Categorie: Uncategorized

IMG_2249.JPG
Nu de Top 2000 en het Glazen Huis alweer akelig dichtbij komen, wordt het hoog tijd voor de Wereldpeer 100. Een lijstje met honderd muziekjes om de laatste 34 dagen van het jaar op te leuken.

Ieder jaar op 28 november maak ik de eerste drie plaatjes van mijn droomlijst bekend op Facebook, Twitter en natuurlijk op deze blog. Waarom? Puur en alleen omdat ik dat leuk vind. In principe is de volgorde bepaald, maar gaandeweg kan er nog van alles wijzigen. Niets is immers zo veranderlijk als smaak.

Als geheugensteuntje vind je hier de top 10 van vorig jaar:
1 ( 4 ) Get The Party StartedShirley Bassey (2007)
2 ( 2 ) Bad ThingsJace Everett (2005)
3 ( 1 ) Wind It UpGwen Stefani (2006)
4 ( 3 ) Let Me Think About ItIda Corr vs. Fedde Le Grand (2007)
5 ( 6 ) Jai Ho (You Are My Destiny)Pussycat Dolls ft. A.R. Rahman (2008)
6 (10) OneJohnny Cash (2000)
7 (11) Not FairLily Allen (2009)
8 ( 5 ) C’est la vieNatacha Atlas & Jean Michel Jarre (1999)
9 ( 8 ) Sunset (Bird of Prey)Fatboy Slim (2000)
10 ( 9 ) SukiyakiKyu Sakamoto (1961)

De complete lijst van vorig jaar vind je hier. In de loop van de avond verschijnen daar de eerste plaatjes van dit jaar. Alvast een fijne Sinterklaas, Kerst en Oud en Nieuw!

IMG_2241.JPG
Mensen bestellen steeds meer via internet, wij ook. Dus wat doet de post? Die ontslaan hun personeel, zodat het iedere keer weer spannend is of je je bestelling ook echt ontvangt: een Postbodeloterij als het ware.

Een tijdje terug schreef ik hier dat ik mijn favoriete maandblad niet had gekregen. Naar, want mijn collectie moet natuurlijk wel compleet blijven.

Dat tijdschrift moet uit Engeland komen en hoewel de uitgever een mooi internetformulier heeft voor als er iets misgaat, was er geen doorkomen aan. Mailen, wachten, bellen, wachten, het was één grote janboel. Uiteindelijk wilden ze het blad wel opsturen, maar het betreffende nummer was op.

Daarom bedacht ik een oplossing: als jullie mijn abonnement met twee nummers verlengen, koop ik het zelf wel op eBay. Probleem opgelost! Tot mijn verrassing lag er een paar weken later toch nog een exemplaar op de deurmat. Ze hadden er blijkbaar toch nog één gevonden. Heel netjes, maar nu heb ik er dus twee. Ruilen?

IMG_2235.JPG
Het is alweer een week achter de rug, maar het is er nog niet van gekomen om een stukje te schrijven over GLOW, het kunstzinnige lichtfestival hier in Eindhoven. Het werd dit jaar voor de negende keer gehouden, maar mijn man en ik waren er pas voor het eerst bij.

Andere jaren vonden we het te koud, te nat of te druk. Dat het er dit jaar wel van kwam, was vooral te danken aan Bas die alvast kaartjes had geregeld. Voor GLOW zelf heb je geen kaartjes nodig, maar wel voor een voorstelling in een kerk en voor een diner in het donker.

Een blindeninstituut wilde de deelnemers laten ervaren hoe het is om niets te kunnen zien. Daarvoor was een ruimte in een oud fabriekspand totaal verduisterd.

Vooral die maaltijd was spannend. Ik bras mezelf normaal al helemaal onder. Laat staan in het donker. Alles moest op de tast, maar gelukkig was er niemand die het zag als je op tafel of op je kleren morste. Het viel mee. Sterker nog: ik was niet degene die uitschoot bij water inschenken en de rest van de avond aan een natte tafel moest zitten. Gelukkig maar.

IMG_2228.JPG
De Postcodeloterij zijn net hoeren. Als Unilever zichzelf als duurzaam op de kaart wil zetten, werkt de loterij daar vrolijk aan mee. Mijn man en ik zijn ook net hoeren. Wij gingen namelijk met onze gewonnen waardebon naar de Albert Heijn om ons tegoed van 12,50 euro aan duurzame producten uit te zoeken. Het is toch geld.

Unilever heeft nu dus ook producten die duurzaam, dus niet schadelijk voor onze planeet zijn. Goh, dat zou tijd worden! Verwar het vooral niet met gezond, want dat staat daar helemaal los van. Ik kan me niet voorstellen dat instantmixen voor exotische gerechten of sausjes iets bijdragen aan je lichamelijk welzijn.

Dus wij met ons winkelmandje op jacht. Uiteindelijk werden het geen Knorr- of Unox-producten, maar van de Puur en Eerlijk-huislijn van Albert Heijn. Daar hadden we toch een beter gevoel bij. Al zou het me niet verbazen dat die spullen met een omweg ook van Unilever afkomstig zijn.

Het is natuurlijk goed dat Unilever en Albert Heijn duurzame producten verkopen. Maar dat doen ze alleen omdat ze daar goud geld aan kunnen verdienen. Bewuste consumenten zijn immers bereid om daar grof voor te betalen en daar pikken ze graag een graantje van mee.

IMG_2220.JPG
Door de dag heen moet ik aan heel wat verleidingen weerstaan. Het begon al met jarige collega Yoeri: “Wil je een mini-Mars? Wil je een mini-Twix? Wil je een mini-Milkyway? Wil je een mini-Snickers of een mini-Bounty?” Maar ik moet sterk zijn: “Nee, nee, nee!”

Daarna was er de vergaderlunch met heerlijke belegde broodjes, maar van mijn dieet mag ik geen koolhydraten. Stiekem heb ik vooraf al een schaaltje gevuld bij de saladebar en in mijn eentje opgegeten. Even dacht ik nog: zal ik alleen het beleg opeten, maar ik heb het niet gedaan. Ik geloof niet dat er iemand was die zag hoezeer ik leed.

‘s Middags was er stagiair Joris die chocoladepepernoten in de aanbieding had. Een dubbele zonde: koolhydraten en suiker.

Ik kan het allemaal laten staan omdat ik weet dat er ‘s avonds lekker voor mij gekookt wordt. Vandaag een omelet met spek, prei, peterselie en knoflook. Dat mag allemaal en dat maakt veel goed.

IMG_2338.JPG
Verandering van uiterlijk doet begeren, om maar eens op een bekende uitdrukking te variëren. Daarom werd het tijd om afscheid te nemen van mijn ringbaardje. Het afgelopen jaar zorgvuldig gekweekt en onderhouden.

Maar al dat gedoe met tondeuses en schaartjes werd me uiteindelijk toch te veel, waardoor ik meer weghad van een zwerver dan van de d’Artagnan die ik eigenlijk voor ogen had.

Het afscheren werd een heuse striptease. Steeds ging er een stukje af en daarna maakte ik telkens een foto die ik de volgende omschrijvingen meegaf: No Surrender, Village People, Deep Throat, Charlie Chaplin (of die andere ‘Great’ Dictator) en uiteindelijk Ouwe Peer. Hoewel, met zo’n blotebillengezicht zie je er natuurlijk een stuk jonger uit.

Ik ben al aan het nadenken wat de volgende verrassing wordt. Een verwend publiek mag je natuurlijk niet teleurstellen.

IMG_2190.JPG
Voor mijn verjaardag had ik een lichtsnoer met tien gekleurde lampen in de tuin opgehangen. Feestelijk, maar wel stroomvreters. 10 keer 25 watt is namelijk 250 watt.

Omdat we ze tijdens de lange winteravonden wilden laten hangen, besloot ik naar het Zweedse woonwarenhuis te gaan om daar een partij spaarlampen te halen. Wit weliswaar, maar ook leuk. En 10 keer 7 watt is maar 70 watt. Goed voor de portemonnee en voor het milieu dus.

Dat laatste wordt helaas enigszins tenietgedaan door de hoeveelheid plastic waarin IKEA die lampen verpakt. Van dat plastic waar je met een schaar nauwelijks doorheen komt. Alsof dat niet gewoon in een kartonnen doosje kan. Of los.

Nadat ik de lampen had afgerekend, vroeg ik aan de caissière of ik een tasje mocht om ze in te doen. Nee, dat mocht niet: “Tasjes zijn 25 cent, meneer.” O ja, want tasjes zijn slecht voor het milieu. Dit in tegenstelling tot overbodig verpakkingsmateriaal.

IMG_2307.JPG
Sommige voor de hand liggende dingen heb ik nog nooit gedaan. Eén daarvan was een bezoek aan het Rijksmuseum in Amsterdam. Daarom treinde ik gisteren met ‘mijn vrouwen’ Mariëlle en Karin naar het noorden.

Met allerlei buitenlandse musea in het achterhoofd is het Rijks niet eens zo enorm groot. In een dag is dat prima te doen. Ware het niet dat die guppen om vijf uur het slot erop gooien. Van zo’n internationale trekpleister zou je verwachten dat ze ook ‘s avonds open zijn. Maar wat wil je? Ambtenaren.

Dat werd dus een wedstrijd snelslenteren langs alle kunstobjecten. Het hoogtepunt was natuurlijk De Nachtwacht. Die drie Van Goghjes waren daarmee vergeleken maar een troostprijs.

We merkten dat we alle drie inmiddels ‘oude meesters’ beginnen te worden. We lieten een groot deel van de collectie voor wat ze was om in de Rijkslunchroom tot rust te komen. In het Rijksmuseumwinkeltje ging ik op zoek naar iets leuks voor Anton. Hij was niet mee, want hij houdt niet zo van musea. Het werd het Melkmeisje in Playmobil. Dat is meer iets voor hem.

IMG_2243.JPG
Zo af en toe doen mijn man en ik een dieet. Al is het maar om even snel wat kilo’s kwijt te raken die er de afgelopen maanden stiekem bijgekomen zijn. Het vlees is namelijk zwak.

Met name de nasleep van mijn verjaardagsfeestje kwam hard aan. Ik ben nog van de generatie dat je geen eten mag weggooien: “Dat kun je niet maken! De zwartepietjes in Afrika zouden er dankbaar voor zijn!” Dat betekent dat we de afgelopen week alles wat over was, naar binnen hebben gewerkt.

Om toch weer onder de heilige 102 centimeter te komen, gaan we nu dus lijnen. Het Ducan-dieet. Het is maar goed dat we niet meer vegetarisch eten, want volgens dat afvalplan mag je onder meer vlees, vis, kaas, eieren en groenten eten.

Wat je moet zien te vermijden zijn koolhydraten en suikers. Dat betekent dus geen aardappels, pasta, rijst of brood. En veel water drinken in plaats van koffie of frisdrank. Ik zag mezelf al knagen op een wortel, maar dat mag ook niet: te veel suiker…

IMG_2238.JPG
Sommige dingen zijn moeilijk te begrijpen. Dat geldt onder meer voor de koffie-automaten bij mij op het werk.

Uit die apparaten komt zeer acceptabele koffie, maar er is wel iets vreemds mee aan de hand. Ik drink doorgaans zwart. Daarvoor druk je eerst op ‘koffie’, daarna op ‘zwart’ en vervolgens op ‘start’. Drie knopjes dus. Daarna moet je wachten, nog even wachten en nog wat langer wachten en dan heb je je bakkie pleur.

Maar de automaat heeft ook een sneltoetsfunctie. Voor zwarte koffie toets je 0-0-0-4. Vier knopjes dus en daarna duurt het wachten even lang, zo niet nog langer. Hoezo sneltoetsen, dus?

Een collega probeerde het mij uit te leggen. De eerste manier duurt volgens hem langer omdat de automaat na iedere keuze even moet nadenken. Bij de sneltoetsmethode hoeft dat maar één keer. Daar ging het dus mis. Op het moment dat koffie-automaten begonnen te denken.