waarnemer op zich nam.

Kort gezegd: mijn weegschaal roept maar wat. Het ene moment ga je erop staan en word je blij gemaakt met 80,2 kilo. Niet licht genoeg voor een BMI in groene cijfers, maar aardig op weg. Probeer je het vijf minuten later nog eens, is het ineens 80,6.

Maar omgekeerd komt ook voor. Dat je na een paar minuten, waarin er niets bijzonders is voorgevallen, ineens een paar ons bent kwijtgeraakt.

Ik heb besloten om me er niet aan te storen, maar er juist gebruik van te maken. Ik gun mezelf de laagste uitkomst. Moet die weegschaal maar beslissen wat hij wil en een consequente boodschap uitdragen. Ik gun mezelf het voordeel van zijn twijfel.

Seks en geweld

IMG_2522.JPG
Zo af en toe mag ik van mijn man een film uitzoeken. Dan duwt hij wat geld in mijn handen en dan zegt hij: “Ga jij maar lekker naar de MediaMarkt.” Ik aanvaard dat altijd in dankbaarheid.

“Maar”, zegt hij er dan bij, “niet zo’n gewelddadige, hè!” Hij weet dat horror een van mijn favoriete genres is, maar dat kan hij niet verenigen met zijn eigen filosofieën als spiritueel medium. Hij gaat altijd uit van positiviteit en het goede in de mens en daar past mijn macabere filmvoorkeur niet zo bij.

Dus kom ik meestal thuis met een sprookje van Walt Disney of een natuurdocumentaire. Deze keer was het Frozen Planet van David Attenborough. Bij de BBC weten ze pas hoe ze dieren moeten filmen. En allemaal totaal onschuldig.

Hoewel: je krijgt achtereenvolgens te zien hoe zeehonden pinguïns verorberen en daarna zelf opgegeten worden door orca’s. Vervolgens worden kariboes aan stukken gescheurd door hongerige wolven. Een en al geweld dus. En seks, dat ook. “Parende ijsberen stellen prijs op hun privacy”, vertelt Attenborough. Om daarna met zijn camera alles in detail vast te leggen voor miljoenen kijkers. Dierenporno, dat is het!