Categorie: Uncategorized

IMG_1910.JPG
Op de redactie van Omroep Brabant staan twee snoeppotten. Eén blik en één stenen schaal. Ik kijk iedere dag wel even of er iets in zit.

De laatste tijd valt het een beetje tegen. Misschien heeft het met de vakantie te maken. De schaal is al tijden leeg. Er zit alleen nog wat suiker aan de binnenkant. Misschien is het eens tijd voor een ritje in de vaatwasser.

Het blik was dinsdag voor het eerst sinds lange tijd weer gevuld met een smakelijke dropmix. Ik heb er dankbaar gebruik van gemaakt. “Ik ben de enige die hem ooit vult”, reageerde de collega die haar verantwoordelijkheid had genomen.”

“Dat is niet waar. Ik breng regelmatig…”, stamelde ik. Maar toen besefte ik dat ik soms snoep meeneem als ik op de tweede verdieping moet werken. Op de redactie is dat inderdaad alweer een hele tijd geleden. Toch maar weer eens doen. Voor mijn gemoedsrust.

IMG_1946.JPG
Dit zul je vast wel herkennen. Dat je een auto hebt gekocht en dat je vanaf dat moment overal auto’s van hetzelfde merk en type ziet rijden.

Dat heb ik dus niet, maar ik ben dan ook niet de gemiddelde man. Mijn echtgenoot en ik rijden alweer een paar weken in onze Suzuki Swift, maar ik kan niet zeggen dat ik nu overal Swifts zie rijden. Niet meer dan voor onze recente aankoop in ieder geval.

Maar weet je wat wel opmerkelijk is? Sinds wij een zwarte auto hebben zie ik overal zwarte auto’s rijden. Dan denk ik: zou dat ook een Suzuki Swift zijn en dat is er dan nooit één.

Wat zegt dit over mij? Dat ik heel weinig kijk op auto’s heb. Voor mij lijken ze allemaal op elkaar. Ik herinner mij nog dat de instructeur tijdens mijn rijles wilde checken of ik wel genoeg spiegelde. “Wat voor auto rijdt er nu achter ons?”, vroeg hij. “Een bruine”, antwoordde ik.

IMG_1897.JPG
Zo af en toe moet je je medemens een handje helpen. Geef hem geen vis, maar leer hem vissen. Of in mijn geval: geef haar geen fotoalbum, maar leer haar een fotoalbum maken op het internet.

Op dat vlak ben ik namelijk een ervaringsdeskundige. Tot een jaar of vijf, zes geleden maakte ik ieder jaar wel zo’n album: ons trouwalbum, een familiealbum of een jaarboek. Op een gegeven moment ben ik daarmee gestopt en sindsdien staan al mijn foto’s in de cloud en bekijk ik ze op mijn laptop of tablet. Waarom wist ik niet meer precies.

Maar toen kwam ‘mijn vrouw’ Mariëlle. Zij wilde een album maken van haar vakantie in Australië. Of ik haar een handje wilde helpen. Natuurlijk wilde ik dat.

Nu weet ik weer waarom ik geen fotoalbums meer maak op internet. We begonnen gistermiddag om halfdrie en om tien uur ‘s avonds waren we klaar. Waarom het zo lang duurde? Omdat het zo verdomd ingewikkeld is. Probeer maar eens één pagina te verplaatsen in je album. Dat lukt je niet. Zelfs afrekenen gaat moeizaam.

Gelukkig blijft geen goede daad onbeloond. We hebben de loodzware werkdag afgesloten met een biertje. En nog één. Het eerste jaar geen fotoalbum meer.

IMG_1937.JPG
Ondertussen is het hoogtepunt van mijn zomergriep alweer een weekje geleden, maar het is er eentje die lang nawerkt. Nog steeds word ik midden in de nacht wakker, wat niet bepaald bevorderlijk is voor je energielevel.

Maar er moet toch gewoon gewerkt worden en dat lukt nog vrij aardig. Maar nadat ik naar huis ben gefietst, is de batterij wel zo’n beetje op en dan rest er niet veel meer dan op de bank neer te ploffen. Van 1 naar 2 zappen is dan al een hele inspanning.

Maar het ergste is misschien nog wel de snot. Als je een forse inspanning levert, en daar valt die fietstocht momenteel zeker onder, dan stijgt je lichaamstemperatuur en komt het snot los. Een warme avondmaaltijd doet daar nog een schepje bovenop.

Vandaar dat ik dus de hele avond lig te snotteren. Hele zakdoeken vol. Totdat ik helemaal leeg ben. En dat is misschien maar beter ook want dan hoef ik daar de volgende dag mijn collega’s niet mee lastig te vallen.

IMG_1879.JPG
Ruim twee jaar zijn wij nu vegetarisch. Wat klopt hier niet? Eten is vegetarisch, mensen zijn vegetariër. Een wijdverbreid misverstand. Ruim twee jaar zijn wij nu vegetariër.

Maar eigenlijk moet ik zeggen: waren. Anton, de kok in ons huishouden, was een beetje aan het einde van zijn Latijn wat betreft variatiemogelijkheden zonder vlees en vis. “Zullen we af en toe weer vis eten?”, vroeg hij. “Ik vind het prima”, zei ik. Vandaar dat we met twee diepgevroren stukjes zalm en een blikje tonijn de supermarkt verlieten.

Dat is best nog een hele stap. Als je gewend bent om bewust te eten, stap je daar niet zomaar vanaf. Vis eten is tot daar aan toe, maar dan moet het wel verantwoord zijn.

Daarom ging ik op internet op zoek naar geloofwaardige keurmerken voor vis. Iedereen kan immers zijn eigen keurmerk verzinnen. Uiteindelijk kwam ik terecht op de website van het Wereld Natuur Fonds. Als zij zeggen dat het door de beugel kan, wie ben ik dan om te zeggen dat het niet mag?

IMG_1919.JPG
Als zo’n festival achter de rug is, moeten altijd de restanten nog verdeeld worden. “Wie wil de multivitaminedrink?” “Nee, dat mag ik niet hebben van de dokter.” “Iemand belangstelling voor de winegums?” “Nee, ik ga liever gewoon dood.”

Maar dan komt uiteindelijk het bier aan de beurt (jawel, er was bier over). “Mag ik? Mag ik?” Het mocht. Ik reed naar huis met in mijn kofferbak een sixpack rosébier voor Anton en zes flesjes Weizenbier voor mezelf. Tenminste, dat dacht ik.

“Hier, mijn liefhebbende echtgenoot, voor jou!” “Nee, dank je.” Had ik hem toch verkeerd ingeschat. Nou ja, dan heb ik twaalf flesjes bier. Toen ik hersteld was van mijn after-Dranouterdip, ben ik er maar eens voor gaan zitten. Het kan immers nooit zo vies zijn als de wilde verhalen die de ronde doen.

Rosébier, zo mierzoet dat je het bier niet proeft. Er is eigenlijk maar één ding nog erger: alcoholvrij rosébier. De belachelijkste uitvinding van de afgelopen jaren. Ranja voor volwassenen.

IMG_1903.JPG
Het was me het weekje wel. Terugkomen van het ouwelullenfestival dat Dranouter heet met een enorme verkoudheid. Het kan ook een griep- of ander virus geweest zijn. Fijn was het niet.

Maandagmiddag kwam ik terug uit België. Dinsdagmorgen om halfzes liep de wekker alweer genadeloos af. Ik werd wakker met een stekende hoofdpijn. Zoveel hadden mijn man ik toch niet gedronken om mijn thuiskomst te vieren?

Woensdagmorgen moest ik wel gaan werken, want er was geen vervanging en bovendien had ik een belangrijke afspraak die ik niet zomaar kon verzetten. Donderdagmorgen zelfde verhaal. Donderdagmiddag nam ik een dapper besluit: als ik vrijdagmorgen nog zo beroerd was, zou ik me ziek melden. Helaas viel het mee.

Het noodlot wilde dat ik vandaag ook nog moest werken, maar vanmiddag om zes uur is officieel mijn weekend begonnen. Helaas is het maandagmorgen alweer voorbij. En morgen gaat het de hele dag regenen. Er zijn weken waar je vrolijker van wordt.

IMG_1894.JPG
Met mijn bijna 48 jaar was ik de oudste van het Dranoutergezelschap. Gelukkig is er weinig wat verraadt hoe lang ik al meedraai op deze aardbol.

Ik ben gezegend met het lichaam van een jonge god, hoewel ik daar om een of andere reden steeds minder van deel met de buitenwereld. Ik ben jong van geest, want zolang je geen kinderen hebt, hoef je zelf niet echt volwassen te worden. En ik kan nog bijna alles.

Toch waren er momenten dat ik me bewust werd van mijn echte leeftijd. Bijvoorbeeld toen Rocco Granata optrad en ik het refrein van Zomersproetjes bijna woord voor woord kon meezingen. “Jajaja, parels voor prinsesjes, diamanten voor een kroon” en “zooooomersproetjes, ieder sproetje is een kusje waard”. Of That’s Amore: “When the moon hits your eye like a big pizza pie, that’s amore”.

Maar er waren ook momenten dat ik me echt jong voelde. Als een meisje van drie vraagt of ik mee ga spelen, waan ik me weer kind. Maar dat gaat snel weer over.

20140806-162427-59067111.jpg
Mea culpa, want ik heb gezondigd. Tijdens het festival in Dranouter heb ik vlees gegeten. Maar het was wel een experiment voor een hoger doel, voeg ik daar meteen aan toe.

Het ging namelijk om een hamburger van meelwormen. Als een extraatje kreeg ik er nog een paar losse wormen bij.

Het voordeel van zo’n bugsburger is dat de worm niet meer als zodanig herkenbaar is. Fijngemalen en gemengd met meel. Op zich smakelijk. Wel een beetje droog, maar goed te doen voor iemand die vleesvervangers gewend is.

De losse meelwormen waren gevriesdroogd. Het is wel even slikken voordat je ze in je mond steekt, maar daarna valt het mee. De smaak houdt het midden tussen chips en noten.

De wormen zijn een milieuvriendelijke bron van eiwitten, vetten, ijzer en vezels. En efficiënt, want je eet honderd procent van het beestje op. De wormen zijn bedoeld als oplossing van het wereldvoedseltekort. Wel een dure oplossing: een bakje van vijftig gram kost een tientje.

20140805-181621-65781543.jpg
Niemand van ons gezelschap wist het zeker, maar het moet zeker de vijftiende keer geweest zijn dat we dit jaar naar naar het festival in Dranouter gingen. De route ernaartoe kunnen we dan ook dromen. Dat zou je tenminste denken.

Dit jaar waren de achttien festivalgangers verdeeld over een kleurige colonne van twee auto’s met caravan, een busje met aanhanger en ik erachteraan met ons pas aangeschafte wagentje. Ik bemoei me niet met de routeplanning, ik volg alleen maar.

Achteraf weet ik precies waar het is misgegaan, maar de beste stuurlui hebben achteraf gemakkelijk praten. Bij Ieper gingen we op een rotonde rechtdoor waar we linksaf hadden gemoeten. En ik totterde vrolijk achter de anderen aan.

Ik weet niet of het door de routebordjes kwam of dat ze gewoon niet goed hebben opgelet, maar feit is wel dat we op deze manier nog mooi een stukje Frankrijk hebben meegepikt. Et c’est quelque chose qu’on ne voit pas tous les jours.