Categorie: Uncategorized


Het lijkt nog maar twee dagen, maar het is alweer ruim een week geleden dat die e-mail over onze Egyptische poort de deur uit ging. Dat de reactie zo lang op zich laat wachten, is hoopgevend. Blijkbaar is het antwoord in ieder geval ingewikkelder dan botweg ‘nee’. 

Maar ondertussen gaat het werk aan ons appartement gewoon door. Gisteravond kwamen Chris en Bas langs om de lampen op te hangen. Alle peertjes hebben plaatsgemaakt voor fraaie lichtornamenten. Het huis knapt er echt van op. Het project nadert nu werkelijk zijn voltooiing, zo lijkt het.

Vandaag moest ik nog even snel naar de IKEA. Onze verstandhouding is immers weer genormaliseerd. Ik had nog een paar ledlampjes nodig en die zijn nergens zo goedkoop als bij ons Zweedse familiebedrijf.

‘Even snel naar IKEA’ bestaat eigenlijk niet. Op het uitgestippelde parcours word je voortdurend gehinderd door sjokkende ouders en hun krioelende kinderen. Mijn man en ik zijn daar heel makkelijk in. Je kroost neem je niet mee als je gaat winkelen. Of heb dan in ieder geval het fatsoen om ze in de ballenbak te droppen. Van al dat gejengel wordt niemand vrolijk. Zelfs hun vader en moeder niet, aan hun chagrijnige gezichten af te lezen.


Wie een nette brief schrijft, verdient een net antwoord. Daarom ging ik eens goed zitten voor mijn e-mail aan de voorzitter van de Vereniging van Eigenaars. Het is immers niet nodig om mensen onnodig voor het hoofd te stoten.

“Het doet mij deugd om te vernemen dat u veiligheid zo hoog in het vaandel heeft staan”, begon ik. Ja, ik weet hoe je mensen moet paaien. “Een bloempot, een stoel of een hekwerk voor de deur weegt immers niet op tegen een mensen- of dierenleven. Daarin heeft u volkomen gelijk.” 

Daarna maakte ik duidelijk dat bloempotten tegen de gevel kennelijk wel mogen. Dus wat is het probleem? Het appartement boven ons mag een bankje. Dus wat is het probleem? (Maar wij hoeven geen bankje, toch bedankt.)  het einde van de galerij is geen vluchtroute. Dus wat is het probleem?

Het enige bezwaar dat overeind bleef, was dat de ledenvergadering geen toestemming heeft gegeven voor onze Egyptische poort. Maar de vergadering heeft nog geen kans gehad om toestemming te geven en alle bewoners van onze galerij vinden hem mooi. Dus wat is het probleem? “Hopende op een positief besluit van uw kant en met vriendelijke groet.” Wat er ook gebeurt: altijd vriendelijk blijven.


De zomer van 2016 valt op 19 en 20 juli. Vandaag en morgen temperaturen ruim boven de 30 graden. Daarna volgt er een onweersbui die ons abrupt terugwerpt naar een lente- of herfstachtig weertype.

De gulden middenweg lijkt niet meer te bestaan. Of er treedt een hitteplan in werking waardoor we binnen moeten blijven en veel water moeten drinken. Of er is een weercode geel of oranje en worden we om de oren geslagen met zware regenbuien, onweer, windvlagen en hagelstenen als tennisballen.

Ik weet niet wat jullie God, Allah en Jahweh hebben misdaan, maar de goden vinden het klaarblijkelijk nodig om jullie een serieuze afstraffing te geven. Gevloekt op zondagmorgen of geld gestolen uit de collecteschaal? Iets moet er gebeurd zijn wat niet door de beugel kan.

Ons treft in ieder geval geen blaam. Judas Taddeüs, de beschermheilige van de hopeloze gevallen, heeft ons gezegend met een airconditioning waar je U tegen zegt. Modderen jullie dus maar lekker door. Wij redden ons wel. En onze buren die het niet zo hebben getroffen moeten de voordeur maar open zetten. Met een beetje geluk waait er dan ook bij hen een iets koelere bries.


Verder met het vervolgverhaal over onze criminele Egyptische poort, bloemetjes en stoel. De Vereniging van Eigenaars zou met een brief komen waarin een en ander werd toegelicht. Die brief hebben we inmiddels ontvangen.

Het was een tamelijk algemeen verhaal waarin de regels nogmaals uiteen werden gezet. Het draait allemaal om de veiligheid. Al die opsmuk voor de galerij mag namelijk hulpdiensten niet hinderen bij hun werkzaamheden. Logisch. Daarom mag er niets op de galerij worden geplaatst zonder toestemming van de ledenvergadering.

In het verleden is een uitzondering gemaakt voor bloempotten tegen de gevel van maximaal 40 centimeter. Daarmee vervalt het bezwaar tegen onze bloemetjes. De flat boven ons kreeg toestemming voor een bankje omdat het einde van de galerij geen vluchtroute is. Daarmee vervalt ook het bezwaar tegen onze stoel.

Blijft over het bezwaar tegen onze Egyptische poort. Omdat hij geen veertig centimeter van de muur komt en omdat hij op een doodlopend stukje galerij staat, moet die wat ons betreft ook kunnen. Het enige bezwaar lijkt dat er geen toestemming voor gegeven is, maar dat is een beetje: het mag niet omdat het niet mag. Daar moesten we maar eens een e-mail aan wijden.


Sinds we in Valkenswaard wonen, komen we nauwelijks meer in Eindhoven. Nog één keer post opgehaald bij de nieuwe bewoners van ons vorige huis, maar verder is er amper nog aanleiding voor een bezoek geweest. Zelfs als ik naar mijn werk ga, rijd ik er in een grote bocht omheen.

Maar vandaag dacht ik: laat ik eens naar Eindhoven fietsen om daar lekker te gaan stadten. Op mijn gemak slenterde ik langs de winkels waar ik vroeger kind aan huis was: de boekhandel, de dvd-zaak, de stripwinkel.

Als ik er in mijn eentje opuit trek, probeer ik ook wat mee te brengen voor mijn man, maar het moet wel nuttig zijn. Gelukkig wist ik dat hij voor zijn kooksessies nog op zoek was naar bakvormpjes en een kwast met siliconenharen om zijn baksels in te vetten. Gelukkig hebben ze in de stad discountwinkels waar ze de gekste dingen verkopen, dus ik had ze zo gevonden.

Het was een fijne middag. Het is net of je Eindhoven meer gaat waarderen als je er weg bent. Al die paradijsvogels die je er tegenkomt, zijn een stuk leuker als je er niet tussen hoeft te wonen. Dus voortaan: slechts op bezoek.

Het is Valkenswaard kermis. Vroeger moesten we dan een taxibusje bestellen. Tegenwoordig is het gewoon ‘onze’ kermis. Normaal gesproken gaan we dan een pilsje pakken. Dit jaar zijn we Pokemon gaan vangen.

Er zat er namelijk eentje in onze stamkroeg. Ik ben daar te nuchter voor, maar mijn man heeft de smaak helemaal te pakken. We hebben al Pokemon gevangen in onze flat en tijdens het uitlaten van Billy.

Mijn man schaamt zich doorgaans nergens voor, maar de zoektocht naar Pokemon is toch een uitzondering. Hij wil namelijk alleen op jacht als het donker is. De eigenares van onze stamkroeg wist nog niet dat ze Pokemon had. Ik legde een dilemma aan haar voor: wat als er een Pokemon op het damestoilet zit? “Gewoon vangen”, zei ze.

Ondertussen hebben wij al door dat dat hele Pokemon GO één grote commerciële valkuil is. Komende zondag kunnen fanatieke jagers van twaalf tot vier naar de MediaMarkt om een zeldzame Pokemon te vangen. Helaas is het dan nog licht, dus wij moeten die kans laten schieten. Dracumon only comes out at night.

De kermis komt er weer aan. Een van de jaarlijkse hoogtepunten van het uitgaansleven in Valkenswaard. Op het marktplein worden de attracties alweer opgebouwd en dat betekent dat de weekmarkt voor één keer moet verkassen naar het nabijgelegen parkeerterrein.

Dit levert meteen ook een probleem op, want het parkeerterrein is normaal gesproken de plek waar wij Billy uitlaten. Als hij op de parkeerplaatsen zijn behoefte doet, ruimt hij dat keurig op, als hij het tussen de struiken doet, dan mag hij dat van ons laten liggen.

Billy is een gewoontedier en toen wij hier net kwamen wonen, heeft hij uit pure radeloosheid drie dagen niet gepoept. Hij wist gewoon niet waar hij het moest doen. Ik zag de bui daarom al helemaal hangen: een urenlange wandeling om een geschikt plekje te vinden waar onze bordeauxdog zijn ding wilde doen.

Dat viel gelukkig reuze mee. Een paar honderd meter van huis ging Billy er al goed voor zitten. Recht voor het politiebureau. Voor de zekerheid heb ik zijn keutels maar opgeraapt. Je weet niet hoeveel politiemensen er mee zitten te kijken.

Mensen ergeren zich dezer dagen aan muggen. Hele zwermen die achtertuinen terroriseren die eigenlijk bedoeld zijn om te barbecuen. Slaapkamers waar niet geslapen wordt maar gejaagd op de zoemende en bloedzuigende insecten. Ik heb de meest overtuigde veganisten horen roepen dat die ‘kutbeesten dood moeten’. Ach, zolang ze ze maar niet opeten.

Het heeft natuurlijk alles te maken met het weer. Een zachte winter gevolgd door een voorjaar en zomer met veel te veel regen. Overal waar water blijft staan, grijpen die kwaadaardige beestjes hun kans om zich te vermenigvuldigen.

Bij ons valt het tot nu toe erg mee (afkloppen). Er zitten er een paar in de woonkamer en gisteravond zat er één in de slaapkamer. Helaas is één mug als je wilt slapen net zo irritant als dertig van die monstertjes, dus er moest actie ondernomen worden.

Alle lampen aan en eerst de boosdoener zien te traceren. Het was in ieder geval geen al te snuggere. Op zijn gemak kwam hij voorbijgefladderd. Ik probeerde hem tijdens zijn vlucht neer te halen. Bij mijn derde uithaal had ik hem. De rust was daarmee teruggekeerd. Aan alle mensen die écht last hebben van muggen: hou ze in ieder geval bij jullie.

Terwijl we met spanning wachten op de brief met het verlossende woord over onze poort en bijbehorende bloempotjes, gaat het dagelijks leven natuurlijk gewoon door. Het is niet alleen maar kommer en kwel. Sterker nog: het bevalt ons hier nog altijd prima.

Antons kookkunsten hebben inmiddels de hele galerij bereikt. Mijn man heeft zo zijn vaste adresjes, maar wie toevallig buiten in het zonnetje zit, mag lekker meegenieten. En dat is maar goed ook, want als we alles zelf opeten kunnen we binnenkort op een brancard afgevoerd worden. Tenminste: als al die obstakels op de galerij niet in de weg staan.

Ondertussen is het nog steeds heerlijk toeven in ons zithoekje naast de voordeur. Wel jammer dat andere buren de binnenplaats achter onze flat gebruiken om hun afval te dumpen. Een versleten trampoline, een oude koelkast, lege dozen. Daar zou eens iemand iets van moeten zeggen.

Maar ondanks het uitzicht blijft het een heerlijk plekje om blogjes te schrijven. Kon dat maar altijd zo blijven. En misschien kan dat ook. Maar misschien ook niet. De toekomst zal het leren. Aan de overkant oefent iemand ‘Alle Menschen werden Brüder’ op de viool. Vooral blijven oefenen. Dan komen we er wel.

Iedere ongeïnspireerde blogger droomt van een reallifesoap zoals die ons nu is komen aanwaaien. De kwestie van onze verboden Egyptische poort en bijbehorende bloemetjes heeft inmiddels de nodige reuring veroorzaakt. We zijn benieuwd waar het gaat eindigen, niet alleen voor onszelf maar ook voor andere bewoners die hun bloempotje aan de verkeerde kant van de ballustrade hebben gehangen.

Onze poort en bloemetjes moeten binnen vier dagen weg, maar we zijn niet de enigen. Alleen mensen die hier al langer wonen, hebben het recht van bloempot verworven. Omdat we dit op zijn zachtst gezegd een beetje vreemd vinden, heeft Anton vandaag gebeld met de Vereniging van Eigenaren.

De zegsman probeerde uit te leggen waarom de een wel mag wat de ander niet is toegestaan en dat was lang niet eenvoudig. Maar er komt een brief aan alle bewoners en daar zijn we natuurlijk erg benieuwd naar.

Ondertussen heeft ons eigen onderzoek ook het een en ander over de achtergronden van dit rare beleid aan het licht gebracht. Het is een verhaal over teleurstelling, vergelding, afgunst en machtsspelletjes. Goede Tijden Slechte Tijden doet het ons niet na. Maar later meer daarover.