Altijd leuk om pakketjes met de post te krijgen. Gratis bezorgd tot aan de voordeur. Hoewel? We hebben ons afhaalpunt intussen al veel vaker bezocht dan ons lief is.

De pakketbezorgers krijgen zo weinig betaald dat ze niet eens meer proberen om het bij je af te geven. Zelfs als je gewoon thuis bent, gooien ze meteen een briefje in de bus dat je het zelf mag gaan ophalen. Ik heb al verhalen gehoord van mensen die de bezorger aanspraken, waarop bleek dat hij het pakje niet eens bij zich had.

Ons afhaalpunt is een supermarkt een kilometer verderop. Toch nog best een stevige wandeling voor een pakje dat eigenlijk thuis bezorgd zou moeten worden.

Die bezorgers denken slim te zijn, maar ze maken zichzelf zo wel overbodig. PostNL kan alle pakjes rechtstreeks naar het afhaalpunt brengen en het briefje op de post doen. Op die manier heb je geen pakketbezorgers meer nodig. Weg met de pakketbezorgers!

Ken je de internetzoekmachine DuckDuckGo? “DuckDuckGo beoogt een betere privacy voor gebruikers te geven en poogt ook vooringenomenheid te voorkomen. Er wordt ook niet gekeken naar het zoekgedrag van de gebruiker. Elke gebruiker krijgt dezelfde zoekresultaten te zien voor dezelfde zoekopdracht.” Tot zover Wikipedia.

Ik zag op Twitter regelmatig advertenties voor deze zoekmachine voorbijkomen. Omdat ik weinig zin heb in meeglurende internetbedrijven, besloot ik het maar eens te proberen. En wat blijkt: ook zonder al mijn eerdere zoekopdrachten prijs te geven, vind ik toch dat wat ik zocht.

Maar, zo vroeg ik mezelf af, waarom kreeg ik eigenlijk al die advertenties voor DuckDuckGo in mijn tijdlijn? Ook dat kun je tegenwoordig checken.

De advertenties waren gericht op mensen in Nederland (dat klopt) en op stripboekliefhebbers (klopt ook). Maar waarom zouden stripboekliefhebbers zo gehecht zijn aan hun privacy? Toen drong het tot me door: het Amerikaanse bedrijf heeft de vertaalslag natuurlijk niet helemaal goed gemaakt. Het bedoelde eigenlijk liefhebbers van strippers. Die willen natuurlijk niet dat iedereen meekijkt. Gelukkig houdt Twitter een uitgebreide registratie van stripfanaten bij.

Wat doe je als het vakantie is en bijna 30 graden? Lekker fietsen! Hoewel we alweer ruim twee jaar in onze nieuwe flat wonen, heb ik onze nieuwe omgeving nog veel te weinig verkend. Eigenlijk heb ik iemand nodig die de weg wijst.

Nu blijkt er dus een virtuele mevrouw te bestaan die je precies vertelt waar je linksaf of rechtsaf moet. Ze woont in Google Maps en weet zelfs in België de weg. Ik fiets met iTunes op mijn oordoppen en tussendoor geeft zij haar gepersonaliseerde verkeersinformatie. Dat is nog beter dan Sky Radio.

Ze weet je ook voortdurend te verrassen en dirigeert je door weggetjes waar je normaal gesproken nooit komt. Daar zitten af en toe ook zandpaden bij, dus ik heb ook al stukken moeten lopen, maar je kunt natuurlijk ook omkeren.

Ondertussen heb ik geleerd dat ik na twee uur fietsen echt dorst begin te krijgen. Na tweeënhalf uur gaat mijn kont zeer doen en na drieënhalf uur zou ik willen dat ik er was. Allemaal dingen waar ik anders nooit achtergekomen was.

Als je met iemand mag meerijden, moet je altijd maar afwachten wat de soundtrack van die rit wordt. Schallen er alleen maar aria’s uit de autoradio of blijkt alles heavy metal. Je kunt de bestuurder natuurlijk niet tot de orde roepen en zeggen dat gabberhouse echt iets van de jaren negentig is.

Maar ik had geluk. Allemaal ernstig acceptabele muziekjes. Ed Sheeran kwam voorbij. En Robbie Williams. Tamelijk relaxed, maar toch best verantwoord en passend bij mijn muzikale voorkeuren. Eigenlijk helemaal niets mis mee.

Maar toen moest ik nog zien te achterhalen waar dat allemaal vandaan kwam. Je hebt natuurlijk allerlei radiozenders, maar je hebt ook streamingdiensten als Spotify en Deezer. Of was mijn chauffeur iemand die zijn eigen muziek in een mp3-speler had gestopt?

De uitkomst was tamelijk schokkend. Het was Sky Radio. Groot geworden door ‘I will always love you’, maar dan in de foute uitvoering van Whitney Houston. Waar ze eind september al kerstmuziek draaien. En dat station draait nu ineens mijn muziek. Dan weet je pas echt dat je oud wordt.

Wat is het verschil tussen Blokker en LeenBakker? Als je bij LeenBakker iets wilt kopen, vertellen ze dat dat volgende week in de aanbieding is. Bij Blokker doen ze dat niet. Als je een elektrische tandenborstel hebt gekocht die de week daarna een stuk goedkoper is, voel je je toch genaaid.

De eerste reactie is om nooit meer iets te kopen bij het wankelende warenhuis. Daarna ga je bedenken hoe je die verkwisting gaat terugverdienen. Iemand ideeën?

Gelukkig zag ik in het digitale foldertje van de Albert Heijn dat de opzetborstels van Oral-B afgeprijsd waren. 50 procent korting! Alleen de prijs stond er niet bij. Dan maar even navragen. Negen borstels van 50 voor 25 euro, precies wat ze ergens anders altijd kosten. Dat schiet dus niet echt op.

Op de weg terug besloot ik even bij de Action binnen te lopen. Daar hebben ze vast wel merkloze borstels uit het oosten des werelds. Inderdaad: acht stuks, geschikt voor de Oral-B. 2,95 euro voor de hele bubs. Altijd een goede realitycheck om te zien wat iets echt moet kosten.

Buschauffeurs hebben het ook niet gemakkelijk. Van nature zijn ze allemaal ontzettend aardig, maar ik begrijp wel dat je een beetje chagrijnig wordt als je geen plaspauze mag houden.

Gisteren wilde ik met de bus naar de grote stad om tijdens een etentje afscheid te nemen van een collega. Hij is al vertrokken, dus eigenlijk was het een hernieuwde kennismaking. De bus is dan een fijne manier van transport, want zo kun je ook nog een biertje of wijntje drinken en dat maakt iedere afsluiting draaglijker.

Ik liep op goed geluk naar de halte en wat denk je: er stond al een bus klaar! Hij reed net weg toen ik kwam aanlopen, maar de chauffeur gebaarde dat ik nog wel mee mocht. Hij stopte en liet me instappen.

Dat is nog eens vriendelijk, dacht ik bij mezelf. “Top! Hartstikke bedankt!”, zei ik tegen de bestuurder. “De volgende keer moet je wel rennen”, reageerde hij nors. “Laat dan maar zitten”, wilde ik antwoorden om vervolgens demonstratief uit te stappen en de volgende bus te nemen. Ik ben 51, mijn rennende jaren liggen al ver achter mij. Maar de deur was alweer dicht.

Krakkemikkig

Als ik een middagje ga shoppen in Eindhoven, doe ik dat meestal op de fiets. Zeker in de R-loze maanden. Omdat ik het te ver vind om naar mijn werk te trappen, is dat bovendien een gezonde inspanning. Alleen als het weer niet wil meewerken, neem ik de bus.

Blijkbaar ben ik niet de enige die dit bedacht heeft, want de bus blijkt altijd behoorlijk vol. Gelukkig weet ik meestal nog wel een zitplaats te vinden. Mensen die later instappen, hebben het wat moeilijker. Vervelend, zeker als je slecht ter been bent.

Gelukkig is er altijd wel een jongeling die zijn plek opgeeft voor een krakkemikkige medereiziger. Eventjes voel ik me dan schuldig, maar dan bedenk ik dat het wel logisch is dat iemand dat doet die dertig jaar minder op de teller heeft.

Met angst kijk ik vooruit naar het moment dat mensen voor mij gaan opstaan als ik de bus neem. Dat moet nog een graadje erger zijn dan de eerste keer dat jongelui me met ‘u’ en ‘meneer’ gingen aanspreken. Hopelijk kan ik dat schrikbeeld nog een jaartje of twintig, dertig afwenden.

Je raakt eraan gewend. Net als de garantieperiode afgelopen is, gaat je laptop kapot. Windows wilde niet meer opstarten en met de programma’s die ik nog wel kon bereiken, lukte het me niet om hem weer aan de praat te krijgen.

Natuurlijk ben ik niet voor één gat te vangen. Een speurtocht op internet leidde naar allerlei lotgenoten die oplossingen aandroegen om uit de shit te geraken. Van alles geprobeerd, maar ik had de indruk dat het er alleen maar erger van werd.

Gelukkig heeft mijn baas dan een afdeling systeembeheer en omdat ik mijn computer ook voor mijn werk gebruik, kan ik die jongens er zonder schuldgevoel ook eens naar laten kijken. De conclusie was duidelijk en onverbiddelijk: de harde schijf was kapot.

Voor de zekerheid nog maar even opgezocht bij welke webshop ik dat apparaat ook alweer gekocht had. Mijn mond viel open toen ik zag dat de garantie nog helemaal niet voorbij was. Door ervaringen uit het verleden was ik daar automatisch van uitgegaan. Vandaag kreeg ik bericht dat hij gerepareerd was. Gratis. Wonderen bestaan.

In maart had ik behoefte aan een weekje vrij. Eind mei is het eindelijk zover. Omdat het zo lang duurde, heb ik ook maar meteen vrij gevraagd in juli en augustus en ik overweeg ook nog een week in september.

Iedereen krijgt de vakantie die hij verdient. De mijne bestaat uit iedere dag temperaturen van rond de 30 graden, met af en toe een verfrissende bui met of zonder onweer en windstoten. Het lijkt hier wel Egypte, al koelt het daar ‘s nachts wat meer af.

Het programma bestond onder meer uit een ongekend verzorgde barbecue. Op maandag gingen we naar Zoo Parc Overloon. Dinsdag werd een dagje Limburg: kleren kopen en een kopje koffie doen in Weert. De serveerster dacht dat we het niet droog zouden houden, maar het viel mee.

Morgen doen we een dagje meubelplein. Zeg maar: rechtsaf waar ik iedere dag linksaf ga. Het is net The Butterfly Effect. Een zo’n beslissing die anders uitvalt, heeft invloed op het hele verloop van de rest van de dag en misschien nog wel langer. Geen onbezonnen acties dus.

”Het wordt terrasjesweer met Pinksteren. Ik ga niet werken hoor.” “Ik ook niet. Ik ga liever zwemmen.” “Weet je wat? Ik vraag mijn moeder wel. Misschien is die zo gek.” Zo kwam het dat de helpdeskmedewerkster hoorbaar haar breiwerk aan de kant moest leggen toen ik met Bol belde.

Anderhalf jaar geleden hadden we bij de internetwinkel twee laptops gekocht. Eén voor mijn man en één voor mij. Vorige week hield de zijne er plotseling mee op. Ik had nog even de systeembeheerders van de omroep ernaar laten kijken, maar zelfs zij konden het apparaat geen leven meer inblazen.

Ik wilde hem al bijna in de achtertuin begraven, toen ik zag dat er wonder boven wonder nog fabrieksgarantie op zat. God bestaat dus toch. Even zoeken op de website hoe je zo’n reparatie in gang zet. Helemaal niet zo moeilijk. Drie vragen beantwoorden en een druk op de knop. Helaas kreeg ik een error doordat de server bij Bol niet reageerde. En opnieuw. En opnieuw.

Dat schoot niet op. Omdat zelfs de chatbot geen oplossing voorhanden had, toch maar even gebeld met de servicebalie die 24 uur per dag bemand is. “Met de moeder van de helpdeskers.” Ik vroeg haar of ze me kon helpen. “Da’s toch nog behoorlijk ingewikkeld”, zei ze na even zoeken. Gelukkig kon ik haar erdoorheen loodsen en toen ik mijn bevestigingsmailtje kreeg, wist ik dat het ons gelukt was. Samen komen we er wel.