Categorie: Uncategorized

20140729-195312-71592275.jpg
Steeds als ik naar buiten kijk, staat er hier een zwarte jongen te lonken. Zo van: kijk mij eens mooi zijn. En: ga je met me mee? Maar ik moet sterk zijn en zeg: “Nee, vandaag neem ik de fiets.”

Het zou natuurlijk raar zijn als ik de auto naar mijn werk zou nemen, puur omdat hij daar staat. Omdat hij een heerlijke airco heeft. Vanwege de stereo-installatie waardoor de muziek op mijn iPod nog meer tot zijn recht komt. Of omdat het een veel geringere inspanning vergt.

Nee hoor, ik heb een relaxte ochtenddienst waardoor ik ruim de tijd heb om naar mijn baas te trappen. Ook om halfnegen ‘s morgens wijst de thermometer een aangename twintig graden aan. Ideale fietsomstandigheden dus.

Bovendien mag ik donderdag een zalige rit maken met mijn zwarte jongen. Ontspannen cruisen op de snelweg. Helemaal tot aan de Franse grens. Wie doet me wat!

De baas in huis

20140728-175602-64562293.jpg
Wie is bij jullie de baas in huis? Deze vraag stond vanmiddag even centraal op het werk. Al snel bleek dat bij de meeste collega’s de vrouw het voor het zeggen had. “En bij jullie?”, vroeg iemand.

Voordat het gesprek richting “Wie is bij jullie het vrouwtje?” kon gaan, maakte ik duidelijk dat bij ons Appie de broek aan heeft. Onze Franse bulldog is koning en wij zijn zijn onderdanen. We hoeven nog net niet zijn brokken voor te proeven, maar het komt aardig in de buurt.

Net ging ik hem uitlaten, zodat hij zijn koninklijke behoefte niet in zijn paleis hoeft te doen. Ik stop dan opzettelijk bij het plantsoen waar hij wat mij betreft zijn drolletjes mag draaien.

Dan kijkt hij je aan met een blik van: Maar ik hoef nog helemaal niet. Drie meter verder heeft hij zich bedacht en dropt hij een en ander op de stoep: Nu pas! Met als gevolg dat ik met mijn poepzakjes in de weer kan. Het ene moment nog baasje, het volgende moment koninklijke drollenraper.

20140726-171617-62177122.jpg
Deze zaterdag is een zondag. Of in ieder geval een zonnige dag. Met een graad of 25 is het heerlijk toeven onder een parasol in de achtertuin.

Nog drie dagen werken en dan is het tijd voor het jaarlijkse folkfestival in het Vlaamse Dranouter. Natuurlijk moet ik daar nu al rekening mee houden. Je bent er zo aan gewend geraakt dat je altijd en overal je mobiele apparaten beschikbaar hebt, dat het toch even behelpen wordt.

Vijf dagen zonder iPod is geen optie. Daarom heb ik een apparaatje aangeschaft waarmee ik hem meerdere keren zou moeten kunnen opladen. Hopelijk blijft er genoeg over voor mijn mobieltje. Voor de boxen van de iPod ben ik nu al mijn batterijen aan het opladen. Dat is dus gecoverd.

De iPad blijft wel thuis. Dat betekent dat ik al mijn digitale lectuur nu moet lezen, zodat ik voor het festival nog wat ouderwets leesvoer achter de hand heb. Analoge tijdschriften en boeken hebben immers geen stroom nodig.

De mobiele telefoon is onmisbaar, al is het maar om het thuisfront op de hoogte te houden. Een keer opladen zal hopelijk wel lukken, maar dan heb je nog geen wifi. Het zal een weekend worden zonder internet en dus zonder blogjes, maar dat is dan wel weer zo rustgevend.

20140725-160010-57610120.jpg
Vandaag wil ik het met jullie hebben over de uitvinding van de vlieg. Terwijl ik zit te bedenken waar dit stukje over moet gaan, word ik namelijk lastiggevallen door zo’n nutteloos insect.

Bijen en hommels zorgen voor de verspreiding van stuifmeel naar andere bloemen, waardoor planten vruchten en zaden kunnen ontwikkelen. Vlinders zijn mooi. Lieveheersbeestjes zijn schattig. Sprinkhanen kun je eten. Maar wat heb je nou aan vliegen?

Vliegen gaan altijd op je arm of op je been zitten of in ieder geval een plek waar ze ontzettend irritant zijn. Of ze landen met hun ranzige pootjes op iets lekkers wat je juist op wilde eten. Alleen muggen zijn nog vervelender dan vliegen.

Daarom wil ik bij deze voorstellen om de vlieg af te schaffen. Niemand die ze zal missen. Hooguit de spinnen, maar daar zijn er ook meer dan genoeg van. Afschaffen, zeg ik daarom, of deporteren naar Rusland. Dat zal ze leren daar!

20140723-174222-63742680.jpg
Lang voordat vandaag werd uitgeroepen tot Dag van Nationale Rouw had ik al een afspraak gemaakt bij mijn autodealer. Zaterdag had ik ons wagentje opgehaald en bleek dat er nog een paar puntjes op de i gezet moesten worden.

Zo bleek dat van een van de zapsleutels de batterijen leeg waren. Even vervangen. Zo gepiept. Ze waren vergeten er een lampensetje bij te doen. Zo gepiept. De radio moest nog vervangen worden door die uit de brommobiel. Zo gepiept.

Allemaal zo gepiept dus, maar al met al heb ik er toch nog ruim een uur gezeten. Gelukkig hadden ze een tv-scherm hangen waarop de aankomst van de transportvliegtuigen uit de Oekraïne te volgen was.

Op het moment dat de toestellen aan kwamen vliegen, rende iedereen naar buiten. De garage staat onder de aanvliegroute van Eindhoven Airport en echt maakt toch altijd meer indruk dan op tv. Toen ik naar huis reed, heb ik de radio maar even uit laten staan. Mijn persoonlijke vijf minuten stilte.

20140722-174622-63982689.jpg
Nog niet zo heel lang geleden vroeg onze Koningin Máxima zich hardop af of Nederlanders wel een eigen cultuur hebben? Die gedachte alleen al zorgde voor een storm van kritiek: waar bemoeit die Argentijnse zich mee? En terecht!

Natuurlijk hebben wij Nederlanders een eigen cultuur. Wij zijn een volk van klagers en mauwers. Het is te warm. Het is te koud. Het is te nat. Het is te droog. De politiek luistert niet naar ons. Er wordt te veel bezuinigd. De benzine is te duur. De zon komt te vroeg op en gaat te laat onder.

Ik doe daar niet aan mee. Hoewel het erg warm is. Hoewel daardoor de slaap moeilijk te vatten is. Hoewel ‘s morgens om halfzes de wekker alweer afloopt en ik een uur later alweer op het werk word verwacht.

Nee joh, zweten is gezond en voor de sauna moet je intree betalen. Slapen is zonde van je tijd. Als je vroeg opstaat, heb je veel meer aan je dag. Als je vroeg moet beginnen, ben je ook eerder klaar. Ik ben het zonnetje in huis. Wie doet er mee?

20140721-181607-65767540.jpg
Een andere auto is leuk voor jezelf, maar het gaat er natuurlijk om dat je ermee kunt pronken. Daarom verheugde ik me al op mijn eerste dag woonwerkverkeer.

“Wie wil mijn autootje zien?”, schalde ik over de werkvloer. “Autootje? Je bedoelt die brommobiel? Die kennen we nou onderhand wel.”

“Wie wil mijn autootje zien?”, probeerde ik nog een keer. Een collega ging mee. “Ik dacht dat je een echte auto bedoelde. Dat is toch geen auto, dat is een Dinky Toy.” Nou, nou, zo klein is hij nou ook weer niet.

“Wie wil mijn autootje zien?”, voor de laatste keer. “Heb je een auto? Mag jij die besturen dan?” Ik dacht dat mijn collega ervanuit ging dat ik geen rijbewijs heb. “Jij bent toch nog geen achttien?”, ging hij verder. Mijn hele dag was weer goed. Het geluk zit in kleine autootjes.

20140720-151853-55133941.jpg
Na het geslaagde ritje met onze nieuwe automobiel was het hoog tijd om achterop Antons nieuwe bromscooter te kruipen. Dat was er de afgelopen weken nog niet van gekomen.

We besloten een stukje Rondje Eindhoven te doen, een toeristische route langs de rand van de stad, waarbij je je soms op het platteland waant.

Antons nieuwe bromscooter heeft een paar belangrijke voordelen voor de bijrijder: een ruggensteun en voetsteunen. We worden tenslotte allemaal een dagje ouder.

Het etablissement waar ik wilde genieten van een speciaalbiertje en Anton van een muntthee bleek deze zondag gesloten. Vandaar dat ik dit stukje nu in onze achtertuin schrijf onder het genot van een pilsje. Je kunt het slechter treffen.

20140719-181518-65718225.jpg
Na alle gedoe rondom het neergeschoten vliegtuig in Oekraïne is het hier alweer snel over tot de orde van de dag. Gisteren kreeg ik bericht dat ik onze auto kon komen ophalen.

Na anderhalf jaar brommobiel is het een verademing om weer in een echte wagen te kunnen rijden. Het is een Suzuki Swift van eind 2010. Als je een brommobiel gewend bent, rijdt deze vrijwel geruisloos. Je moet dus niet vergeten te schakelen, want je hoort nauwelijks dat hij veel toeren maakt.

Ons eerste uitje was een ritje naar de supermarkt. Met drie volle tassen kwamen we terug bij de auto, maar we wisten nog niet hoe de achterklep open moest. Dan maar op de achterbank. Straks even het boekje doorkijken.

Daarna weer naar huis. Op de kruising bij het winkelcentrum hadden we bijna onze eerste aanrijding. Toen wij aan de beurt waren, reed er nog een auto van links vol door rood. Een ongeluk op de eerste dag van ons nieuwe wagentje, dat zou grappig geweest zijn. O nee, toch niet.

20140717-185735-68255755.jpg
Heel Nederland is aan het loomen geslagen. Heel Nederland? Ja, heel Nederland. Zelfs Anton bekijkt nu tutorials op internet om te leren hoe hij zo creatief mogelijk van die kleurrijke armbandjes kan maken.

Het is wel een bijzonder wereldje. Meisjes van zeven leggen op YouTube uit hoe je de bonte elastiekjes om de pinnetjes moet doen voor het mooiste resultaat. We hebben hier nu zelfs een speciale loomwinkel waar de kinderen met de benen buiten hangen. En Anton.

Lief als hij is kreeg ik van hem een van zijn eerste loompogingen in vrolijke regenboogkleuren. Natuurlijk hield ik die aan toen ik vanmorgen moest gaan werken. “Heeft je nichtje die gemaakt?”, vroeg een van mijn collega’s (ze weten dat wij geen kinderen kunnen krijgen). “Nee”, zei ik, “mijn nicht.”