Van huis uit heb ik een behoorlijke hekel aan de tandarts. Een nare man die er alleen maar opuit is om je pijn te doen. Zijn assistente is overigens geen haar beter, want zij laat het allemaal maar gebeuren. De bus van de schooltandarts zag ik altijd als een rijdende martelkamer.

Gelukkig ben ik gezegend met een vrij stevig gebit. Mijn tanden en kiezen hoeven tegenwoordig nog maar zelden onder handen genomen te worden en daarmee is het verplichte bezoek meteen ook een stuk minder erg geworden. Bovendien heb ik nu een tandarts die het allemaal zo kort mogelijk probeert te houden.

Waar ik eerst een bezoek zag als noodzakelijk kwaad, vind ik het nu eigenlijk best oké. Ik zal niet zeggen dat ik ernaar uitkijk, maar vervelend vind ik het ook niet meer.

Ik was best verbaasd toen de assistente belde om de afspraak te verzetten. Haar baas ging op vakantie. En toen belde ze opnieuw. Hij moest naar het ziekenhuis. Daar sta je nooit bij stil, maar eigenlijk zijn het net mensen.m

 

 

 

 

Kortsluiting

Het is toch altijd even schrikken als je bij thuiskomst geconfronteerd wordt met een allesverduisterende kortsluiting. Gelukkig waren we deze keer niet zo lang van huis geweest toen we een eigenwijze hoofdschakelaar aantroffen en gelukkig gebeurde het overdag.

Bij een onaangekondigde kortsluiting zijn er twee mogelijkheden. Of er was een tijdelijke oorzaak, of het is iets blijvends. Daar kom je heel gemakkelijk achter door de hoofdschakelaar weer om te zetten. Als het beklijft was het tijdelijk en als hij meteen weer terugspringt is de oorzaak nog aanwezig.

Deze keer bleek het laatste het geval, dus moesten we op zoek naar de schuldige. Wat zou er aan de hand kunnen zijn. Misschien is dat oude koffiezetapparaat nu echt versleten? Of wellicht iets met vocht, want daat gaat ook lastig samen met elektriciteit.

Een korte analyse leidde naar mogelijkheid twee. ’s Morgens had ik een kopje koffie omgestoten. In de buurt van een verlengkabel. Aanvankelijk leek er niets aan de hand, maar kennelijk had de koffie nog doorgewerkt. Gelukkig hebben we dan reserveverlengkabels. Probleem opgelost.

 

Troost

Totale verwarring bij Omroep Brabant. Bij sommige collega’s meen ik zelfs iets van paniek in hun ogen te bespeuren. Het heeft allemaal niets te maken met de nieuwe hoofdredacteur die volgende week wordt bekendgemaakt. Nee, er zijn nieuwe koffieautomaten.

Vertwijfeld ijsberen mensen de pantry heen en weer. Hoe kom ik nu aan mijn vertrouwde kopje 0004, vragen zij zich af. 0004 is MI6-code voor sterke, zwarte koffie. Maar de nieuwe apparaten hebben helemaal geen cijfertoetsen meer. Wat nu?

Gelukkig hebben de pienterste medewerkers ontdekt dat de sneltoetsen tegenwoordig een laagje dieper zitten weggestopt. Verborgen achter een andere toets. Onduidelijk is nog of de 0004 van nu hetzelfde resultaat oplevert als voorheen. Of kennen de nieuwe toestellen hun eigen codes? De tijd zal het leren.

Vanzelfsprekend zijn de meningen verdeeld over de nieuwe koffie. De optimisten zien een vooruitgang, volgens de zwartkijkers was vroeger alles beter. Voor de een is het kopje halfvol, voor de ander halfleeg. Ik ben allang blij dat ons bakje troost nog steeds gratis is.

 

Mening

In het begin plaatste ik mijn stukjes alleen op Wereldpeer.nl, maar weblogs  werden steeds minder populair en dat ik ooit schreef dat ik ermee ging stoppen hielp ook niet bepaald. Dus moest ik op een andere plek publiek zien te vinden voor mijn schrijfsels.

Dat werd Facebook. Het maakt immers niet uit waar je stukjes gelezen worden, als ze maar gelezen worden. Ook Twitter wordt ondertussen ingezet om mensen naar mijn blogjes te lokken. Allemaal voor het algemeen nut.

Soms probeer ik nog op andere manieren lezers te bereiken. Bijvoorbeeld door mijn stukje over onze nieuwe stofzuiger als review op de site van Coolblue te plaatsen. Dan zou ik ook nog kans maken op een tegoedbon, maar helaas mocht het niet zo zijn.

Dan maar mijn mening over het ongevraagde reclamedrukwerk van de regionale krant. Dat vond ik wel iets voor hun opiniepagina. De krant heeft immers overal een mening over dus zij zouden mijn ingezonden mail over brievenbusvervuiling best wel kunnen waarderen. Jammer genoeg hebben ze hem niet geplaatst. Toch wel zwak.

Een dagje Efteling komt soms wat moeizaam op gang. Ik had met ‘mijn vrouw’ Mariëlle om kwart voor tien afgesproken op het station van Tilburg. Dan moet ik vijf kwartier eerder de bus nemen, want zo lang duurt het om daar te komen. Maar dan moet er natuurlijk geen seinstoring zijn.

Door de problemen reden er tot kwart over tien geen treinen tussen Eindhoven en Tilburg. Maar er reden ook geen bussen, dus er zat niets anders op dan wachten. Totdat er omgeroepen werd dat ze zelf ook geen idee meer hadden wanneer de seinstoring opgelost zou zijn.

Maar je kunt ook via Den Bosch in Tilburg komen. Naar Den Bosch reden door dezelfde storing minder treinen, maar er reed tenminste nog wat. Gelukkig vertrekken de treinen naar Tilburg en Den Bosch vanaf hetzelfde perron. Vanaf mijn strategische plek kon ik alles in de gaten houden. Niet dus: de trein naar Den Bosch vertrok voor deze keer vanaf spoor 1 en platgedrukt als een legbatterijkip kon ik er nog net bij.

Al met al kwamen we zo’n vijf kwartier later dan gepland aan in het pretpark. En na zo’n bioindustrierit was ik blij dat ik in de rij kon gaan staan voor Symbolica. Daar gaven ze tenminste wel vooraf aan dat de vertraging een half uur zou gaan duren.

 

 

De krant. Ik hou van de krant. Vroeger hadden mijn ouders de krant en als ik later met pensioen ben, wil ik zelf ook de krant. Niet digitaal, maar zo’n ouderwets pak papier waar je op je gemak doorheen kan bladeren om het nieuws van gisteren te lezen. Heerlijk Zen.

Het gaat niet zo goed met de krant en daarom houden ze De Week van de Krant. Ik zal ze een handje helpen. Ga nu naar de website Krant.nl en probeer je favoriete krant tot acht weken gratis. Je krijgt er zelfs een boek bij met mooiste foto’s, beste columns en meest spraakmakende interviews.

Daar kun je toch bijna geen nee tegen zeggen? Bijna. Net als IKEA meent de krant dat ze onze NEE-JA sticker kunnen negeren. Wij willen geen folders en zij menen dat te kunnen omzeilen door ‘Aan de bewoners van…’ op hun reclamedrukwerk te zetten.

Brievenbusvervuiling gaat ons niet overhalen om een abonnement te nemen. Bespaar je de moeite. Als ik 67 ben, meld ik me zelf wel, daar hoeven jullie helemaal niets voor te doen. Alleen als jullie Suske en Wiske weer bij de strips zetten, wil ik overwegen om eerder in te stappen.

Er zijn een paar dingen waar ik ieder jaar naar uitkijk en een daarvan is het Brabants Stripspektakel in Veldhoven. Daar kan eindelijk het kind in mij weer eens ongegeneerd zijn gang gaan. Ouderwets op zoek naar oude Suske en Wiskes.

Als kind had ik een hele verzameling. Ik knipte ze zelfs uit de krant. Als er een nieuwe uitkwam, moest die meteen aangeschaft worden. Maar ergens op de middelbare school word je daar te oud voor en toen heb ik ze allemaal verkocht (voor veel te weinig).

Decennia later komt er een leeftijd waarop de nostalgie toeslaat. Dan ga je op zoek naar de boeken waar je als kind zo gek op was. Daarvoor is er het Stripspektakel. Deze keer moesten het wel de eerste drukken zijn. Ze hoeven er niet smetteloos uit te zien, want strips zijn bedoeld om gelezen te worden. En ze mogen niet al te duur zijn, anders is het geen sport. De jacht was succesvol, nog maar vijftien exemplaren te gaan.

En dan was er nog die afspraak met de Fameuze Fanclub. Waarschijnlijk ga ik schrijven voor hun blad dat vier keer per jaar verschijnt. Over alles wat er te weten valt over mijn jeugdhelden. Zoveel wijsheid wil je immers niet voor jezelf houden. Een wonderkind van vijftig.

“Eén stap vooruit en twee stappen terug.” Kent u die uitdrukking? Klinkt als behoorlijke tijdsverspilling, maar niet meer sinds ik een stappenteller op mijn mobieltje heb. Voortaan zijn één stap vooruit en twee stappen terug gewoon drie stappen.

Ik ben geen fanatieke sporter. Daarom moet ik van mijn dagelijkse beweging een uitdaging zien te maken. Mijn teller wil dat ik iedere dag 10.000 stappen zet en dat valt nog niet mee. Zeker als ik moet werken. Daar loop je niet veel verder dan van bureau naar pantry naar toilet naar kantine en af en toe een trap op of af, maar daarmee haal je het gestelde doel bij lange na niet.

Maar af en toe zijn er ook meevallers. Bijvoorbeeld als ik een stukje heb gefietst. Dat ziet de teller ook als stappen en zo kom je een heel eind.

Het ergste is als je per ongeluk ergens je telefoon hebt laten liggen. Een stap heeft immers pas zin als hij is geteld. Vandaar dat ik af en toe op mijn stappen terugkeer. Om mijn mobieltje te pakken zodat ik geen nutteloze stappen zet. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.

Ik zie om me heen mensen die lange afstanden lopen, tot Vierdaagses van Nijmegen en Kennedymarsen aan toe. Dat ziet er vaak kinderlijk eenvoudig uit, dus dan denk ik in mijn naïviteit: dat kan ik ook.

Deze week mag ik mijn weekeinde al op vrijdag beginnen, altijd fijn zo’n dag extra. Omdat mijn man vandaag twee consulten had, besloot ik me maar uit de voeten te maken. Meestal fiets ik dan naar Eindhoven, maar omdat ik daar deze keer niet zo’n zin in had, besloot ik de afstand te lopen. Wat anderen kunnen, kan ik immers ook en tien kilometer is nog wel te overzien. En als het tegenvalt, kan ik altijd nog op de bus stappen.

Misschien was het slimmer geweest om wandelschoenen aan te trekken. Op mijn sandalen begon ik namelijk al te haperen voordat ik mijn bestemming had bereikt. Ik was in ieder geval blij dat ik de bus terug kon nemen.

Als je me een dezer dagen voorbij ziet waggelen, komt dat door de blaar onder mijn linker- en mijn rechterhak. De wijze les van vandaag: 20.000 stappen zijn er toch een paar te veel en voor die voettocht naar Santiago de Compostela zoeken ze maar iemand anders.

Ja-Nee

Ja-Nee. Kent u die uitdrukking? Dat je een sticker op je brievenbus plakt, waardoor bezorgers weten dat je wel huis-aan-huisbladen wilt maar geen reclamefolders. Op die manier kun je je kleine steentje bijdragen aan een beter milieu en folders lees je tegenwoordig gewoon in een app.

Toch zijn er af en toe van die boeven die menen dat ze hun reclame bij je in de brievenbus mogen proppen. De bestellijst van de shoarmatent of de kapper aan huis, dat soort spul. Nou, als ze zeker willen weten dat we nooit zaken met hun doen, dan moeten ze het zo doen.

Maar dan is er de IKEA. Dat bedrijf meent dat ze ondanks die Ja-Nee-sticker hun catalogus voor 2018 gewoon in je brievenbus mogen duwen. ‘Aan de bewoners van…’ zetten ze er dan op, want dan valt het niet onder ongeadresseerd reclamedrukwerk.

Gewiekst hoor, die Zweden, maar daar trappen wij natuurlijk niet in. Die 340 bladzijdes met bouwpakketten gaan linea recta terug in de PostNL-brievenbus. Retour afzender. Als iedereen dat nou doet, dan leren ze er misschien nog iets van.