Categorie: Uncategorized

IMG_2116.JPG
Ik heb de laatste dagen last van tegenweer. Niet van regenweer, in tegendeel!

Mijn gewicht jojoot de laatste weken tussen de 81 en 83 kilo. Mijn buikomvang zit nog steeds niet heel ver onder de fatale 102 centimeter. Daarom probeer ik zo vaak mogelijk naar mijn werk te fietsen. Ieder fietstochtje helpt.

Maar dan moet mijn rooster natuurlijk wel meewerken. Als ik al om halfzeven ‘s morgens moet beginnen of pas om halfelf ‘s avonds klaar ben, neem ik toch liever het autootje. Of als het KNMI voorspelt dat het keihard gaat regenen en waaien.

Steeds als ik vanuit mijn autootje naar buiten kijk, is het vervolgens het mooiste weer van de wereld. Dat schiet niet echt op zo.

IMG_2175.JPG
Ik wil hier niemand de zwartepiet toeschuiven, maar die hele discussie hebben wij nu wel een beetje gehad. Wij hebben geen kinderen en Appie gelooft al jaren niet meer in het ***kinderen niet verder lezen*** sprookjesfiguur.

Onze Franse bulldog maakt het niet uit of de kindervriend zwart, peperkoek- of kaaskleurig is. Hij vindt het namelijk allemaal maar onzin, want de beste kerel ***waarschuwing*** bestaat helemaal niet echt. Het is een ***ogen dicht*** verklede Nederlander/medelander. De echte Sinterklaas was een Turk en is ***opgepast*** al eeuwen dood.

Voor Appie is iedereen gelijk. Zo liet hij vanmiddag ook weer blijken tijdens zijn uitlaatronde.

Halverwege kwamen we een erg donkere meneer tegen. Ik pak Appies lijn dan altijd wat korter, want hij doet lelijk tegen iedereen die hij niet kent. Omdat mensen daar bang van kunnen zijn, groet ik altijd vriendelijk om te laten merken dat dat niet nodig is. Omdat de man niets terug zei, liet Appie in het voorbijgaan een scheet. Onze hond mag dat, want die is zelf ***niet verder vertellen*** ook zwart.

IMG_2105.JPG
Webcare wordt steeds belangrijker, zeker voor de media. Daarom mocht ik een training van twee dagen volgen, maar er zijn nog veel andere bedrijven die daar wat van zouden kunnen leren. Zo moet het niet.

* Nummer van Doctor Who Magazine niet ontvangen.
* Gemeld via formulier op website.
* Melding mislukt, bericht dat ze contact met mij zullen opnemen.
* Paar dagen afgewacht, maar niets vernomen.
* Nog een paar keer geprobeerd, maar gaat steeds hetzelfde.

* Dan maar een mail gestuurd.
* Automatische ontvangstbevestiging: ze zullen terugmailen.
* Paar dagen afgewacht, maar niets vernomen.
* Nog een paar keer geprobeerd, maar gaat steeds hetzelfde.

* Dan maar gebeld.
* Vriendelijke Engelse mevrouw aan de lijn.
* Vertelt dat ze het betreffende nummer van Doctor Who Magazine niet meer hebben.
* Ze gaat op zoek naar andere oplossing, zal binnen twee weken wat laten horen.
* Twee weken afgewacht, maar niets vernomen.

* Nog maar een keer gebeld.
* Andere vriendelijke Britse mevrouw.
* Zelf oplossing aangedragen: als jullie mijn abonnement met twee nummers verlengen, bestel ik het ontbrekende nummer wel op eBay.
* Vond ze een goed idee.

IMG_2097.JPG
Vorige week onderging ik deel 1 van een webcaretraining. Ik schreef hier toen hoe raar ik vond dat mij gevraagd werd mijn eigen laptop mee te brengen. Ik wist toen nog niet dat die computermuis nog een staartje zou krijgen.

Ik heb zelf een laptop uit de vroege Middeleeuwen. Zo eentje met een zwengel in plaats van een startknop. Omdat ik daarmee niet op de cursus gezien wilde worden, stond er toch een schootcomputer voor me klaar. Het kon dus wel.

Vrijdag kreeg ik een telefoontje van de cursusleider. De laptop was gejat uit zijn auto. Misschien was het verstandig om de nodige wachtwoorden te wijzigen.

Wat bleek het verhaal? De docent vond dat het trainingsinstituut met verouderde apparatuur werkte. Daarom had hij gevraagd zelf een laptop mee te brengen. De computer die hij voor mij geregeld had, was er een van hemzelf en die had hij tegen beter weten in in zijn auto laten liggen. En nu voel ik me dus schuldig. Een beetje.

IMG_2091.JPG
Gisteren heb ik een quitapelusas gekocht. Tenminste zo noemen ze dat in Spanje. In Duitsland heet het een Fusselentferner. In het Nederlands zou het een pluizenverwijderaar heten, maar daarvoor was geen ruimte meer op de verpakking.

Vorig jaar rond kerst bestelden wij onze hoekbank en in maart werd hij eindelijk bezorgd, want zo gaat dat met meubels. Dolgelukkig waren we, totdat de stoffen bank helemaal onder de pluizen kwam te zitten.

Op zoek naar het telefoonnummer van de meubelzaak om mijn beklag te doen, bladerde ik door de servicefolder. Daarin kwam ik een tekst tegen dat dat ‘pillen’ normaal was. Dat hoort erbij en dat verschijnsel ga je te lijf met een soort van tondeuse voor je bank.

Zo komt het dat ik gisteren onze bank heb geschoren. Hij werd zo glad als een babybilletje. Tenminste, dat denk ik, want ik weet niet hoe glad babybilletjes zijn. Bijkomend voordeel is dat je er ook je jas of trui mee onder handen kunt nemen. Hier voortaan geen pluizen meer.

IMG_2086.JPG
Mijn man en ik zijn altijd wat eerder in de stemming voor officiële feestdagen dan normale mensen. Terwijl anderen keurig wachten tot de avond van 31 oktober, hebben wij ons huis nu al feestelijk aangekleed in de sfeer van Halloween. Wij zijn een beetje raar in die dingen.

Op onze voordeur hangt doorgaans een bordje met de tekst ‘Home Sweet Home’, maar dat heeft plaats moeten maken voor een jute doek waarop ‘Happy Halloween’ staat. Het woonkamerraam wordt gesierd door twee bloederige handafdrukken, eventueel ook geschikt om potentiële inbrekers af te schrikken.

Als ik thuis kom, hangt het doek opvallend genoeg steeds met de achterkant naar voren. Het is alsof de duvel ermee speelt.

Nu zijn er diverse oorzaken mogelijk. Wellicht is het doek dusdanig uit balans dat de achterkant zich nu eenmaal liever naar voren keert. Misschien krijgt de wind er alleen vat op als het doek de juiste kant op kijkt. Of er woont hier een halloweenhater in de straat die niet gediend is van die duivelse praktijken.

Uitnodigend

IMG_2081.JPG
Telkens als ik voor mijn werk een cursus mag volgen, denk ik weer dat ik het verkeerde vak heb gekozen. Was ik maar cursusleider geworden.

Opleidingsinstituten vragen werkelijk enorme bedragen voor een dagje bijscholing. Bedragen waarvoor ikzelf een veel grotere inspanning moet leveren. Natuurlijk is dat niet helemaal eerlijk, want van dat bedrag moet natuurlijk veel meer betaald worden: het gebouw, de lunch, het kladblokje, de pen, de schoonmaakster, het wc-papier en het koekje bij de koffie om maar wat te noemen.

Toch was ik verrast toen de cursusleider vroeg of ik mijn eigen laptop kon meebrengen. Nee, dat ga ik dus niet doen, dacht ik bij mezelf. Toen ik de gedeelde bestanden op Google Drive zag, dacht ik dat ze zich ook de kosten van een boek wilden besparen, maar dat viel achteraf mee.

Het opmerkelijkste overkwam mijn collega (we gingen met zijn tweeën). Zij vroeg of ze haar nog een uitnodiging konden mailen, want die had ze niet gekregen. Maar dat waren ze niet van plan. Dat moest ze maar aan mij vragen, want ik had er wel één gehad.

IMG_2075.JPG
Twitter, Facebook, LinkedIn. Allemaal gratis, maar je betaalt ervoor met je privacy. Dit soort social media weten meer van je, dan je eigen moeder. Tenminste, dat zouden ze graag willen, maar in de praktijk valt dat een beetje tegen.

Twitter vraagt mij met enige regelmaat: “Ken jij… ?” “Nee”, zeg ik dan tegen Twitter, “wie zijn die mensen in godsnaam?” Als er toevallig iemand bij zit die ik wel ken, heb ik meestal weinig behoefte om die aan mijn Twitterlijstje toe te voegen. Anders had ik dat namelijk al gedaan.

Facebook vraagt regelmatig of ik me bij een groep wil aansluiten. De groep voor autisten lijkt Facebook wel een goed idee. En dat voorstel krijg ik niet één keer, maar keer op keer. Wat weet Facebook dat ik niet weet?

LinkedIn bestookt mij met vacatures waar ik op zou kunnen solliciteren. Om onbekende reden vindt LinkedIn dat ik een goede psychiater zou zijn. Als journalist heb ik misschien wat mensenkennis, maar voor de functie van psychiater zou ik me toch echt moeten laten omscholen. En bovendien: wie wil er nou een autistische psychiater?

IMG_2069.JPG
Hoe herken je een asielhond? Aan zijn verjaardag. Als ze niet weten wanneer het beest geboren is, geven ze standaard 4 oktober als geboortedatum mee. Zo voorkomen ze dat je twee keer per jaar feest moet vieren.

Wij haalden Appie op toen hij vier was. Alweer meer dan acht jaar geleden. Onze Franse buldog had een hekel aan kinderen en kon niet overweg met andere honden. Voor ons was dat geen probleem. Wij hebben geen andere honden en dat hij met zijn geblaf respect afdwingt bij de plaatselijke hangjeugd is alleen maar mooi meegenomen.

Op deze Dierendag viert Appie zijn dertiende verjaardag met een extra hondenkoekje en zoveel water als hij maar kan drinken.

Misschien is hij een paar maanden ouder of jonger, maar vaststaat dat hij inmiddels een respectabele leeftijd heeft bereikt. Hij wordt dan ook erg in de watten gelegd. Hier wordt de ouderenzorg nog niet afgebroken. Zoveel mantelzorg als Appie krijgt, maken niet veel honden mee. En daar hoeft hij niet eens jarig voor te zijn.

IMG_2060.JPG
Ach, laat ik eens gek doen, dacht ik vanmorgen, ik trek gewoon weer een blouse aan. Als ik mensen daar blij mee maak, dan neem ik dat extra strijkwerk gewoon op de koop toe.

Toen mijn man mijn kledingkeuze van de dag zag, reageerde hij kritisch. “Lief hoor, dat je weer een blouse hebt uitgekozen, maar deze kun je beter niet doen. Deze tekent je buik zo af.” Met mijn man weet je altijd precies waar je aan toe bent.

Desondanks heb ik me niet omgekleed, maar vanaf morgen kies ik gewoon weer gewoon een T-shirt met een poes of een hamster. De onverbloemde mening van mijn man, scheelt me wel weer wat werk. Dit bloesje wordt niet meer gestreken maar gaat linea recta in de Zak van Max.