Mensen vragen wel eens of ik een kinderwens heb. Gelukkig niet, antwoord ik dan, want waar haal je zo snel een kind vandaan? Ik geloof niet dat een prominente plek bovenaan een verlanglijstje daarvoor voldoende is. (“Verrassing!”) Bovendien: we hebben al een hond.

Toch begint het af en toe wel eens te kriebelen. Zo vroeg ik me gisteren even af of we de Ziggo-monteur niet konden adopteren. En niet alleen omdat het altijd handig is om iemand in huis te hebben die je internetverbinding of je tv-aansluiting kan repareren.

Nee, vooral vanwege de sterke verhalen waarmee hij dan ’s avonds thuiskomt. Zo vertelde hij over die ene keer dat hij verrot werd gescholden door een klant die achteraf zelf de kabel tussen de straat en de voordeur kapot had getrokken. En had geprobeerd die met een kroonsteentje te repareren.

Of die keer dat zijn gereedschap meteen werd gestolen toen hij uit zijn busje stapte. De bewoner had zelf een illegale aansluiting geknutseld. Of hij dat maar wilde repareren. Maar dan moesten eerst de kinderen des huizes de gereedschapskoffer teruggeven en moesten ze toch ook iets van een abonnement gaan betalen. Dat soort verhalen. Na drie kopjes koffie en een geklaarde klus moest hij toch echt verder. Naar de man die zijn pornokanaal niet aan de praat kreeg. Heerlijk.

 

Het was best wel even schrikken toen ik onze polis checkte op de website van onze verzekeraar. De inboedelverzekering was namelijk wel meeverhuisd naar Valkenswaard, maar de opstalverzekering stond nog steeds op ons oude huis in Eindhoven.

God weet wat er het afgelopen anderhalf jaar allemaal had kunnen gebeuren en dan waren we niet verzekerd geweest. Ik heb meteen alle kaarsjes uitgeblazen, want tijdens de kerstdagen zijn ze daar natuurlijk niet bereikbaar.

Het begon allemaal toen ik de rekening voor 2018 kreeg. Die ging fors omhoog, dus wilde ik controleren of er niet ergens wat te bezuinigen viel. En toen ontdekte ik die fout. Op derde kerstdag belde ik meteen om een en ander te herstellen. Al snel bleek dat we nooit onverzekerd waren geweest, want als je in een appartement woont valt dat onder de servicekosten van de Vereniging van Eigenaren. We hadden gewoon anderhalf jaar te veel betaald, maar dat kunnen we waarschijnlijk wel terugkrijgen.

Resteerde nog die stevige prijsverhoging. Op een vergelijkingssite had ik gezien dat onze autoverzekering behoorlijk duur was. Of dat niet wat minder kon? Dat kon, maar dat vertellen ze pas als je zelf gaat bellen. Je moet eerst even schrikken voor het beste resultaat.

Kerstmis, de ideale tijd voor Chinees. Zelfs in het jaar 4 voor Christus toen Maria beviel van haar liefdesbaby liet ze al zo’n schoffie op een scooter naar de stal komen met een Chinese rijsttafel voor twee personen: “Je denkt toch zeker niet dat ik vandaag ga koken?” De kalender voor 3 voor Christus kreeg je er ook toen al gratis bij.

Wij hadden afgesproken bij mijn schoonmoeder en zouden onderweg wat te eten halen bij de Chinees om de hoek. Dat kon nog wel even gaan duren want we hadden niet vooraf besteld, maar we waagden het er maar op.

Het afhaalhoekje zat zo vol dat ik aanvankelijk moest staan, maar uiteindelijk kwam er een plaatsje vrij zodat ik ook kon zitten. Het wachten werd veraangenaamd met kerstmuziek, alleen was er iets misgegaan. Voor mensen die nog weten wat een grammofoonplaat is: het klonk alsof ze singeltjes op 33 toeren afspeelden.

Misschien was het een bewuste actie, zodat het leek alsof je maar een paar nummers hoefde te wachten. Na Laaaaast Chriiiiistmaaaaas, Haaaaappyyyyy Neeeeew Yeeeeeaaaar en Maaaaaryyyyy’s Boooooyyyyychiiiiild waren we eindelijk aan de beurt. Het duurde net zo lang als bij de mensen die wel vooraf besteld hadden en zo hoort het ook: bij de Chinees is iedereen gelijk.

 

Een stukje over Ziggo, altijd lachen! Het begon allemaal met een futiliteitje. In de digitale tv-gids ontbrak een deel van de programma-informatie waardoor we op die zenders niets konden opnemen. Vervelend, zeker dezer dagen met al die kerstfilms.

De tips op internet werkten niet, dus dan maar even bellen. Medewerker 1: “Waarmee kan ik u van dienst zijn?” Ik legde het probleem uit en hij stelde een diagnose vanaf afstand. “Alles ziet er prima uit. U moet alleen even uw tv-kastjes terugzetten op fabrieksinstellingen, waardoor ze automatisch gaan updaten. Fijne feestdagen.”

Zo gezegd zo gedaan, maar bij het eerste kastje ging het al mis. Het kon geen contact meer krijgen met het andere kastje en dan heb je op de slaapkamer dus geen tv meer. Dus maar weer bellen. Medewerker 2: “Ik zie dat het niet lukt. Ik zal een monteur moeten sturen. Donderdag pas. Feestdagen en zo. Maar doen dan?” Dat zal wel moeten, antwoordde ik. “Ik hoop dat ik u toch geholpen heb.” Nou nee, niet dus.

Even later kreeg ik de afspraak in de mail. Heel fijn altijd met de nodige dreigementen. “Als het probleem uw schuld is, betaalt u 40 euro.” Beste Ziggo, een paar weken geleden was er geen probleem en vanaf het moment dat we gingen bellen werd het probleem alleen maar groter. Zullen we er dus voorlopig maar vanuit gaan dat het jullie schuld is?

Ik heb een abonnement bij de NS, maar daar maak ik veel te weinig gebruik van. Ik ga nog maar zo zelden met de trein dat mijn voordeelurenkaart is veranderd in een nadeelurenkaart. Het kost meer dan het oplevert, dus hoog tijd om op te zeggen.

Makkelijker kunnen we het niet maken. Als er één organisatie is voor wie deze slogan geldt, dan zijn het wel de nationale spoorhobbyisten. Ooit beschreef ik hier hoe lastig het is om je kaart aan de praat te krijgen. Nou, om ervanaf te komen is zeker niet simpeler.

Bij iedere organisatie gaat dat dat tegenwoordig met één druk op je touchscreen, maar niet bij de NS. Daar gaat het met de snelheid van een stoomlocomotief. Je zou verwachten: inloggen en afmelden. Maar nee: bij de spoorvereniging moet je een mail sturen en beloven ze je binnen vijf werkdagen een reactie. Hun antwoord na een week: “Helaas is het ons niet gelukt binnen vijf werkdagen te reageren.”

Maar zelfs het traagste boemeltje komt ooit op zijn bestemming aan. Mijn abonnement wordt beëindigd, maar dan moet ik nog wel eerst naar een kaartjesautomaat op het station om mijn opzegging te bevestigen. Als ik dat niet doe, loopt mijn abonnement door en blijven ze de kosten gewoon afschrijven. Als je zoiets eenvoudigs zo ingewikkeld kunt maken, is het geen wonder dat het ze niet lukt om treinen op tijd te laten rijden.

 

Bakjes

Vrienden van ons gaan verhuizen. Ze hebben hun huis al verkocht en moeten er in januari uit. Voordat het zover is, kregen we nog de kans om afscheid te nemen van het onderkomen waar ze negentien jaar hebben gewoond. Voor alle spulletjes die ze niet meer meenemen, hielden ze een ‘garagesale’ maar dan weggeef.

De laatste keer dat Lowie en Liesbeth bij ons langskwamen, hadden ze twee bakjes met soep meegebracht. De soep was allang op, maar de bakjes hadden we nog. We zijn ze zelfs gewoon gaan gebruiken. Komen altijd van pas.

Toen wij van de zomer bij hen op bezoek gingen, waren we de bakjes vergeten. Zoals dat gaat. Regelmatig denk je eraan, maar als het eropaan komt, zijn ze uit je geheugen gewist.

Maar deze keer hadden we er wel aan gedacht, zodat ze nog mee konden met de verhuizing. Toen we na een middagje gezellig keuvelen naar huis wilden rijden, duwde Liesbeth ons vier nieuwe bakjes met soep in onze handen. En we moesten nog wat uitzoeken in de garage. We kwamen met twee bakjes en vertrokken met een doos vol.

Als er iemand is van wie al die sneeuw niet zo nodig hoeft, dan is dat wel onze Billy. Zijn driemaaldagelijkse uitlaatrondje wordt onder de huidige weersomstandigheden een nog grotere uitdaging.

Zodra onze bordeauxdog eenmaal buiten is, vindt hij het doorgaans allemaal wel prima. En dankzij die koude prut tussen zijn tenen, heeft hij zijn dingetjes nog sneller gedaan dan anders. Maar voordat het zover is…

Je moet Billy zien te verrassen. Als hij je ver genoeg met de riem ziet aankomen, grijpt hij de kans om zo ver mogelijk weg te kruipen. Meestal betekent dat dat je hem ergens onder de eetkamertafel moet gaan zoeken. Liefst ook nog achter zoveel mogelijk stoelen.

Daarom moet je proberen hem ongezien te besluipen. Als hij je dan in de gaten krijgt, is hij te sloom om er nog vandoor te gaan. Het enige wat hij dan nog kan doen, is druk om zich heen kijken of hij zijn andere baasje ergens ziet. Met een blik van ‘dit hoeft toch niet echt’ probeert hij er dan nog onderuit te komen. Het is soms net een lastige kleuter die zijn ouders tegen elkaar probeert uit te spelen.

Hij kwam uiteindelijk toch nog vrij onverwacht: de horrorwinter des doods. Het is maar goed dat eekhoorntjes niet zo stressgevoelig zijn, anders hadden ze geen leven meer als er een pak sneeuw valt. Wij mensen slaan in ieder geval helemaal op tilt zodra de eerste vlokken blijven liggen.

Toen ik vanmorgen moest gaan werken, was er nog niets aan de hand. De meeste sneeuw diende zich pas tegen de middag aan. Maar hoe moest dat dan op de terugweg, want ik had geen zin om aan te schuiven in de horrorfile des doods. Op mijn gebruikelijke randweg N2 om Eindhoven heen stond alles muurvast.

Dan maar brutaal zijn en de route door de stad nemen. 1 uur en 50 minuten, zei Google dreigend. Omdat ik mijn sluipwegen een beetje ken, viel het reuze mee. Even leek het er zelfs op dat het binnen het uur ging lukken. Totdat ik in Aalst kwam. Het dorp dat bekend is van de overijverige flitskasten.

Het probleem was niet zozeer het drukke verkeer of de moeilijk begaanbare weg. Nee, het waren de slecht afgestelde verkeerslichten op de kruising van de Eindhovenseweg en de Raadhuisstraat. Op de doorgaande weg mochten steeds drie auto’s passeren, want daarna moest er weer een autootje uit een zijstraatje doorgelaten worden. Het kwam dus eigenlijk allemaal door de horrorstoplichten des doods.

 

 

Al dagenlang deden de wildste verhalen de ronde op Facebook. Mensen die hun auto onder een dik pak sneeuw hadden aangetroffen. Hele voetbalwedstrijden die werden afgelast. Maar bij ons in Valkenswaard was nog geen vlokje gevallen, laat staan dat er hier sprake was van een witte deken.

Ondanks een code oranje van het nationale weerinstituut was het hier vanmorgen nog steeds business as usual. Pas in de loop van de ochtend vielen er hier ijskristalletjes uit de lucht, die zich op de koude grond wisten te handhaven. Een echt winters wonderland.

Billy moet er helemaal niets van hebben, van al die kerstvreugde. Onze bordeauxdog blijft dan het liefst de hele dag binnen. Maar helaas moest hij toch zijn vaste rondje maken en uit protest pieste hij een engel in de sneeuw.

Aan het eind van de middag is het alweer afgelopen, dan gaan de vlokken over in druppels en verdwijnt de sneeuw net zo snel als hij gekomen is. Dan hebben we dat ook weer gehad. De winter viel dit jaar op 10 december.

De dozensupermarkt. Ons favoriete wekelijkse uitje. Het is altijd weer spannend welke tijdelijke artikelen er deze keer weer in de aanbiedingsbakken liggen. Spijkerbroeken, elektrische tandenborstels of boormachines? En altijd op het moment dat je ze net niet nodig hebt.

Natuurlijk hebben ze niet zo veel keuze. Slechts één soort tomatenpuree, augurken of groentesoep. Maar hoeveel verschillende soorten zilveruitjes of cola heb je nodig?

Gelukkig hebben ze ook de themaweken: de Franse week, de Belgische week, de Mexicaanse week en de Spaanse week. Dan hebben ze steeds allerlei lekkernijen uit het land dat die keer in de schijnwerpers staat. En ze hebben de Engelse week.

Behalve deze tijd van het jaar. Met het oog op de feestdagen liggen de schappen al maanden vol met exclusieve producten. Kaviaar en hertenbiefstuk en notenkaas. Maar hoeveel champagne en gourmetschotels kan een mens verdragen? Ik kan niet wachten totdat het januari is en we weer baba ganoush kunnen kopen tijdens de Arabische week.