Categorie: Uncategorized

Het leven is een aanschakeling van hoogte- en dieptepunten: carnaval, Valentijnsdag, ons 12-jarig huwelijksfeest. Maar wat is dan het dieptepunt, vraag je je misschien af. Dat moet dan de lekkage zijn, waarmee we gisteren werden geconfronteerd.

Onder ons appartement is een tunneltje, waardoor auto’s naar de binnenplaats kunnen rijden. Gisteren kwam een buurman vertellen dat er daar water naar beneden druppelde en dat moet wel haast uit onze woning afkomstig zijn.

Erg verwonderlijk is dat overigens niet, want ons appartementengebouw wordt veelvuldig geplaagd door lekkages. Zeker drie of vier in een jaar tijd. Zoveel dat het eigen risico per schadegeval omhoog moest omdat de opstalverzekering anders onbetaalbaar werd. En nu zijn wij dus het spreekwoordelijke haasje.

Enigszins ontdaan door deze ellende besloot ik maar naar mijn werk te rijden. Maar eerst moest ik nog langs het meubelplein want ik had me voorgenomen om Anton voor onze trouwdag iets leuks voor in huis te geven. Het werd een mooie vaas. Toen ik later mijn collega’s over alle tegenslag vertelde, had een van hen een prima oplossing: dan zet je die vaas toch gewoon onder dat lek.

Witlof

Zo, carnaval zit er weer op. Het was een combinatie van bier en hoempamuziek met als hoogtepunten ‘Jacqueline, waar is de vaseline?’ en ‘Keneu, keneu, keneu’. Maar het was vooral erg gezellig.

Groot voordeel is dat de kroeg hier letterlijk aan de overkant is. We hoefden dus alleen maar de straat over te steken. Gemakkelijker konden ze het niet maken.

Uiteindelijk zijn we drie avonden op stap geweest. Vrijdag na mijn avonddienst, zaterdag en zondag. Op maandag moest ik weer werken, dus besloten we de laatste dag wat eerder te beginnen. Dan konden we ook wat eerder naar huis. Maar dat moet je dan natuurlijk wel doen, anders werkt het averechts. Maandag verliep dus een beetje moeizaam.

Carnaval wordt dit jaar op de voet gevolgd door Valentijnsdag. Mijn man heeft een witlofschotel gemaakt: ‘From Anton Witlof’. Als ik dit stukje af heb ga ik zoute pinda’s voor hem halen, want daar houdt hij zo van. Van mij en van zoute pinda’s.

I saw the shower already hanging, maar desondanks viel het een beetje tegen dat op carnavalszaterdag het pakje met mijn carnavalspakje nog niet was aangekomen. Het moest helemaal uit Engeland komen, maar met tien euro verzendkosten en een maand de tijd had dat toch best mogen lukken.

Ik had het pakje via eBay besteld en de verkoper had me verzekerd dat mijn kostuum echt onderweg was en zeker op tijd zou arriveren. Maar helaas. Nu moet ik hem laten weten dat hij zijn pakje mag houden en het mag steken where the sun doesn’t shine. En of hij zo vriendelijk wil zijn mijn geld terug te storten, anders stuur ik de creditcardmaatschappij achter hem aan.

Gelukkig was er nog Bol.com, want die heeft je pakje de volgende dag op de mat liggen. Maar een harlekijn is geen Señor Bones en ik had me zo verheugd op mijn personage van de Mexicaanse Dia de los Muertos.

Om het allemaal toch nog een beetje op zijn plek te laten vallen, hoop ik dat Anton mij vanavond een schedelhoofd wil schminken. Dan ben ik weliswaar geen Señor Bones, maar een horrorharlekijn doet het ook altijd goed.

 

 

 

Ik weet het nog goed. Het was op Black Friday, vrijdag 24 november. De blu ray van het nieuwste seizoen van Doctor Who kostte maar 30 Britse ponden en geen verzendkosten, een koopje dat ik niet kon laten gaan.

Ik wist wel dat het met gratis verzending wat langer zou gaan duren, maar het is nu bijn tweeënhalve maand later en ik wacht nog steeds. Mailtjes waarin ik informeer hoe het ermee staat, worden niet beantwoord. Gelukkig is er dan de verzekering van de creditcardmaatschappij. Die boekt het bedrag gewoon terug en dan zoeken ze het bij de webshop maar lekker uit.

Nee, dan woensdag 17 januari. Op die dag bestelde ik het Day of the Dead Señor Bones Costume. Eigenlijk bedoeld voor halloween, maar ook uitermate geschikt voor carnaval. Zaterdag 27 januari moest hij er zeker zijn, ruim op tijd voor de feestdagen.

Niet dus. Navraag leerde dat mijn bestelling pas later was verzonden, maar ze kwam er nu echt aan. Ik ben benieuwd. Vier dagen hebben ze nog de tijd. Zul je zien dat ik weer carnaval moet vieren in dat ijsberenvel dat ik altijd draag met die dagen. Leuk hoor die internethandel, maar het zou betrouwbaar moeten zijn.

M4a

Wie van mijn lieve lezertjes weet er wat m4a is? Ikzelf weet het pas sinds kort en wat mij betreft is het belangrijkste dat m4a niet mp3 is. Ik zal het even uitleggen.

Tegenwoordig zweert iedere muziekliefhebber bij Spotify of Deezer, maar ik vertrouw niet op die diensten. Ik geloof niet dat een algoritme kan voorspellen welke muziek ik mooi vind. Geef mij maar mijn ouderwetse iPod Classic. Dan bepaal ik zelf wel wat er voorbijkomt.

Er is alleen één nadeel. Het volume jojoot alle kanten op. Sinds kort ben ik erachter dat dat komt doordat er mp3’s en m4a’s op mijn iPod stonden. Voor de nitwits: mp3 is gecomprimeerde audio en m4a is mp4 (gecomprimeerde audio/video) maar dan zonder de video. Mp3 krijg je als je muziek downloadt en m4a als je cd’s importeert in iTunes (tenzij je dat anders instelt, maar ik wist niet dat dat kon).

Het probleem blijkt te zijn dat mijn iPod het geluidsniveau van mp3 en m4a niet op elkaar af weet te stemmen. Daarom heb ik alle m4a omgezet in mp3. Nog best een karwei, zeker als je er pas later achterkomt dat het slimmer had gekund. Maar nu is alles van dezelfde codering en ook even hard. Dat betekent dat ik in de auto veel minder aan de volumeknop hoef te draaien en dat scheelt weer op de snelweg. Veiligheid voorop.

Als journalist ga ik al een hele tijd mee. Ik weet nog dat er tijdens mijn opleiding her en der elektrische typmachines stonden. Met een correctielint, dat was al heel wat. Als je iemand ging interviewen nam je een schrijfblok mee, waarop je de antwoorden in telegramstijl neerpende.

Sindsdien heb ik vrijwel altijd in de binnendienst gezeten. Als je iemand wat wilde vragen, ging dat per telefoon met een briefje ernaast voor de aantekeningen.

Het was dus een hele tijd geleden dat ik er voor een artikel opuit ging. Het was voor een verhaal voor de komende Versus, het tijdschrift van de Fameuze Fanclub waarin de liefhebbers van Suske en Wiske zich verenigd hebben. Ik ging een kijkje nemen bij de maker van de inmiddels 150 beeldjes van deze striphelden en alle randfiguren.

Ik deed dat gewapend met een iPhone. Om foto’s te maken en het gesprek op te nemen. De plaatjes zagen er prima uit en de opnames waren veel nuttiger dan het blocnootje van vroeger. De app die de tekst automatisch uitschreef, kwam vooral met wartaal op de proppen. Daar heb je in deze moderne tijden dus gelukkig nog steeds een journalist voor nodig.

Omdat ik een weekje vrij heb, heb ik de januaristorm des doods beleefd vanuit mijn bed. Ervan overtuigd dat het wat ons betreft allemaal wel los zou lopen, besloot ik niet overeind te komen, maar me nog een keer om te draaien.

Dat was af en toe nog best spannend, want van de andere kant van het slaapkamerraam hoorde ik allerlei geluiden die ik normaal niet hoor als ik nog wat lig te doezelen. Het zullen onze wegwaaiende planten wel zijn, dacht ik, maar die waren door de winterkou toch al het meeste van hun aantrekkingskracht kwijtgeraakt. En onze antieke Egyptische poort klinkt anders.

Er bleek inderdaad weinig aan de hand. Toen de wind was gaan liggen, nam ik een kijkje op ons stukje van de galerij. Zelfs de planten die bij het minste geringste met pot en al naar beneden vallen, hingen nog keurig op hun plek aan de balustrade. Alsof er nooit iets gebeurd was.

Vandaag zag ik pas dat onze achterburen wel getroffen waren. Zij kunnen voortaan zonder te klimmen vanaf hun balkon naar beneden springen omdat de afscherming die hen uit de wind moest houden, zelf is weggewaaid. Vervelend voor hen, maar ook voor ons. Het zit er namelijk dik in dat wij nog jaren tegen dat afgebroken scherm aan moeten kijken.

 

Zouden er nog mensen zijn die hun foto’s laten afdrukken om ze vervolgens in een album te plakken? Zelf moet ik daarvoor zeker vijftien jaar teruggaan in de tijd en tijdens mijn recente opruimwoede zijn alle fotoboeken in een doos naar de berging verdwenen.

Een paar jaar lang leek het me nog een geniaal idee om fotoalbums kant en klaar af te laten drukken, maar al snel kwam ik tot de conclusie dat dat ook te veel werk was. Exit Albelli en co.

Vanaf dat moment plaats ik mijn foto’s in de cloud en gebruik ik mijn tablet om er doorheen te bladeren. Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Alle plaatjes moeten namelijk eerst bewerkt worden en soms moet ik nog een andere uitsnede maken. Toch ook nog best veel werk.

Twee keer per jaar ga ik er eens goed voor zitten en vandaag heb ik het tweede deel van 2017 definitief ingeblikt. Om het nog makkelijker te maken heb ik ook nog even geregeld dat ze voortaan automatisch naar de wolk worden gestuurd. Dat scheelt weer een handeling. Leuker kan ik het niet maken, wel makkelijker.

“Een schizofreen is nooit alleen”, zei mijn moeder altijd en ze had gelijk. In mij gaat niet alleen een verzamelaar schuil, maar ook een weggooier en die twee zijn het niet altijd met elkaar eens.

In januari is doorgaans de opruimer aan de winnende hand. Als de kerstbomen zijn ingepakt en afgevoerd, weet hij vaak niet meer van ophouden. En nu ik een weekje vrij heb, heeft hij zelfs ons rommelkamertje onder handen genomen.

Dat was nog geen eenvoudige klus. We hebben simpelweg te veel spulletjes voor ons toch niet al te kleine appartement. Zelfs de berging is tot de nok toe gevuld en ook het schuurtje van schoonmoeder begint al aardig vol te raken. Dat betekent dus dat er spullen weggegooid moeten worden. Apparaten, een tapijt, een stoel, vazen, bloempotten en andere frutsels.

De beloning van zulke opruimwoede is het afsluitende bezoek aan de milieustraat. Het is altijd weer een feest om je gescheiden afval in de juiste containers te kieperen. Liefst gaat er dan ook nog een wals overheen, maar dat mocht deze keer niet zo zijn. Desondanks: een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd en dat kan deze schizofreen wel gebruiken.

Daar sta je dan met je goede voornemen. Meer stukjes schrijven in 2018. Nou, mooi niet dus. Op 14 januari volgt hier update nummer twee. Een samenvatting van het voorafgaande.

Het was dan ook echt een gekkenhuis in de Wereld van Peer. Zo moest alles wat Anton in de aanloop naar de feestdagen zo zorgvuldig had opgebouwd, weer worden afgebroken. Omdat het eerste weekend van dit jaar zo laat viel, heeft kindje Jezus dit jaar zelfs de drie koningen mogen ontmoeten. Doorgaans is hij op 6 januari allang weer in een krant gewikkeld en steken wij goud, wierook en mirre in eigen zak. Voor wie niet weet wat mirre is: dat werd gebruikt als balsem bij begrafenissen. Altijd handig.

En dan was er de eerste nieuwjaarsreceptie van ons appartementengebouw. Veel bewoners hadden zich in het cafeetje om de hoek verzameld om elkaar de beste wensen te wensen. Ik kwam pas later want onze nieuwe hoofdredacteur kwam dezelfde avond met zijn nieuwjaarsboodschap waarin hij vertelde wat hij met onze omroep van plan was.

Maar het drukst was ik met de introductie van ons nieuwe redactiesysteem. Ik moest aan zoveel mogelijk collega’s uitleggen hoe we in de toekomst op onze website gaan publiceren. De meeste toehoorders reageerden enthousiast. Een enkeling had er meer moeite mee: “Dat is anders. Ik haat anders.” Moppersmurf bestaat echt.