Categorie: Uncategorized

20140424-182322.jpg
Als je Appie niet zo goed kent, zou je denken dat hij een stoere bulldog is. Hij blaft naar iedere hond die hij tegenkomt en daarbij maakt het hem niet uit of zijn tegenvoeter groter of kleiner is. Als hij niet aangelijnd was, zou hij er het liefst opaf vliegen.

Als ik onze Appie uitlaat en ik kom iemand met een hond tegen, loop ik er altijd met een flinke boog omheen en houd ik hem goed kort. Zoals Appie tekeergaat, zouden andere mensen daar bang van worden en dat kan niet de bedoeling zijn.

Gelukkig weten Anton en ik wel beter. Appie is een oude van dagen die het liefst de hele dag binnen blijft om op zijn kussen te slapen. Als hij wakker is komt hij tegen een van ons aan zitten. Als ik tijdens het uitlaten iets te hard aan zijn riempje trek, dan valt hij om. Ocharme, de sukkelaar.

20140423-162750.jpg
Het voordeel van Doctor Who-dvd’s is dat je ze regelmatig opnieuw kunt bekijken. Het is eigenlijk een soort oudedagsvoorziening. Als ik straks bejaard en dement ben, heb ik alleen maar een tv en dvd-speler nodig. Dan parkeer je me gewoon in mijn rolstoel voor het scherm en dan ben ik al gelukkig. Waarschijnlijk begrijp ik er dan niets meer van, maar dat geeft niet.

Het was daarom best wel even schrikken toen ik van de week weer aan serie 1 van de moderne versie wilde beginnen. Tijdens de eerste aflevering van dokter nummer 9 bleef het beeld hangen. Er was geen beweging meer in te krijgen. Alleen de aan/uitknop bood uitkomst.

Nadat ik het eerste paniekje een plek had gegeven, keek ik waar het probleem precies zat. Vette vingerafdrukken laten zich immers wegpoetsen. Doekje erover, maar wel voorzichtig. Opnieuw geprobeerd, maar de hapering bleef. Nader onderzoek wees uit dat er sprake was van een kras.

Gelukkig weet ik dat daar oplossingen voor bestaan. Bij de gameswinkel kunnen ze een nieuw beschermlaagje over je dvd aanbrengen en dan werkt hij weer als vanouds. Dat kost een paar euro, maar dat zie ik maar als investeren in de toekomst.

20140422-174828.jpg
Ik ben geen vegetariër geworden omdat ik zo van dieren hou. Sterker nog: dieren kunnen erg vervelend zijn. Het is dat er zoveel rommel in vlees en vis zit…

Vanmorgen fietste ik totaal gelukkig naar mijn werk. Dankzij de grote onderhoudsbeurt rijdt mijn fiets weer als nieuw. Zo soepel rolde hij nog nooit over het fietspad. Ik verheugde me al helemaal op de rit naar huis.

Hoewel de temperatuur een stuk aangenamer was, werd het plezier ‘s middags vergald door dieren. Beestjes om precies te zijn en niet zo weinig ook. Zwermen insecten waar ik mezelf doorheen moest banen en die allemaal mijn ogen als doelwit hadden uitgekozen.

Het was bijna net zo naar als die ervaring een paar dagen terug, toen ik de deksel van de groene kliko opendeed en er een beestje in mijn neus vloog. Die scène leek rechtstreeks uit een horrorfilm te komen. Brrr… ik haat dieren!

20140421-153649.jpg
We zijn weer aan het lijnen. Mijn man wil weer wat kilootjes kwijtraken en dan doe ik vrolijk mee. Misschien dat ik op die manier van mijn buikje af kom. Dat zou mooi meegenomen zijn.

Anton is het nodige aangekomen sinds hij gestopt is met roken, want zo gaat dat. Om het tij te keren eten we nu vooral koolsoep en sla. Gelukkig is dat bij mijn man nooit een straf, want hij weet er altijd wel iets lekkers van te maken.

Vanmorgen ging ik op de weegschaal staan en zag ik tot mijn schrik dat ik ondanks alle inspanningen toch weer wat zwaarder was geworden. Dat schreeuwde om drastische maatregelen. Anton heeft meteen de tondeuse in mijn kapsel gezet. Alle (halve) onsjes helpen.

20140420-170545.jpg
Zalig: een lekker lang paasweekeinde. Drie dagen van ‘niets moet, alles mag’ en iedere dag begint met heerlijk uitslapen. Was dat maar waar. Sinds mijn vroege diensten begin deze week is mijn biologische klok van slag en loopt mijn biologische wekker steevast veel te vroeg af.

Donderdag hoefde ik pas om negen uur te beginnen, dus liet ik mijn iPhone mij om halfacht wekken. Wat denk je? Om halfzeven klaarwakker. Vrijdag hetzelfde verhaal. Avonddienst, dus zette ik mijn wekker om tien uur. Het was nog geen acht uur toen ik wakker werd. Paasdagen: geen wekker maar al om acht uur paraat.

Misschien komt het doordat ik de meeste dagen al voor twaalf uur in bed lag. Dat is mijn lichaam waarschijnlijk niet gewend. Misschien moet ik toch maar ruim na middernacht opblijven. Om het iedere ochtend licht te zien worden, heeft ook zo weinig zin.

20140419-160744.jpg
Al een hele tijd zit er een stickertje bij onze deurbel: ‘Geen verkopers en geloofsovertuigers’. De ervaring leert dat de godsdienstwaanzinnigen hier goed gehoor aan geven. Ze schatten de kans dat ze ons ondanks die waarschuwing kunnen bekeren terecht laag in.

Verkopers blijken een stuk hardnekkiger, vooral doordat ze zichzelf vaak niet als verkoper zien maar als liefdadigheidsinstelling. Maar op de vraag “Is het gratis dan?” moeten de colporteurs van het Eindhovens Dagblad toch ontkennend antwoorden.

De deurleurders van Nuon beweren dat hun gas en stroom weliswaar ‘een koopje is vergeleken met de concurrent’ maar als puntje bij paaltje komt, geven ze die toch ook niet voor niets weg. De dames en heren die de glasvezel van Ons Net Eindhoven proberen te slijten, blijken dat achteraf toch ook niet kosteloos te doen.

“Verkopen, voor een bepaalde prijs aan een ander overdoen.” De Van Dale is duidelijk, maar blijkbaar niet voor iedereen. Soms heb ik zin om Appie op ze af te sturen, maar meestal gaat Anton. “Wat denk je nou zelf?”, vraagt hij dan terwijl hij naar het stickertje wijst. “Nee, nee, ik ben geen verkoper”, proberen ze dan nog voordat hij de deur dichtgooit.

20140418-123908.jpg
Met zo’n lang paasweekeinde voor de deur, was het een ideaal moment om mijn fiets eens te laten nakijken. Hij vertoonde de laatste tijd steeds meer gebreken, dus een grondige onderhoudsbeurt was geen overbodige luxe.

Het zadel hing op halfelf, het achterlicht deed het niet meer en de koplamp scheen (eigenlijk altijd al) te zwak. Bovendien was er het een en ander mis met de handremmen.

Gelukkig werkte het belangrijkste onderdeel nog. Zonder een goed functionerend kettingslot ben je hier in Woensel namelijk niet lang fietsenbezitter.

Toen ik mijn stalen ros weer ging ophalen, vroeg ik of ze het oude achterlicht nog bewaard hadden. Gelukkig konden ze hem nog tevoorschijn toveren. Niet om de lamp, maar om de oplaadbare batterijen die er nog in zaten. Het leven is tenslotte al duur genoeg.

20140417-191252.jpg
Ik schreef het hier al eerder: Joffrey moet dood. De kenners weten al dat ik het dan over Game of Thrones heb, zo’n beetje de beste tv-serie van dit moment. Deze week werd ik op mijn wenken bediend: de koning is op ongelukkige wijze aan zijn einde gekomen.

Natuurlijk is het maar een sprookje, dat weet ik ook wel. Maar, mijn God, wat was dat joch irritant. Hij slaagde erin om voortdurend iedereen in zijn omgeving het bloed onder de nagels vandaan te halen. Daarbij was hij ook nog eens wreed en laf. Op die manier haalde hij gevoelens naar boven, die ik normaal ver wegstop: de koning moest dood.

Game of Thrones is momenteel bezig aan het vierde van zeven seizoenen. Of het nu niet saai zal worden? Waarschijnlijk niet. Er zal al snel een strijd losbarsten wie de nieuwe koning moet worden en er staan er nogal wat in de rij. Le roi est mort, vive le roi!

20140416-151815.jpg
Dit is de derde achtereenvolgende dag dat mijn wekker om kwart voor zes afliep. Ik geef mezelf steeds een half uur de tijd om mezelf te fatsoeneren en iets ontbijtachtigs naar binnen te werken.

Voor mij is dat allemaal nog wel te begrijpen, maar Appie heeft natuurlijk geen idee waarom dat allemaal nodig is.

Rond zes uur, vijf uur Appietijd, kom ik naar beneden waar onze Franse bulldog ligt te slapen. Maandag meldde hij zich meteen voor het gebruikelijke hondenkoekje. Dinsdag keek hij het al wat langer aan en vandaag leek hij te denken: Bekijk het maar.

Uiteindelijk gaf hij zich gewonnen en kwam hij toch naar de keuken sjokken. Wees gerust Appie, morgen mogen we uitslapen. Tot acht uur maar liefst. Een mens en zijn hond zijn niet geschapen voor vroege diensten.

20140415-162649.jpg
Mijn man en ik wonen in een rustige straat in het Eindhovense stadsdeel Woensel. Meestal gebeurt hier niet zoveel. Er wordt wel eens ingebroken, maar dat heb je overal.

De pizzeria aan het andere eind van de straat wordt af en toe overvallen, dat ook. En een stukje verderop is een keer iemand vanaf de straat door het raam van zijn huis doodgeschoten. Het was niet degene die ze moesten hebben, want die was naar het buitenland gevlucht. Ze hadden in ieder geval wel het juiste huis, dat is toch iets.

Meestal krijg ik het helemaal niet mee als er hier iets gebeurt of pas veel later. Toen er een bejaarde man op het kerkhof zwaar was mishandeld en beroofd door een zwerver, had ik eerst helemaal niet in de gaten dat dat bij ‘onze’ kerk was.

Toen er een gesluierde moslima werd mishandeld en haar niqaab van haar hoofd werd getrokken, bleek achteraf dat dat bij onze buurtsuper was gebeurd. “Dat had ik toch verteld”, zei Anton, maar blijkbaar sluit ik mezelf daarvoor af. In wat voor wereld leven wij? Ik hoef het allemaal niet te weten.