Categorie: Uncategorized


Er was een tijd dat ik de MediaMarkt een prima winkel vond. Ondertussen vraag ik me af of de elektronicazaak zoveel is veranderd of dat ik het bedrijf steeds minder goed kan verdragen.

Ik kom er niet vaak meer, want als je er durft binnen te lopen, ben je meteen doelwit van allerlei agressieve verkooptechnieken. Als je een tablet durft te kopen, moet je er eigenlijk nog een dure verzekering bij nemen ‘voor als je hem in het water laat vallen of erop gaat zitten’. Als je een tv koopt krijg je 200 euro korting als je energie gaat afnemen bij leverancier X, maar die betaal je later natuurlijk dubbel en dwars terug.

Helaas is de MediaMarkt zo’n beetje de enige winkel die nog films verkoopt. Nu de concurrentie is uitgeschakeld is de prijs ook meteen een stuk hoger. Daarom wacht ik steeds tot ze weer een 3 voor 2 actie hebben. Helaas had vestiging 1 maar twee van de drie films op mijn verlanglijstje. Dan maar naar vestiging 2. Ook maar twee van de drie. Dan maar op internet bestellen.

Tijdens de verhuizing had onze blurayspeler het loodje gelegd. Toen ik een medewerker vroeg waar ze stonden, zag ik hem al in de handen wrijven. Hij wilde me duidelijk een luxe exemplaar aansmeren. “Ik zoek die afgeprijsde van 49 euro uit de folder”, zei ik. “Dat kan ook”, antwoordde hij. “Maar er zit geen hdmi-kabel bij”, probeerde hij nog in een poging de korting terug te verdienen met een kabeltje dat veel te veel kost. “Heb ik al”, reageerde ik en ik liep snel naar de kassa. Ik ben toch niet gek?


Boodschappen doen bij de sanitairwinkel is als meespelen in de Postcodeloterij. Winnen we deze keer de peperkoek, het kookboek of staan we met lege handen? Spannender kunnen we het niet maken.

In ons nieuwe appartement komt een grote badkuip. Wel jammer dat de loodgieter moest vaststellen dat ze een standaardafvoer hadden meegeleverd. Dat had een verlengde afvoer moeten zijn. Dan maar weer een ritje naar Eindhoven.

Nee, die hadden ze niet op voorraad. Maar misschien had hij in het magazijn nog een alternatief liggen. Van een ander merk en in een geopende doos, maar hij wist zeker dat hij compleet was. “Ik weet zeker dat hij compleet is”, zei hij. “Compleet, dat is hij. Ik weet het zeker.” Wel jammer dat de loodgieter moest vaststellen dat de afsluitplug ontbrak en dan blijft er geen water in de badkuip staan. Dan maar weer een ritje naar Eindhoven.

“Nee, die plug heb ik niet op voorraad”, zei de man van de sanitairwinkel. “Maar je kunt wel even langs de groothandel rijden, dan leggen ze hem daar klaar. Ik weet 99 procent zeker dat het de juiste is.” Een ritje naar de andere kant van de stad waar de plug klaarlag. Waarschijnlijk de juiste, maar dat ene procentje voorbehoud maakt het toch weer spannend.

Afvoer


Als je je handen vol hebt met de verbouwing van je nieuwe appartement, moet je af en toe de tijd nemen voor een break. Het uitje van de afdeling Nieuwe Media kwam dan ook als een welkome afwisseling.

We hadden om twaalf uur afgesproken in Den Bosch. Na een lunch moesten we ons om tien voor halftwee melden bij de Jeroen Boschvaartocht over de Binnendieze. Voordat ik de bus nam, kon ik thuis mooi nog wat klussen uitvoeren.

Maar toen bleek dat er een verkeerde afvoer was geleverd bij de badkuip. Dat betekende een spoedrit naar de leverancier, die het onderdeel niet op voorraad had. Hij stuurde me nog even naar een concurrent, maar die had ook niet de juiste. Weer terug naar nummer één. Hij had nog wel een andere afvoer liggen. In een geopende doos, maar wel compleet. “Oké, doe dan die maar.” 

Snel thuis afgegeven en de eerste bus genomen. Uiteindelijk was ik precies op tijd voor de vaartocht. Alle deelnemers werden opgenoemd, behalve wij. Bij de volgende afvaart het zelfde verhaal. Nog maar eens goed op onze tickets gekeken. Het vertrekpunt voor de Jeroen Boschvaartocht was niet op de gewone opstapplek, maar helemaal aan de andere kant van de binnenstad. Eén troost: die plek zou ik nooit op tijd gehaald hebben. Dan maar een extra speciaalbiertje in een Bossche kroeg.


Ik wilde vandaag gaan schrijven over het uitje van de afdeling Nieuwe Media (“Ken je die mop…”) maar ik word ingehaald door de actualiteit. Vandaag moet ik natuurlijk een ei leggen over het Eurovisie Songfestival van gisteravond.

De Nederlandse afgevaardigde Douwe Bob was danig teleurgesteld met zijn elfde plaats. Hij is nog jong en kan zich niet meer herinneren dat er tijden waren dat we een moord zouden doen om alleen maar in de finale van het liedjesfeest te staan. Elfde van de 42 deelnemende landen is natuurlijk helemaal niet slecht.

Wij bouwden ons eigen feestje met ‘mijn vrouw’ Mariëlle die speciaal voor deze gelegenheid helemaal naar Valkenswaard was afgereisd. Wij hadden natuurlijk onze favoriet, maar die speelde geen rol van betekenis. Poli Genova uit Bulgarije (wat zou haar pornonaam zijn?) bleef steken op de vierde plek.

De organisatie was erin geslaagd om de puntentelling nog verder op te rekken en gelijk hebben ze, want daar draait het natuurlijk om. Sir Gay uit Rusland werd derde: “Knappe act, maar het nummer stelt weinig voor.” Miss Saigon uit Australië eindigde als tweede: “Mooie jurk, maar ik snap niet waarom mensen dit zo bijzonder vinden.” Winnaar werd Jamala uit Oekraïne: “Politiek mocht toch niet? En wat een dramatiek. Dit ga je echt niet meezingen op een Songfestivalfeestje.” We kunnen er weer een jaar tegen.


Een half jaar geleden was de rechtervoorband van mijn autootje slap. Een maand geleden weer. En vorige week weer. Als er vijf maanden tussen zit, denk je nog: toeval. Als er maar drie weken tussen zit, begin je je zorgen te maken. Tijd voor maatregelen.

Zolang je over 50-kilometerweggetjes naar je werk tottert, zal het gevaar nog wel te overzien zijn. Maar nu ik iedere dag over de snelweg moet, wordt het toch wel een beetje eng. 

Dus snel naar de bandenspecialist en uitgelegd wat er loos was. Die legde uit dat hij helemaal geen binnenband kon vervangen omdat een auto geen binnenband heeft. Kun je nagaan hoe weinig ik van auto’s weet.

Dus ging ik er maar vanuit dat het me een band ging kosten. Ook dat bleek niet te kloppen. Ze hadden daar een slimme oplossing voor met een knoop in een draadje. Vijftien minuten later en een tientje armer stond ik weer buiten. Dat zijn nog eens vakmensen.


“Hoe bevalt dat nou, zo’n loggia?”, vragen sommige mensen. Ik moet dan eerlijk toegeven dat het heel anders is dan onze voormalige achtertuin, maar dat we er intussen helemaal aan gewend zijn.

Toen we ons appartement kochten, hadden we nog allerlei mogelijkheden voor ogen. Het kon een rokershok worden, maar Anton rookt tegenwoordig elektrisch en rokende gasten hoeven van ons niet in een glazen hok. Het kon ook een hondenhok worden voor Billy, maar dan kun je aan het poetsen blijven.

Maar het is dus geworden waar het voor bedoeld is: een balkon, maar dan aan de binnenkant. Bij de zomerse temperaturen van de laatste dagen staan de deuren steeds wagenwijd open en is het er heerlijk. Je moet alleen opletten dat er geen insecten naar binnen vliegen.

Gisteren hadden we een dikke vlieg. Daar je kun je op jagen, maar zo’n beest wint toch. Hij kan namelijk naar plekken vliegen waar jij niet bij kunt. Maar uiteindelijk heeft hij het onderspit gedolven. Ik had hem gevangen in een portglas. Afgeleid door zoetigheid en alcohol. Om mijn goede wil te tonen heb ik hem buiten losgelaten en dankbaar vloog hij weg. Dat geeft een goed gevoel en een mepper geeft zo’n smurrie.


De kopers van ons huis stuurden een berichtje via Whatsapp: “Zijn jullie niet iets vergeten?” Gelukkig stuurden ze meteen ook een foto, anders hadden we het nooit geraden. Een foto van een keukenla met het grote bestek.

Maar dat mis je toch, zul je denken. Het was niet al ons grote bestek: de belangrijkste spullen hadden we al eerder meegenomen. Bovendien missen we het niet echt, doordat we hier nog geen keuken hebben. De meeste spullen heb je pas nodig als je kunt koken.

Maar die spullen kom je toch tegen bij het leegruimen van de keuken, zul je denken. Dat klopt, maar dat is in etappes gebeurd. Dan ging Anton aan de slag en dan ik. De een dacht waarschijnlijk dat de ander die la wel leeggehaald zou hebben.

Bij de laatste schoonmaakronde had de keuken ook niet de hoogste prioriteit. We wisten al dat de nieuwe bewoners de keuken naar de stort zouden brengen. Dan hoeft hij ook niet superschoon te zijn. Ik had later nog wel een paar kastdeurtjes opengetrokken, maar kennelijk niet die ene la. En dan krijg je dit soort ongelukjes. Gelukkig nog rechtgezet, want het keukengerei kunnen we niet missen.


Billy is een knappe hond. Hij zou niet misstaan op de laatste pagina van de zaterdagbijlage van de Brabantse kranten. In de rubriek ‘Dit ben ik’ vertelt een lezer over zijn of haar uiterlijk. Uiteindelijk moet de lezer zichzelf een punt geven.

De meeste mensen geven zichzelf een zeven of een acht, want zo zijn we. Tevreden over onszelf, maar toch ook een beetje bescheiden. En met die pukkel of die kale kruin hebben we inmiddels wel leren leven.

Billy zou zichzelf geen punt geven, want hij begrijpt die hele rubriek niet, maar in onze ogen verdient hij een negen of een tien. Er zijn namelijk niet veel honden die mooier zijn dan onze bordeauxdog. 

Enige minpuntje was zijn droge neus. Dat kan geen kwaad, maar ziet er niet zo feestelijk uit. Daarom gebruikt hij sinds kort een hydraterende crème. Niet van Oil of Ulay of Vichy, maar uiercrème van de Kruidvat. Het resultaat is wonderbaarlijk. Binnen een paar dagen had hij weer een ouderwetse natte neus waarmee hij zo iedere hondenshow zou winnen. En die niet zou misstaan in de zaterdagkrant.


Dit is het allereerste stukje ooit vanuit onze loggia, speciaal voor deze gelegenheid omgedoopt tot bloggia. Bij deze lenteachtige omstandigheden maakt ons indoorbalkon het gemis van een achtertuin meer dan goed.

En dat terwijl het nu nog redelijk behelpen is. Onze loggia doet namelijk voorlopig ook nog dienst als pantry. Voor mensen die niet weten wat dat is: een pantry is een keukentje waar je niet kunt koken. Het biedt momenteel onderdak aan ons koffieapparaat, de waterkoker, de magnetron, het servies en het bestek. 

Terwijl ik dit schrijf is bovendien Billy naast mij op de grond komen liggen. Onze bordeauxdog wil namelijk altijd daar zijn waar zijn baasjes zijn. Je zou onze loggia dus ook nog een deeltijds hondenhok kunnen noemen.

Eigenlijk is onze bloggia dus een multifunctionele ruimte zonder weerga. Tijdens feestjes kan hij ook nog dienst doen als rookruimte en als de muziek hard staat ga ik hier ook nog wel eens zitten om te bellen. Als ik dit schrijf vraag ik me eigenlijk af waarom niet ieder huis een loggia heeft. De beste uitvinding sinds het internet.


Mijn eerste vakantiedag was vrijdag 1 april. Dat was de dag waarop wij ons appartement in Valkenswaard kochten. Mijn laatste vakantiedag was maandag 2 mei, de dag waarop we ons huisje in Eindhoven verkochten.

Het is best even wennen om na 32 dagen weer te gaan werken. Eigenlijk best wel lekker, zei ik tegen mijn collega’s. Die verhuisvakantie was namelijk behoorlijk hard werken. Stevig aanpakken en veel regelen.

Inmiddels zijn we zover dat er alleen nog klussen hoeven te gebeuren, die door anderen worden uitgevoerd. Het zou dus zomaar kunnen dat ik na een lange werkdag thuiskom en dat we een heel stuk zijn opgeschoten. Dat is ook wel prettig.

Ik vond het fijn om te gaan werken, maar mijn collega’s vonden het ook wel leuk dat ik er weer was. Natuurlijk was er in de tussentijd niet heel veel veranderd, alleen mijn haar was een stuk langer geworden. Iemand vond dat ik op André Rieu leek. Of ik een dirigeerstokje bij me had en waar mijn viool was. Ach, er zijn ergere mensen om mee vergeleken te worden. Wat haar betreft dan.