Categorie: Uncategorized

IMG_2095.JPG
79 werd ze alweer. Mijn schoonmoeder, Antons moeder. Omdat verjaardagsfeestjes altijd het leukst zijn met een alcoholische versnapering, besloten we deze keer met de bus te gaan.

Op de heenweg was het nog behoorlijk druk, maar we hadden gelukkig een zitplaats. We concludeerden dat we zelf inmiddels ook een dusdanige leeftijd hebben bereikt dat we daar recht op hebben. Dat de jeugd maar voor ons opstaat.

Je hoort wel eens verhalen over geweld tegen buschauffeurs, maar iedereen gedroeg zich werkelijk voorbeeldig. Iedereen die instapte, groette de bestuurder en als iemand uitstapte volgde opnieuw een groet of een “Bedankt!” Keurig zoals het hoort.

En zelfs de chauffeurs waren aardig. Volgens mij zijn die op klantvriendelijkheidscursus geweest. Daar had je vroeger ook horken tussen zitten. Als we op deze ingeslagen weg verder gaan, komen we er wel.

IMG_2087.JPG
Dan zit je op je werk en dan ruik je iets onaangenaams. Oei, als ik het maar niet ben, is het eerste wat ik dan denk. Gelukkig is het meestal iets anders.

Bij Omroep Brabant hebben we de luxe dat we altijd de schuld kunnen geven aan de Rendac. Dat is een destructiebedrijf dat dode dieren verwerkt tot onder meer veevoederkorrels. En dat stinkt met enige regelmaat behoorlijk: “Ik ben het niet! Het is de Rendac!”

De afgelopen dagen hebben we nog een goede smoes. Nu meurt het bij het bedrijf dat het afvalwater van ons industrieterrein zuivert. Daarbij is iets misgegaan, waardoor de lucht van rotte eieren vrijkomt.

De lucht hing eerst buiten ons gebouw, maar al snel ook binnen ons bedrijfspand. Toen de stank buiten verwaaide, bleef hij binnen hangen. Vervolgens gaven we elkaar de schuld. “Volgens mij komt het van de derde verdieping.” De provincie eist nu dat het probleem nog deze week wordt opgelost. “Ach, het is maar één neus vol”, zeiden ze vroeger bij ons thuis.

IMG_2010.JPG
Toen kwamen we dus thuis met die Postcodeloterijfiets, maar in onze schuur is geen plek voor drie fietsen. Dat betekent dat de oudste weg moet.

De laatste tijd krijg ik wantrouwende gevoelens in de richting van de plaatselijke oudijzerbranche. Steeds als we hier iets kwijt moeten wat van metaal is, ligt er binnen de kortste keren een briefje in de bus dat er oud ijzer wordt opgehaald. Zouden ze mijn blog lezen?

De fiets krijgen ze niet. Wel hadden we hier nog vijf oude eetkamerstoelen staan met een framewerk van staal. Ze waren er blij mee.

De fiets is voor iemand die denkt dat hij er wat aan heeft. Gratis af te halen. Oud, maar nog steeds functioneel. Misschien dat er wel nieuwe banden op moeten, maar dat lijkt me een nuttige investering.

IMG_2077.JPG
58 jaar geleden wist Dorus maar half hoe hij het bij het rechte eind had. De komiek uit de vorige eeuw had waarlijk voorspellende gaven met zijn lied over twee motten in een ouwe jas.

Toen Anton met de spuitbus was rondgegaan, hadden we de mottenplaag aardig onder controle. Althans, zo leek het, want een week later fladderden de kleine nachtvlinders weer vrolijk in het rond. Een leuk schouwspel, maar niet echt handig.

Dus moest het probleem bij de oorsprong aangepakt worden. Motten houden van wol, stelde Anton. Maar wij hebben toch helemaal geen wol? Hoewel, de lamaharen jas die ik van mijn vader geërfd heb, is natuurlijk ook wol. En ik herinnerde me ineens een kaal plekje waar ik verder helemaal niet bij nagedacht had. Dat waren natuurlijk motten.

Erfstuk linea recta in de kliko. Voor de zekerheid speurde ik nog wat verder. Op een fleecedeken, zo synthetisch als de pers, zaten ook veel beestjes. Weg ermee. Een andere deken voor de zekerheid ook maar. Ons huis is immers geen vlindertuin.

Terugtrappen

IMG_1994.JPG
Ik win niet zo vaak iets. Gelukkig ken ik wel mensen die iets winnen en daar dan een ander blij mee willen maken. Langs die omweg konden we vandaag een Postcodeloterijfiets gaan ophalen.

Die kwam goed van pas. Ik heb zelf namelijk een goede fiets voor mijn woonwerkverkeer, maar Anton had alleen een oud barrel dat ooit van zijn vader was geweest. Goed genoeg om mee van A naar B te komen zolang A en B niet te ver uit elkaar liggen, maar te rammelig om lekker mee te gaan toeren.

We konden de prijs ophalen in de rijwielhandel. We reden er op de snorfiets naartoe. Anton zou naar huis snorren en ik zou terugfietsen.

Toen ik een kruispunt naderde probeerde ik me te herinneren wat ze ook alweer over de remmen verteld hadden. Daar was iets mee, maar wat ook alweer? Ondertussen kwam de kruising vol gas dichterbij. O ja, het waren terugtrapremmen. Totaal niet gewend. Toch wel goed om even om te schakelen voordat je met je gewonnen fiets wordt aangereden. Van geluk onder een auto.

IMG_1986.JPG
Grootse plannen hadden we. We zouden op bedevaart gaan in Kevelaer, we zouden een dagje gaan shoppen in Hasselt en als kers op de slagroomtaart zouden we ook nog gaan draaien en zwieren in de Efteling. Het pakte allemaal iets bescheidener uit.

Traditioneel onderdeel van mijn weekjes vakantie is inmiddels het speciaalbiertje op het terras van de Queen Bee, een gezellig eetcafé hier bij Winkelcentrum Woensel.

Ook gaan we steevast naar de Landwinkel bij de Philips Fruittuin hier in Eindhoven. Daarbij hoort ook een speciaalbiertje op het terras van het aangrenzende pannenkoekenhuis De Proeftuin.

Vandaag pakten we het wat spektaculairder aan: een ruimtewandeling door het Stadswandelpark. Dankzij de augmented reality op je mobieltje waan je je tussen de planeten, ruimtevaarders, raketten en maanlanders.

Nou ja, als het werkt dan. Bij iedere lantaarnpaal wacht je een virtuele tractatie, maar dan moet de GPS van je telefoon wel weten waar je bent: “Loop dichter naar de lantaarnpaal. Loop dichter naar de lantaarnpaal.” Als ik nog dichter tegen de paal ga staan, denken de andere parkbezoekers dat ik een lantaarnpalenfetish heb. Alleen de regenjas ontbrak. Maar na afloop natuurlijk wel een speciaalbiertje in het paviljoen.

IMG_2028.JPG
Een weekje vrij is voor mij altijd een moment om achterstallig onderhoud weg te werken. Dan kun je daarna weer gerustgesteld aan het werk met het gevoel dat je helemaal ‘bij’ bent.

Zo had ik bijvoorbeeld nog een stapel Suske en Wiskes liggen. Oude zwartwitte van toen Willy Vandersteen ze nog zelf tekende. En ik had de blu ray van Twin Peaks gekocht, maar wanneer moet je die nou kijken? Als je vakantie hebt!

Verder had ik al een tijdje het plan om mijn iPod eens op te schonen. Van de 9000 nummers die ik er ooit op gezet had, vond ik er 900 niet meer de moeite waard. Tien procent! Nooit gedacht dat mijn muzieksmaak zo snel zou veranderen.

Ook had ik me voorgenomen om de voor- en achtertuin onkruidvrij te maken. Dat is er nog niet van gekomen. Ik weet ook niet of dat gaat lukken. Het moet wel leuk blijven.

Wat ALS?

IMG_2023.JPG
Nee, ik heb geen emmer ijswater over mijn hoofd gegoten. Nee, ik heb ook geen geld overgemaakt. Waarom niet? Omdat ik me niet laat chanteren.

Vooropgesteld: ik ga er zonder meer vanuit dat iedereen die wel een emmer ijswater over zijn hoofd heeft gegoten of geld heeft overgemaakt dat oprecht met de allerbeste bedoelingen heeft gedaan. Ik ken niemand met ALS, maar het schijnt een vreselijke ziekte te zijn waaraan patiënten veelal overlijden.

Vorig jaar schreef ik al een stukje over de reclamecampagne van stichting ALS. Vanaf billboards keken dode mensen mij verwijtend aan omdat ik geen geld had gegeven. Moet dat nu zo?, vroeg ik me af, maar dat scheen inderdaad te moeten. Ik vond het nogal agressief.

En nu weer die Ice Bucket Challenge. Mensen gieten water over hun hoofd en zetten dat op Facebook. Vervolgens geven ze drie mensen publiekelijk de opdracht hetzelfde te doen of geld over te maken. Wie dat niet binnen 24 uur doet en dat via Facebook laat zien is officieel een slecht mens. Ik noem dat chantage of ‘naming and shaming’ op zijn Amerikaans.

Wie is deze kettingreactie begonnen? Niemand die het weet. Het zou mij niet verbazen als het de stichting ALS zelf was. Via Facebook de sociale druk op mensen zo ver opvoeren dat ze wel móéten geven. De stichting ALS onderschrijft het op haar website in ieder geval van harte.

Als deze ziekte zo ernstig is, moeten dan de overheid en de farmaceutische industrie er niet voor zorgen dat er een medicijn komt? De overheid kan bij haar uitgaven kiezen tussen oorlogstuig of medisch onderzoek. Dan toch maar oorlogstuig? Als er één industrie is waar veel geld wordt verdiend, zijn het de medicijnfabrikanten. Waarom geen onderzoek naar ALS? Niet interessant genoeg?

Ik word altijd een beetje moe van goede doelen die vinden dat hun doel alle middelen heiligt. Onder het mom van ‘wij zijn onmisbaar’ mag kennelijk alles. Goede doelen die in mijn ogen te ver gaan, vallen bij mij af. Dan maar een slecht mens. Met alle respect voor iedereen die wel ijswater over zijn hoofd giet en geld overmaakt, overigens.

IMG_2019.JPG
Bij ons thuis heeft een heuse stoelendans plaatsgevonden. Onze oude eetkamerstoelen hadden hun beste tijd gehad en we wilden eens wat anders. Maar liefst niet al te duur.

Gelukkig had een zaak op het meubelplein opheffingsuitverkoop: 40 procent korting en omdat het de laatste week was zelfs 50. De moeite waard om eens doorheen te wandelen.

We vonden stoelen die ons wel aanstonden maar die gingen per zes en we hadden er maar vier nodig. Ze konden wel een scherpe prijs maken, maar toch. Anton kon nog wel stoelen gebruiken voor zijn behandelkamer maar dan was twee te weinig.

Gelukkig had ik gezien dat ze nog een losse stoel hadden van hetzelfde materiaal maar net even anders. Dat was een eenling, dus daar wilden ze graag vanaf. Dus maakten ze een nog scherpere prijs voor zeven stoelen en zelfs zonder bezorgkosten. Typisch iets voor ons trouwens: gaan shoppen voor vier stoelen en met zeven thuiskomen.

Vuurwerk

IMG_1965.JPG
Het spookt hier in huis. Niet op een vervelende manier, hoor. Er waart hier alleen een entiteit rond die het licht aan en uit doet. En weer aan en weer uit.

Gisteravond was wat dat betreft het hoogtepunt. Anton en ik zaten aan de eetkamertafel. Het was donker weer, dus de lamp was aan. Van het ene op het andere moment werd het licht zwakker, dan weer feller, zwakker, feller en dat ging zo minutenlang door. Het lukte ons zelfs niet om het licht helemaal uit te doen.

Dan denk je misschien: er is gewoon iets mis met de dimmer. Dat kan, maar het fenomeen stopte toen mijn man wat salie verbrandde, een manier om hinderlijke energieën te verdrijven.

Voor alle mensen die er niets van geloven: Anton heeft alles gefilmd met zijn telefoon en op zijn Facebookpagina gezet en nu staat het dus ook op de mijne. Dan zul je ook zien dat er niemand bij het lichtknopje staat, maar wel is er een ‘vuurwerk’ van orbs. Weer zoiets wat je alleen bij ons meemaakt.