In deze verlichte tijden waar gevangenen, asielzoekers en zelfs studenten kunnen douchen, kunnen muziekfestivals natuurlijk niet achterblijven. Ook folkliefhebbers hebben immers het recht om modder, voedselresten en gemorst bier met warm water van zich af te spoelen.

Vandaar dat het Dranouter Festival beschikt over warm en stromend water waar je tegen een geringe financiële vergoeding onder mag gaan staan. Vroeger maakte ik daar geen gebruik van omdat ik vond dat een festivalganger er groezelig uit hoort te zien, maar tegenwoordig sta ik vier ochtenden vooraan in de rij.

Gewapend met een big shopper vol verzorgingsproducten neem ik plaats in de cabine die na de vorige gebruiker zelfs een soort van schoonmaakbeurt heeft ondergaan. De waterstraal is weliswaar niet erg krachtig, maar als je dicht genoeg tegen de wand aan gaat staan, word je helemaal nat. Met de nodige shampoo, douchegel, tandpasta, gel en aftershave is er dan best nog wat van te maken.

Maar wat als je op vakantiemaandag drijfnat tot de conclusie komt dat je je handdoek in je tent hebt laten liggen? Dan ben je dolblij als je twee washandjes in je boodschappentas vindt. Daarmee kun je jezelf namelijk verrassend goed afdrogen, alleen bepaalde delen van je rug zijn wat moeilijker te bereiken. Maar ach…

Iedere door de wol geverfde festivalbezoeker weet dat wc-papier een verplicht onderdeel van zijn uitrusting is. Nu is het Dranouter Festival in het Vlaamse Heuvelland steevast tot in de puntjes verzorgd, maar wie met een rolletje drielaags van huis gaat, grijpt nooit mis.

#DranouterFest17 begon op vakantiedonderdag met een stevige wind, waardoor het opzetten van de nieuwe tent nog een extra dimensie kreeg. Nu is de eerste kennismaking met een kampeeronderkomen  altijd al een uitdaging, maar als de haringen en het zeildoek om je oren vliegen, is het bijna onbegonnen werk. Met wat hulp is het uiteindelijk toch gelukt.

Gelukkig werden de weersomstandigheden per dag mooier, zodat we languit in de zon konden genieten van Bazart, Raymond van het Groenewoud, Doe Maar en wat minder bekende muzikale pareltjes. Samen met een koud biertje en diverse culinaire delicatessen was het plaatje weer compleet.

Inclusief het onvermijdelijke moment dat het toiletpapier begon op te raken. Het was net een slechte jaren 70 quiz: “En, welke deur kiest u?” Je verwacht niet eens een kleurentelevisie of een tropische vakantie, alleen wat velletjes om je billen mee af te vegen. Maar helaas. En bij de volgende deur het zelfde probleem. Op dat moment ben je de koning te rijk met die Popla van thuis.

Vakantiedonderdag was Bosschebollendag, maar dan zonder de bollen want we volgen nog steeds een koolhydraatarm dieet. Een vakantie is niet compleet zonder een bezoek aan de Eftelingste van de Brabantse steden. Anton Pieck had het niet mooier kunnen tekenen.

Een bezoek aan onze provincietrots begint traditioneel in parkeergarage Wolvenhoek. Ideaal als je wilt gaan shoppen, maar niet de hele dag je Matchbox en Dinky Toy wilt meesjouwen.

Maar deze dag was Wolvenhoek ‘VOL’ dus moeten we doorrijden naar het splinternieuwe parkeerwalhalla Sint Jan. Fraai gelegen onder een 14e eeuwse stadsmuur en een oude vestinggracht. 1040 plekken om je auto achter te laten, de ene nog mooier dan de andere. De verlichting in de parkeerkelder gaat pas aan als je er langsloopt. En met toiletten, dat zou overal verplicht moeten zijn.

De rest van de dag verbleekte een beetje bij deze ontvangst. Stenenwinkeltje, hippe maar goedkope kledingshop, koffie op een terrasje, stripboekenzaak, spirituele boekhandel. Allemaal wel aardig maar het hoogtepunt waren de onbetwist de slagbomen die ons uit de garage lieten door het kenteken van onze auto te scannen. Geen wonder dat ze prestigieuze Europese parkeerprijzen hebben gewonnen.

Jaren geleden schreef ik hier: “Blokker is een kutwinkel.” Ik weet niet meer precies waar het toen over ging, maar het gevoel is me altijd bijgebleven. Het kwam opnieuw naar boven toen ik er opzetborstels voor mijn elektrische tandenborstel kocht. De volgende week waren ze ineens 8 euro goedkoper. Dan voel je je toch genaaid.

Nee, dan Leenbakker. Daar kochten we ooit gordijnen en mochten we gebruikmaken van een actie die eigenlijk pas een week later geldig was. Zo kan het ook, Kutblokker.

Maar de koning van de laaienlichters blijft de MediaMarkt. Net nu wij een nieuwe wasmachine hebben gekocht, hebben zij de MerkenMarkt. Een dag lang krijg je 10 of 20 procent korting op een bepaald merk. Zul je altijd zien dat onze wasmachine daar ook bij zit. We kochten ons apparaat natuurlijk niet bij de MediaMarkt maar wel voor dezelfde prijs.

Vandaag was het zover: 15 procent korting op alle wasmachines van ons merk. Maar de MediaMarkt zou de MediaMarkt niet zijn als ze eerst niet stiekem 50 euro bovenop de prijs hadden gezet. Per saldo was hij toch nog 25 euro goedkoper, maar met zulke schurken wil je toch geen zakendoen.

 

Vakantiedinsdag was wasmachinebezorgdag. ‘Vandaag besteld, morgen in huis’ betekent bij de internetwitgoedboer ‘zaterdag besteld, dinsdag in huis’. Zondag begrijpen we nog wel, maar welke religie verbiedt er in Godsnaam dat er op maandag wasmachines afgeleverd worden? Beste gelovigen, er moet ook nog gewerkt worden!

Dinsdagochtend om zeven uur zouden we worden wakkergeappt met de mededeling hoe laat het apparaat zou arriveren. Dat zou ergens tussen halfdrie en halfvijf worden. Was fijn geweest om dat al op maandag te laten weten en ons welverdiend te laten uitslapen.

Maar zoals het spreekwoord zegt, mag je een gekochte wasmachine niet in de trommel kijken en bovendien belde de bezorger al om twaalf uur om te vragen of hij ook al om halfeen terechtkon. Natuurlijk kon dat en des te meer tijd bleef er over om het gevaarte aan te sluiten.

Achteraf zijn we dolblij dat ons oude apparaat kapot is gegaan. De nieuwe is stiller, zuiniger en speelt een leuk melodietje als hij klaar is. Alleen weigert hij dienst op zondag en maandag. Uit geloofsoverwegingen.

Vakantie is grote schoonmaak houden in je hoofd en er is geen betere manier om je hoofd op te ruimen dan je huisje een goede poetsbeurt te geven. Vandaar dat wij op vakantiemaandag hier aan het vegen en het schrobben waren.

Ons appartement heeft een kamertje dat we vooral gebruiken voor opslag. In de praktijk komt het erop neer dat je daar alles neerzet waarvoor je ergens anders geen plek meer hebt. Op die manier wordt het al snel een rommelkamertje.

Tijdens normale werkweken kan ik me er nauwelijks te zetten om daar wat aan te doen. Maar nu niets moet en alles mag, was daar ineens de gelegenheid om orde op zaken te stellen. Sommige spullen kregen een nieuw plekje. Andere dingen werden genadeloos weggegooid. En dan waren er nog de twijfelgevallen die naar de berging in de parkeerkelder verhuisden. Alsof die nog niet vol genoeg was.

Al met al was het een nuttige operatie. De vloer was nog nooit zo schoon. De keuken glanst als nimmer tevoren. En mijn Suske en Wiskes staan nu eindelijk in de juiste volgorde. Als dat geen rust geeft.

F-23!

Nog niet zo lang geleden beschreef ik hier vol bravoure hoe ik onze wasmachine had gerepareerd en een lampje bij een buurvrouw had vervangen. Ik heb het gecheckt en het lampje van de buurvrouw doet het nog steeds.

De wasmachine is een heel ander verhaal. Het apparaat meldde storing F-18, wat betekent dat de afvoerpomp verstopt is. Met de gebruiksaanwijzing erbij kreeg ik hem zover dat hij weer zijn wasjes draaide. Maar een week later was het weer hetzelfde verhaal: “F-18! F-18!”, riep hij luidkeels vanuit de berging.

Blijkbaar was het niet die euro die de verstopping veroorzaakte, dus ik ging opnieuw op onderzoek uit. Ik voelde wel iets zitten, maar ik kon er net niet bij. Misschien met een stuk ijzerdraad? Nee, ook niet. Nog maar eens proberen of het probleem spontaan was opgelost. “F-23! F-23!”, knipperde het display daarop dreigend. Oftewel: “Water in de bodemplaat! Servicedienst inschakelen!”

Nu kosten hulptroepen al gauw een paar honderd euro en dat leek me voor zo’n oudgediende niet echt zinvol. Daarom heb ik maar meteen een nieuwe besteld. Wel eentje die zuiniger is, want dan heb ik toch nog het gevoel dat ik geld heb bespaard.

De kortebroekenweken zijn begonnen. Welke kant het weer ook op gaat, lange pijpen of mouwen zijn de komende zeventien dagen uit den boze. Het heeft mijn baas behaagd om mij een tijdelijk gebiedsverbod op te leggen, waar ik met alle plezier mee heb ingestemd.

“En waar gaan jullie naartoe?”, is het eerste wat mensen dan vragen. Ze gaan daarbij zonder meer uit van een bestemming als Thailand of Las Vegas, maar het zullen eerder dagjes Den Bosch en Maastricht worden. Billy heeft namelijk vliegangst.

Onze trouwe bordeauxdog alleen thuislaten is geen optie. En we willen ook niet iemand anders met zijn verzorging opzadelen. Twee weken in een kennel vinden we zielig. Daarom worden het vooral dagtripjes niet al te ver van huis, maar wie heeft er ooit beweerd dat de Beekse Bergen niet leuk is?

Verder mag ik van mijn man een lang weekend naar een dichtbijzijnd buurland en laat er nu juist op dat moment in België een obscuur folkfestival plaatsvinden. Een fijn vooruitzicht om mijn hele verlof naar uit te kijken. Anton past dan op de hond en volgens mij vindt hij dat helemaal geen straf. Alles beter dan op een luchtbed in een koepeltentje. Zalig.

 

Wij wonen in een appartement vlakbij het centrum van het dorp, maar desondanks zitten we hier heerlijk rustig. De flats zijn dusdanig ingedeeld dat ze eigenlijk niet geschikt zijn voor kinderrijke gezinnen. Het enige lawaai dat je af en toe hoort is een wagen die met loeiende sirene wegrijdt bij het politiebureau een stukje verderop.

Desondanks worden we dezer dagen tot in de kleine uurtjes geteisterd door krijsende jongelui. Zij ondergaan op dat moment de Booster Maxxx. Dat is een draaiende arm met aan weerszijden tien stoeltjes. Als die arm op topsnelheid rondtolt gaan die stoeltjes over de kop en daar hoor je natuurlijk bij te gillen. Dat zouden wij zelf ook doen.

En dan is er nog die dj in die feesttent die tot na middernacht hippe plaatjes draait. “Ik ben een kind van de duivel” en dat soort werk. Van artiesten die sommige christelijke dorpjes niet in mogen. Bij ons is iedereen welkom en bij deze nachttemperaturen is het slaapkamerraam dichtdoen geen optie.

Vandaar dat ik de afgelopen dagen een beetje moeilijk de slaap kon vatten. Maar vandaag is de laatste dag van de kermis en daarna haal ik de schade wel weer in. Het is een klein offer om te brengen.

Het gaat natuurlijk helemaal nergens over, maar het moet me toch even van het hart: wat zijn het toch een stelletje prutsers daar bij Ziggo. Gisteren zou het zevende seizoen van Game of Thrones beginnen, exclusief bij onze kabelboer, maar het lukte ze maar niet om het programma beschikbaar te krijgen.

Maandenlang maakte Ziggo al reclame. Op maandag 17 juli om 21.00 uur zou seizoen 7 aflevering 1 bij hen te zien zijn op Movies en Series XL. Sinds abonneezender HBO er de brui aan heeft gegeven zijn haar series alleen nog bij Ziggo te zien. Omdat Game of Thrones mijn lievelingsserie is, zat ik natuurlijk op tijd klaar, maar er kwam urenlang niets. Alleen excuses op Twitter.

Ziggo levert internet, tv en telefoon aan bijna vier miljoen huishoudens. Laat die gemiddeld 50 euro per maand betalen. Dan komt er iedere maand zo’n 200 miljoen binnen. En dan lukt het je niet om een simpel tv-programma op tijd te laten beginnen?

Ach, er zal best wel een goede verklaring voor zijn, maar het is vooral genant voor Ziggo zelf. Een uitgebreide reclamecampagne voor het paradepaardje van het extra tv-pakket en dan valt het zo in het water. Ze gaan ervan uit dat het volgende week wel op tijd begint. Gelukkig werkt onze internetverbinding wel altijd…