Categorie: Uncategorized

 

Niemand vindt een bezoek aan het ziekenhuis leuk, maar als je de parkeerautomaten ziet, zou je bijna denken dat je een middagje gaat funshoppen. Nu begrijp ik ook wel dat die kostbare grond te gelde gemaakt moet worden: ze zouden er immers ook kantoorgebouwen neer kunnen zetten.

Een beetje cynisch is het wel. Hoe erger je aandoening en hoe langer je dus binnen de witte muren van het akelige gebouw moet verblijven, des te hoger is de rekening die je achteraf ook nog gepresenteerd krijgt. Dan had je immers maar de fiets moeten nemen, want die kun je gratis kwijt.

Voorbij de schuifdeuren is het alsof je een docudrama binnenwandelt. Om iedere hoek verwacht je een cameraploeg die je op de voet volgt. “Hoe voelt dat nu?” Of: “Wat ging er door u heen?” Emoties doen het immers altijd goed.

Er gebeurt genoeg binnen. Bij de koffiecorner wordt een bezoeker omver gelopen door een snelwandelende verpleegkundige. Hij geschrokken. Zij onder de hete koffie. Maar het kopje is gelukkig nog heel. In de wachtruimte wordt de tergend langzaam voortschrijdende tijd gedood met mobiele telefoons. Een ideale plek om mensen te observeren. Dat mag best wat kosten.

 

Mijn man en ik konden ons niet herinneren wanneer ik voor het laatst een boete voor te hard rijden had gekregen. Dat moet minstens tien jaar geleden zijn. Misschien was mijn man nog niet eens in beeld. Het mag dus duidelijk zijn dat ik geen jakkeraar ben.

Maar deze week kreeg ik een brief van het Centraal Justitieel Incasso Bureau. Of ik eventjes 48 euro wilde overmaken. Ik had namelijk 59 kilometer per uur (gecorrigeerd 56) gereden op een plek waar maar 50 is toegestaan. Omdat ik zeker weet dat dit bedrag een goede bestemming krijgt, doe ik dat natuurlijk graag. De kindertjes van de directeur van het CJIB moeten immers ook eten.

Verder was de boete natuurlijk volkomen onterecht. Het was op een plek waar 50 of 70 totaal niet uitmaakt. Geen scholen in de buurt. Fietsers rijden er volkomen veilig op een aparte ventweg. Bovendien is de maximumsnelheid er niet duidelijk aangegeven en reed ik keurig met het overige verkeer mee.

Maar ja, fout is fout. Helaas dit jaar dus geen zwarte/roetpieten (doorhalen wat niet bevalt) die schoentjes komen vullen in huize Wereldpeer. Je kunt je zuurverdiende centen immers maar één keer uitgeven. En voor mijn collega’s: ik ben morgen wat later, want ik moet me aan de maximumsnelheid houden.

Besmet

 

Met het vallen van de bladeren, het verzetten van de klok en de eerste serieuze nachtvorst is ook de tijd van de virussen weer aangebroken. Gelukkig ben ikzelf niet besmet, maar mijn website daarentegen des te meer.

Ja, Facebookvriendjes, jullie lezen het goed: ik heb ook een website. Je komt er via www.wereldpeer.com en www.wereldpeer.nl, maar bespaar je de moeite want de teksten zijn precies dezelfde als je hier bij de Firma Zuckerberg leest. 

Vroeger was het daar een levendige boel. In 2003 waren weblogs namelijk helemaal hot. Tegenwoordig trek je alleen nog publiek met vlogs over makeup, recepten of treiterpraktijken. Allemaal niet mijn ding, vandaar dat ik mijn activiteiten heb verplaatst naar Facebook, maar mijn site bestaat ook nog steeds. Al is het maar als een soort van archief.

Maar mijn blog had dus kou gevat en daardoor werd ikzelf bestookt met spammailtjes en via mijn e-mailadres ook de rest van de wereld. Ik had me er al bij neergelegd dat Wereldpeer een noodlottige dood zou sterven, totdat mijn gastheer met goed nieuws kwam. Ik ben genezen verklaard en daarom laat ik weer van me horen. In blakende gezondheid.


Sinds we in Valkenswaard wonen, komen we nauwelijks meer in Eindhoven. Nog één keer post opgehaald bij de nieuwe bewoners van ons vorige huis, maar verder is er amper nog aanleiding voor een bezoek geweest. Zelfs als ik naar mijn werk ga, rijd ik er in een grote bocht omheen.

Maar vandaag dacht ik: laat ik eens naar Eindhoven fietsen om daar lekker te gaan stadten. Op mijn gemak slenterde ik langs de winkels waar ik vroeger kind aan huis was: de boekhandel, de dvd-zaak, de stripwinkel.

Als ik er in mijn eentje opuit trek, probeer ik ook wat mee te brengen voor mijn man, maar het moet wel nuttig zijn. Gelukkig wist ik dat hij voor zijn kooksessies nog op zoek was naar bakvormpjes en een kwast met siliconenharen om zijn baksels in te vetten. Gelukkig hebben ze in de stad discountwinkels waar ze de gekste dingen verkopen, dus ik had ze zo gevonden.

Het was een fijne middag. Het is net of je Eindhoven meer gaat waarderen als je er weg bent. Al die paradijsvogels die je er tegenkomt, zijn een stuk leuker als je er niet tussen hoeft te wonen. Dus voortaan: slechts op bezoek.


Ze zeggen wel eens dat stoere mannen niets liever doen dan vlees verbranden op de barbecue. Nou, ik heb iets gevonden wat aardig in de buurt komt: afval naar de milieustraat brengen. Je hebt er werkelijk geen kind aan.

Het begint al in de rij voordat je het terrein op mag. De wachtende mannen maken er een sport van om ongeduldig naar de slagboom te kijken. Ondertussen roken ze een peuk die daarna nog brandend uit het autoraam verdwijnt. Daar komt die obsessie met vuur weer om de hoek kijken. Een bermbrand zorgt in ieder geval voor afleiding.

Het feest begint pas echt als ze het terrein op mogen. Vanzelfsprekend mopperend dat het allemaal niet snel genoeg gaat. Maar als ze eenmaal bij de juiste container zijn aanbeland begint de sport van de afvalverspreiding.

Wat is er fijner dan glasplaten of tegels kapotgooien? Of aanschouwen hoe hout plat wordt gewalst. Het heeft allemaal weinig met de zorg voor het milieu te maken. Het is gewoon heerlijk om spullen weg te gooien waar je op uitgekeken bent en vervolgens te zien hoe ze worden vermalen of vernietigd. Daar heb je die afvalstoffenheffing graag voor over.


Het was een moment van blinde paniek. Ik heb het niet over de zware onweersbuien van eergisteren. Niet over de bijbehorende windstoten en hagelstenen als citroenen zo groot. Nee, veel erger: het moment dat mijn iPod Classic ermee ophield.

De iPod is het meest geniale bedenksel van Steve Jobs zaliger en dan met name de Classic. Geen toeters of bellen, maar gewoon een muziekfeest van 120 gieg. Daarna bedacht Nano’s en Touchen waar ook filmpjes en spelletjes op moesten, maar de echte liefhebber bleef het origineel trouw.

Jobs niet, die besloot de oorpronkelijke iPod te killen. Eerst stopte hij de verkoop en daarna besloot hij ze ook niet meer te repareren. Zelfs iTunes dat je nodig hebt om muziek toe te voegen en te verwijderen, werkt niet meer op de Classic. Apple is niet zo van de nazorg, maar laat je als trouwe klant liever aan je lot over zodat je noodgedwongen een nieuwer apparaat aanschaft.

Eerst begon hij te haperen, maar na een paar herstelpogingen deed hij het dan wel weer. Nu wil hij zich echt niet meer laten overhalen. Het is maar goed dat ik er nog één heb, anders had ik nu echt een probleem gehad. Waar had ik dan mijn 7000 favoriete nummers op moeten afspelen? Maar onbewust weet je dat dat moment ooit gaat komen. Net als Jobs heeft geen enkele iPod Classic het eeuwige leven.


Wij dachten dat onze verhuizing naar Valkenswaard een stap richting het zonnige zuiden zou zijn, maar de laatste weken worden we keer op keer getroffen door noodweer met zware windstoten en onweersbuien met hagelstenen als eieren zo groot.

Maar ook dan zijn we blij dat we nu in een appartement hoog boven de grond wonen. De moesson moet bijbelse proporties aannemen, wil het waterpeil onze verdieping bereiken. Hier hebben we geen pannen die van het dak kunnen waaien en onze auto staat veilig in de parkeerkelder. Alleen toen de balkondeuren bijna onder alle druk bezweken, kregen we het eventjes benauwd.

Hoe zou het ondertussen met ons oude huisje zijn? In onze tijd bleven de dakpannen keurig op hun plek, maar zijn ze bestand tegen zoveel natuurgeweld? En hoeveel keer zouden de nieuwe bewoners de regenton al leeg hebben moeten tanken? Allemaal problemen die wij achter ons hebben gelaten.

Alleen Billy begrijpt er natuurlijk weer helemaal niets van. Waar is heel die heisa voor nodig? En die late uitlaatronde had van hem ook wel achterwege mogen blijven. Na een snelle poep en plas keerde hij zijn neus de andere kant op naar zijn veilige onderkomen. Dat hij na al die haast ’s nachts nog even binnen moest plassen nam hij graag op de koop toe.

De GVR


Billy is een reusachtige hond. Mensen zijn bang van onze bordeauxdog vanwege zijn omvang of ze houden van hem omdat zo’n enorme loebes is: de GVR, de Grote Vriendelijke Reus. 

Ondertussen staan mensen er niet altijd bij stil wat de consequenties zijn als je zo’n kamerolifantje in huis hebt. Ten eerste kun je de zakken hondenvoer niet aangesleept krijgen. Zo’n hond eet je helemaal arm.

Maar nog opmerkelijker (en ten tweede): Billy poept zich een ongeluk. Soms lijkt het wel of hij nog meer poept dan hij eet. Hij blijft keurig op gewicht, dus het zal wel niet, maar het blijft opvallend: ieder uitlaatrondje legt hij een hoop waar je U tegen zegt.

Meestal doet hij dat in de bosjes, dus dan hoeft hij dat van mij niet op te ruimen. Maar heel af en toe gebeurt dat op de stoep en dan is het natuurlijk een heel ander verhaal, dan komen de poepzakjes tevoorschijn. Die zakjes zijn groot genoeg voor Billy’s boodschap, maar mijn hand is meestal te klein om alles bij elkaar te rapen. Dus lieve mensen, als er af en toe nog een beetje blijft liggen: onze hond is nu eenmaal een grote schijterd.


Het was weer eens zover. We kregen een mannetje van Ziggo (voorheen UPC) op bezoek. Sinds we hier wonen, wil de tv-verbinding op de slaapkamer geregeld niet opstarten. En de wifi is natuurlijk ruk, maar dat spreekt voor zich.

Na mijn telefoontje concludeerde het vrouwtje van de helpdesk van Ziggo dat er een modem in de meterkast moest worden gehangen. Ze zou het apparaat opsturen. Ik keek naar het kastje en naar de installatiehandleiding en dacht: dit schreeuwt om een mannetje van Ziggo.

Het was de nieuwste modem die Ziggo nog maar net in zijn collectie had. Volgens het mannetje een stuk beter dan zijn voorgangers. Hij gaf me gelijk dat ik niet zelf aan de installatie begonnen was, dat was me nooit gelukt. Toen het mannetje weg was, hadden we wifi als nooit tevoren. Bijna niet te geloven dat dit ook van Ziggo komt.

En weet je wat het grappige is: toen we hier twee maanden geleden kwamen wonen, kwam er ook een mannetje van Ziggo dat zei dat we dat kastje in de meterkast helemaal niet nodig hadden. Als hij het niet had meegenomen, hadden we nu geen nieuw modem gehad. Het heeft allemaal zo moeten zijn. Leve de mannetjes van Ziggo!


Een verhuizing met bijbehorende verbouwing is voor iedereen aan te bevelen. Je wordt er bescheiden van en bovendien en leer je de simpele genoegens van het leven extra waarderen.

Als mensheid denken we namelijk dat we heel wat voorstellen, maar neem ons onze koelkast en warme douche af en we zingen meteen een toontje lager.

De afgelopen maanden moesten we het zonder koelkast stellen. Dat betekende dat onze frisdrank alleen met ijsblokjes op een acceptabele temperatuur te krijgen was. Eten was alleen houdbaar als het ook ingevroren kon worden. Of als het in blik zat. Na twee maanden ben je dat wel een beetje beu. Dat geldt ook voor douchen op je werk, maar dat zal vast wederzijds zijn.

Toch is er licht aan het einde van de tunnel. Gisteren heb ik voor het eerst thuis gedouchet. Er zit nog geen deur in, dus de hele badkamer was kletsnat, maar alleen een kniesoor doet daar moeilijk over. Ook staat de keuken nu half op zijn plaats. De koelkast is inmiddels aangesloten, waardoor we nu weer maaltijdsalades kunnen eten en iets anders dan jam op onze boterhammen kunnen smeren. Wat een ongekende luxe.