Categorie: Uncategorized


Dat zul je altijd zien. Precies op de dag waarop de lente op volle kracht losbarst, hebben wij onze tuin verkocht. Wat zullen de nieuwe eigenaren daar gelukkig mee worden. Wij hebben de deur van onze loggia daarom maar wijd open gezet.

Vanmiddag moesten we eerst ons huisje opleveren. Met trots toonden we de vruchten van onze noeste poetsarbeid. De kopers waren trots op ons. 

Daarna ging het naar de notaris. Voor hun de eerste en voor ons de zoveelste keer. Bij een kopje koffie en een chocolaatje werden daar de officiële handelingen verricht. De belangrijkste: controleren of ons bankrekeningnummer klopte waarop de opbrengst van de verkoop moest worden bijgeschreven.

Daarna nog een symbolische plichtpleging: het overdragen van de sleutelbos. We hadden alle huissleutels verzameld die we konden vinden. Daar zaten er waarschijnlijk ook een aantal tussen die nog van een vorige woning waren of van een slot dat inmiddels was vervangen, maar ze mochten ze allemaal hebben. Een leuke puzzel om hun nieuwe leven mee te beginnen.


Morgen is de grote dag. Dan veranderen we van vermogende tweehuisbezitters in miezerige eenenkelflatje-eigenaren. Het klinkt overigens mooier dan het is: twee woningen leveren vooral veel werk op en kosten ook handen vol geld.

Maandag vindt de officiële overdracht plaats van ons huisje in Eindhoven. Maar voordat het zover is, moet het eerst nog aan een laatste inspectie worden onderworpen. Dat betekent dat alles dus pico bello in orde moet zijn.

Omdat we nu alweer twee weken feitelijk in Valkenswaard wonen, moesten we speciaal naar Eindhoven om het huis voor het laatst schoon te maken. Nu het zo leeg was, hadden we al niet meer het gevoel dat het ons huis was dat we aan het schrobben en boenen waren. Het voelde meer alsof we het huis van vreemden aan het poetsen waren. Helaas onbetaald.

Bovendien weten we dat de nieuwe eigenaren nogal wat van plan zijn en er meteen weer een rommeltje van gaan maken. Echt heel zinvol is het dus allemaal niet, maar je wilt je toch van je properste kant laten zien.

Mvrgr


Als je een huis koopt, krijg je daar een lijst bij van spullen die achterblijven of die je eventueel kunt overnemen. Omdat onze nieuwe flat al een tijdje leegstond, was dat allemaal niet zo spannend. Alleen de gordijnrails mochten we houden.

Altijd handig, dachten we nog, dan hoeven we die niet zelf op te hangen. Dat scheelt weer. Achteraf bleek het maar om één gordijnrail te gaan op de kleinste slaapkamer die wij hebben omgedoopt tot kantoortje. Dus moesten we zelf toch nog in actie komen om alle ramen van rails te voorzien.

Pas toen de gordijnenen klaar waren, ontdekten we dat niet alle gordijnrails hetzelfde zijn. De rail die ze hadden achtergelaten was van een ander systeem met heel andere rollertjes en ook nog eens te weinig. Gelukkig is er dan internet. Voor anderhalve euro had je er tien. Met vierenhalve euro verzendkosten, dat dan weer wel.

Een paar dagen later lagen ze in de brievenbus. Met op de envelop een dikke stempel van PostNL dat het opsturen slechts 65 cent had gekost. Zo liegt de gordijnrailswebsite dus bijna vier euro in eigen zak. Of het moet zijn dat ze de prijs van de envelop ook hebben meegerekend. En het salaris van de medewerker die ‘Mvrgr’ op het begeleidende kaartje had geschreven.


In zo’n nieuwe woonplaats is alles nog even wennen. Waar kan ik een brief posten? Hoe laat is de milieustraat geopend? Waar staan de potten pindakaas in de supermarkt? Waar kun je gratis parkeren?

Met een beetje gepuzzel kom je er meestal wel uit en gelukkig is er tegenwoordig internet, waar je het antwoord op de meeste vragen kunt vinden. Bovendien zijn er altijd mensen die je vooruit willen helpen.

Bijvoorbeeld het meisje achter de kassa van de Albert Heijn. “Heeft u alles kunnen vinden?”, vroeg ze toen ik mijn booschappen wilde afrekenen. Wat attent, dacht ik nog. Die heeft me natuurlijk compleet radeloos door de gangen van de winkel zien dwalen en maakte zich zorgen of we vanavond wel genoeg te eten zouden hebben. Dat noem ik nog eens servicegericht.

Toen ik het brood en de aardbeienjam in mijn tas stopte, hoorde ik hoe ze aan de volgende klant vroeg of hij alles had kunnen vinden. Een paar dagen later trof ik een andere caissière: “Heeft u alles kunnen vinden?”, vroeg ze heel vriendelijk. Toch iets minder spontaan dus dan ik gedacht had, maar misschien hebben ze de winkel net opnieuw ingericht.


Het was een heel gerace gisteren. Ik moest in Eindhoven de kliko aan de straat zetten, zodat de nieuwe bewoners geen volle afvalcontainer zouden aantreffen bij hun nieuwe huis. Dat kon ik dan meteen slim combineren met andere zaken.

Zo kon ik meteen ook Judiths vest afgeven, dat ze had laten liggen toen ze ons hielp met verhuizen. En Anton vroeg of ik dan ook een hangertje kon ophalen bij Joskes Winkel. Toen ik onderweg was, kreeg ik een bericht van Leenbakker dat de gordijnen klaar lagen, maar dan moest ik wel de aankoopbon meebrengen.

Die ging ik dus snel even thuis ophalen, maar ik moest wel opschieten want ze gingen om zes uur dicht. Dat was nog best even spannend tijdens de avondspits. Gelukkig lukte het nog net en daarna moest ik snel weer naar huis, want Frank zou komen helpen met de boormachine. Toen ik bij Motel Eindhoven was, besefte ik dat ik de kliko helemaal vergeten was en daar was het allemaal mee begonnen. Dus reed ik terug naar ons oude huis en daarna alsnog naar onze nieuwe flat. Gelukkig was Frank ook een beetje vertraagd. 

Vanmorgen werd ik wakker en besefte ik dat het Koningsdag was. Op Feestdagen wordt geen huisvuil opgehaald. Op internet las ik dat ze zaterdag pas komen. Nu staat hij de container dus drie dagen aan de straat. Ach, beter te vroeg dan te laat.


We hadden zo’n leuke plannen van wat we allemaal konden gaan doen als we eenmaal in Valkenswaard woonden. Een terrasje pikken op de Markt, gaan wandelen in de Malpie, een biertje drinken bij de Venbergse Watermolen.

Hoewel de zomertijd al lang en breed begonnen is, hebben we alleen maar winterweer. Koud, regenachtig en guur. We zagen zelfs hagel en natte sneeuw voorbijkomen. Dus blijven we maar binnen zitten. De thermostaat die gesneuveld was bij de sloop van een binnenmuur hebben we maar weer provisorisch aangesloten, zodat we het hier toch een beetje warm kunnen stoken.

Maar wat kun je wel doen bij zulke winterse omstandigheden? We hebben de horecagelegenheden aan de Markt aan een vergelijkend onderzoek onderworpen. 

De onderzochte cafés scoren alledrie ruim voldoende. Bij Ons Café, Jo d’n Urste en De Sleutel was het gezellig en smaakte het bier prima. Bovendien was het er warm en droog. Toch wel belangrijk bij de huidige weersomstandigheden. We houden de zomer nog maar even tegoed.


“Väska i skiten, Peer.” Dat is Zweeds voor “Zak in de stront, Peer.” Eigenlijk hadden we nu al twee weken op onze gloednieuwe IKEA-hoekbank moeten zitten, maar onze Scandinavische broeders en zusters weten nog niet wanneer ze kunnen leveren.

Begin april gingen we naar de woonwinkel en de verkoper vertelde enthousiast dat de bank al binnen een week geleverd zou worden. Dat zou mooi geweest zijn, want dan stond hij al bij de verhuizing in ons nieuwe huis te wachten, maar helaas kreeg ik al snel een telefoontje dat het een week later zou worden.

Dat was nog geen ramp, want twee dagen zonder bank zouden we wel redden. Niet veel later volgde echter het bericht dat het de bank opnieuw twee weken vertraagd was, gevolgd door de boodschap dat we nog eens een extra maand moesten wachten.

Ik besloot naar Zweden te bellen omdat we drie keer uitstel en anderhalve maand op de grond zitten wel een beetje veel van het goede vonden. Ik stelde voor dat ze als tegenprestatie de bank gratis in elkaar zouden zetten. De Zweed zou zijn best voor ons doen. Vandaag belde zijn collega dat dat niet ging gebeuren. Over een eventuele compensatie zouden we bij levering iets te horen krijgen en by the way: ze wisten nog niet wanneer dat ging gebeuren. Maar we konden onze bestelling natuurlijk ook altijd nog annuleren. Van je IKEA Family moet je het hebben.

Goudvis


Mijn man en ik zijn dan wel veilig geland in Valkenswaard, maar hoe gaat het nu eigenlijk met Billy? Onze bordeauxdog moest duidelijk een aantal dagen acclimatiseren, maar het lijkt erop dat hij zijn draai nu gevonden heeft. Hij slaapt weer net zoveel als vroeger.

Wij hadden het geluk dat we begrepen wat er gaande was, maar voor Billy lag dat natuurlijk heel anders. Het moet een vreemde ervaring zijn geweest. Steeds meer spullen die verdwenen uit ons rijtjeshuis, totdat er uiteindelijk alleen nog maar een bak met water en een bak met brokjes overbleven.

En toen moest hij ineens in onze Suzuki Swif. Onze hond is geen fan van autoritjes en deze duurde best lang. Dan ben je ineens ergens waar je nog mooit geweest bent. Een vreemd gebouw in een vreemde omgeving. Je moet in een klein hokje wachten totdat de schuifdeuren weer open gaan. Waar is dat allemaal goed voor?

En dan hebben ze ook nog je vertrouwde plekje om te poepen afgepakt. Pas na twee dagen van constipatie durfde Billy weer een ouderwetse hoop neer te leggen. Gelukkig heeft hij het geheugen van een goudvis en is hij allang weer vergeten dat we ooit in Eindhoven hebben gewoond. Thuis is immers waar de baasjes zijn.


Vier weken heb ik vrijgenomen om onze verhuizing in goede banen te leiden. Geen vakantie want het is stevig aanpoten. Nu we over zijn, is de grootste druk van de ketel en is er af en toe ook tijd om van onze nieuwe woonplaats te genieten.

Ik moet toegeven: het heeft nu toch wel iets van vakantie. Bijvoorbeeld tijdens de drukbezochte weekmarkt. Het zonnetje schijnt volop, waardoor de terrassen goed gevuld zijn. Ook veel Belgen, want die komen daarvoor massaal naar onze kant van de grens.

Of als ik nog even naar mijn werk moet om een paar formulieren te scannen. De nieuwe route die ik moet rijden, voelt een beetje als de Route du Soleil. Terwijl ik even binnen kom fladderen, is iedereen druk in de weer. Als ik even later weer vertrek, geniet ik even extra van hoe de schuifdeuren zich achter me sluiten.

Als ik voor het eerst boodschappen doe, voelt het bijna als een campingwinkel. Speurend naar wat ze allemaal hebben en waar het staat. Alles voelt hier nieuw. Dat vakantiegevoel ga ik zo lang mogelijk proberen vast te houden.

  
Je weet pas hoeveel spullen je met je meesjouwt als je ze in verhuisdozen stopt. We dachten dat we al een heleboel hadden weggegooid en dat we de meeste dozen al naar onze nieuwe stek hadden gebracht. Desondanks bleef er nog veel te verhuizen over.

Een zware verhuisdag later stond ons hele leven ingepakt en wel op ons te wachten. Achteraf was het misschien wel handig geweest om te vermelden wat waarin zat. Alles moest er zijn, maar we konden niets vinden.

Twee dagen later hebben de meeste spullen weer een plekje gekregen. De boeken staan bij de boeken, de kleren liggen bij de kleren en we hebben zelfs een hoekje met borden, kopjes en glazen. Kortom: er is weer leven na de verhuisdozen.

Nee, we hebben nog geen keuken. De badkamer en het toilet moeten nog vernieuwd worden. Gordijnen worden zwaar overschat en je kunt ook best wonen zonder thermostaat. Dan hebben we tenminste nog iets om naar uit te kijken. De puntjes op onze i.