Categorie: Uncategorized

  

Zaterdagmiddag werd ik gebeld door iemand van het werk. Als ze me in het weekend proberen te bereiken, is er een dikke kans dat ze omhoog zitten doordat iemand zich ziek gemeld heeft. En inderdaad: of ik zondag kon werken.

Het aantal internetsamenstellers bij de omroep is niet onuitputtelijk. Dus overlegde ik snel met mijn man of hij nog plannen had, maar er was niets dat per se die zondag moest. “Geen probleem”, zei ik, “ik kom wel opdraven.”

Ik had weliswaar zaterdagavond een feestje, maar het was toch slecht weer. Dan zou ik deze keer met de auto gaan, dan hoefde ik ook geen biertjes te drinken en dan zou ik de volgende ochtend best mijn bed uit moeten kunnen. Dat zou dus allemaal geen probleem mogen zijn.

Het enige wat ik niet had ingecalculeerd was het begin van de zomertijd waardoor ik nog een uurtje slaap zou missen. Maar wie denkt er bij het huidige klimaat ook aan zomertijd? Je zou eerder denken dat het regenseizoen is begonnen. De m zit weer in de maand. De m van moesson.

  

Mijn man en ik kijken vrijwel nooit samen tv. Onze smaken lopen zo ver uiteen dat die nauwelijks met elkaar te combineren vallen. Voor ons dus geen gezamenlijke avondjes Boer zoekt Vrouw of Wie is de Mol.

Wat we wel samen delen is de Horizon-mediabox. Dat kastje van voorlopig nog even UPC, straks Ziggo neemt al onze favoriete programma’s op. Voor mij zijn dat vooral films en series en voor Anton met name comedy’s. Om beurten mogen we dan kijen wat er getapet is.

Tot zover geen problemen. Die ontstaan pas als de een per ongeluk een opname van de ander wist. Deze week merkte ik dat er een paar van mijn programma’s waren verdwenen. Niet fijn als je een serie volgt.

Toen ik mijn man vroeg of hij mijn opnames had verwijderd, vertelde hij dat hij dat hij hetzelfde probleem had: “Ik dacht dat jij dat gedaan had.” Nu blijkt dus dat dat kastje van UPC, binnenkort Ziggo een eigen leven leidt. Zouden ze daar bij die kabelboer wel beseffen wat voor huwelijksproblemen ze teweegbrengen?

  

Vandaag ging ik mijn collega Barend feliciteren. Hij was gisteren jarig en dat vond ik wel een felicitatie waard. Niet zo’n grote felicitatie als mijn collega Bart, want die gaat trouwen, maar toch een behoorlijke felicitatie.

Barend had brownies en muffins bij zich, die zijn vriendin speciaal voor deze gelegenheid op totaal verantwoorde wijze had gemaakt. Gul als Barend is, mocht ik er één uitkiezen. Ik koos een muffin en lekker dat die was!

Ik vertelde dat tegen collega Karin: “Misschien moet je Barend feliciteren met zijn verjaardag, want die heeft zalige muffins.” “Nee, dat doe ik niet hoor, want dat is raar”, antwoordde ze.

Toen ik even later weer bij Barend moest zijn, vertelde ik hem dat Karin hem niet durfde te komen eliciteren. “Neem toch maar iets lekkers voor haar mee”, reageerde hij, “maar ik had best met haar willen zoenen.” Ik gaf de muffin aan Karin en zei dat Barend haar best had willen zoenen. “Dan ga ik hem toch feliciteren!”, zei ze. Samen liepen we naar Barend en er is gezoend. Soms voel ik me net een koppelaar.

(Dit stukje, is net als alle andere stukjes, mogelijk gemaakt door Jijislief.nl.)

 

“Eigenlijk zou je met Parodontax moeten poetsen”, zei mijn mondhygiëniste. “Dat schuurt meer en daardoor worden je tanden beter schoon.” Haar voorgangster had juist Meridol aanbevolen omdat dat beter zou zijn voor gevoelig tandvlees.

Op een of andere manier heb ik altijd twijfels bij aanbevelingen uit de gezondheidsbranche. Ik krijg altijd het gevoel dat ze daarvoor van de fabrikant een zak met geld krijgen. De tijden dat artsen onkreukbaar waren, liggen inmiddels ver achter ons en de verwarming van de tandartspraktijk moet ook branden.

Parodontax dus. “Dat smaakt zo vies”, zei ik tegen mijn gebitsverzorgster. Om daar meteen relativerend aan toe te voegen: “Maar dat zal wel wennen.”

Inmiddels zijn we drie maanden en een gepeperde rekening verder. Je raakt er inderdaad aan gewend dat die tandpasta erg vies is. Desondanks blijft hij erg vies. Maar ik heb veel over voor de goedkeuring van mijn mondhygiëniste en er liggen hier nog drie tubes te wachten. Weer in een voordeelverpakking getrapt.

Wisselspeler

  

Ik ben nu officieel een week om van bank. Achteraf lijkt het allemaal enorm mee te vallen. Ik kan het iedereen van harte aanbevelen, zeker als je bank dreigt dat je binnenkort voor je spaargeld moet gaan betalen.

De meest voor de hand liggende gedachte is: al die banken zijn toch even erg? Natuurlijk denken alle banken alleen maar aan zichzelf, dus moeten wij dat ook maar doen. 

Waar het grofweg op neerkomt: je betaalt voor bankfilialen waar je toch niet meer komt sinds er internetbankieren is. Het verschil is 0,0 of 0,6 procent rente op je lopende rekening, een paar tiende procent op je spaarrekening en 9 of 12 procent boete als je rood staat. Ook je bankpas en creditcard zijn goedkoper.

Dan is het nog steeds vooral de bank die er beter van wordt, maar zo pik je er zelf ook nog een graantje van mee. Voor het gedoe van het overstappen hoef je het in ieder geval niet te laten. Alle automatische afschrijvingen worden in één keer omgezet en een jaar lang wordt al het overige vanzelf doorgesluisd van je oude naar je nieuwe rekening. Wereldpeer zegt: doen!

  

Dit is een ode aan de dubbelzijdige tape. Van alles wat ze in de bouwmarkt verkopen, ben ik daar het meest dankbaar voor. Deze uitvinding betekent namelijk dat ik nog een beetje uit de voeten kan als klusjesman.

De lente heeft zich voorzichtig laten zien en dat betekent dat ook de eerste insecten uit hun winterslaap ontwaken. Daarom hebben we gisteren twee vliegengordijnen meegebracht. Die beestjes zien we namelijk liever buiten dan binnen.

“Hang jij die even op?”, zegt mijn man dan. Hij overschat daarbij mijn vaardigheden als klusser schromelijk. Pas bij het uitpakken bleek wat voor gereedschap erbij kwam kijken: een zaag, een schaar, schroeven en een boormachine. 

Van dat laatste apparaat heb ik dus totaal geen kaas gegeten. Bovendien moesten de horren tegen twee kunststof kozijnen komen te hangen en het leek me niet zo’n goed plan om daar gaten in te maken. Gelukkig bestaat er dan dubbelzijdige tape. Ik ben namelijk een kei in plakken. Nu alleen nog bidden dat ze blijven hangen.

Terwijl ik dit schrijf, zit ik in mijn T-shirt te bibberen op de bank. Eigenlijk zou ik er een trui overheen moeten aantrekken, maar dat doe ik niet. Ik zit namelijk te genieten van de 18,9 graden in onze woonkamer.

Het is meer dan een maand geleden dat het in onze kamer zo koud was. Meestal zaten we tussen de 22 en 23 graden. Dag en nacht. Het gevolg van een op hol geslagen cv-ketel, waarbij ook de monteurs maar niet leken te doorgronden hoe dat kwam. Wat hen overigens niet weerhield van het vervangen van onderdelen.

Na het laatste bezoek was ik optimistisch gestemd. De temperatuur was gedaald richting de 20 graden, maar de volgende morgen was het net zo vrolijk weer 22. Voordat ik de hulptroepen weer inschakelde, had ik de cv-ketel opengeschroefd om te zien wat er gebeurde nadat ik hem had gereset. Opnieuw begon het kwik te dalen, maar nu was het ook de volgende ochtend nog fris.

Je wilt niet weten hoe klam 23 graden aanvoelt als je 20 gewend bent. Daarom geniet ik nu van mijn koude rillingen, want behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. Voordat je het weet, voelt het weer als Kakadu Jungle en moeten we hier op krokodillenjacht.

Oncool



Feitelijk ben ik veel jonger dan mijn 48 kalenderjaren doen vermoeden. Het belang van kalenderjaren wordt dan ook zwaar overschat. Eigenlijk ben ik veel hipper dan sommige dertigers en veel veertigers.

Ik kan nog over veel zaken meepraten, waar mijn leeftijdsgenoten moeten afhaken. Zo heb ik nog een mening over games, al is het al een tijdje terug dat ik Tombraider of Prince of Persia heb gespeeld en heb ik de overstap van PlayStatin 3 naar 4 niet meer gemaakt.

Ook van muziek probeer ik op de hoogte te blijven. Ik weet dan misschien niet wie er op 1 staat in de top 40, maar de meeste namen doen nog wel een belletje rinkelen. Zo vind ik dance leuker dan hardcore. David Guetta of Fedde Legrand doen me meer dan Hardwell of Tiësto. Dat is me iets te gabber.

Laatst wilde ik laten merken dat ik ook van rappers kaas gegeten heb. Dus vertelde ik wat ik vond van ‘Kanaai’. Wie? ‘Kanaai’ West. Je schrijft Kanye, maar je zegt ‘Kanaai’. Dacht ik dan toch. Ik werd al snel uit de droom geholpen: “Dat spreek je uit als ‘Kanjee’ niet ‘Kanaai’.” Au, Peer op zijn oncoolst.



Heel vaag kan ik me herinneren dat ik vroeger ooit in Safaripark De Beekse Bergen moet zijn geweest. Of dat met mijn ouders of tijdens een schoolreisje was, weet ik niet meer. Feit is dat er nauwelijks iets van is blijven hangen.

Anton had vrijkaartjes voor de dierentuin gekregen en deze week heb ik vrij. De weersverwachting voor vandaag waren positief en daarom reden we samen die kant op. We waren er al vroeg en het moet gezegd: De Beekse Bergen is een erg fraaie zoo.

Een dierentuinbezoek is voor ons vooral een mooie aanleiding om onze fototoestellen tevoorschijn te halen. We klikken ons een ongeluk, ik op mijn digitale camera en Anton op zijn mobieltje. Enig nadeel is dat dieren niet stil blijven. Wat dat betreft moeten die beesten toch beter getraind worden. Het is tenslotte showbiz: lachen naar de camera!

Omdat we zo vroeg waren begonnen, reden we halverwege de middag alweer naar huis. Met zere voeten van het sjokken en sjouwen. Het was een mooie dag, maar het kon nog mooier. Toen we thuiskwamen, vernamen we dat mijn broer was getrouwd. We wisten wel dat er iets in de lucht hing, maar zo hadden ze ons toch nog verrast. Prachtig!

Als ik dit schrijf is het hier 22,9 graden. Nee, ik zit niet in onze achtertuin. We hebben ook geen last minute geboekt naar Aruba. Nee, ik zit gewoon in onze woonkamer, waar de verwarming enigszins op hol is geslagen.

22,9 graden lijkt best veel en dat is het ook. De afgelopen weken, gingen we hier zelfs af en toe over de 23 graden heen. En dat allemaal omdat onze cv-ketel besloten had dat Waikiki Beach veel te ver weg was.

Onze verwarmingsketel is een gebed zonder einde. Wat we met dat kreng allemaal hebben meegemaakt is met geen pen te beschrijven. Vandaar dat ik het onderwerp op mijn blog zorgvuldig gemeden heb. Ik werd er gewoon te verdrietig van en dit is toch vooral een plek voor vrolijkheid. Zelfs onze cv-ketelman zag er geen brood meer in en gooide de handdoek in de ring.

Donderdag kwam zijn opvolger en met de vervanging van een onderdeel moest het allemaal opgelost zijn. De geschiedenis leert dat het altijd verstandig is om een voorbehoud in te bouwen als het om cv-ketels gaat. Vandaag kwam hij nog een keer. Met de vervanging van nog een onderdeel moet het opgelost zijn. En warempel, als ik dit schrijf is het 22,8 graden. Maar ik beloof niks.